Categorie archief: fotografie

terug naar Sint Gilles

gisteren keerden we na zes jaar terug naar het Brusselse stadsdeel Sint Gilles

In 2009 liep ik met Michaela onze eerste stadswandeling langs Art Nouveau door het stadsdeel Saint Gilles. Deze wijk ontwikkelde zich vooral in de tweede helft van de negentiende eeuw. Tussen 1866 en 1900 groeide Sint Gilles van bijna tienduizend naar ruim vijftigduizend inwoners. Naast Art Nouveau die rond 1900 bloeide, kom je erg veel historisme tegen. Twee van de grootste gebouwen die in historische bouwstijlen zijn gebouwd, zijn het gemeentehuis en de gevangenis van Sint Gilles.

Sint Gilles
stadhuis van Sint Gilles aan het begin van de twintigste eeuw in neorenaissance stijl gebouwd.
Sint Gilles
gevangenis van Sint Gilles (1883)
in Engelse neogotiek.
Sint Gilles
Michaela in Sint Gilles

In Sint Gilles bevindt zich ook het woonhuis-atelier van Victor Horta waarin tegenwoordig het Hortamuseum gevestigd is.

voorbijganger in Saint Gilles [ W&V ]

2 mei 1945

zeventig jaar geleden eindigde de Slag om Berlijn
2 mei 1945
de beroemde foto die Yevgeny Khaldei op 2 mei 1945 maakte op het dak van de Rijksdag in Berlijn
Op 1 mei 1945 beval SS-generaal Karl Wolff, nadat hij niet-geautoriseerde onderhandelingen hervat had met de geallieerden samen met hoofdcommandant van het tiende Duitse leger generaal Heinrich von Vietinghoff, alle Duitse bewapende strijdkrachten in Italië de vijandelijkheden te staken en tekende een document van overgave dat inhield dat alle Duitse strijdkrachten in Italië zich onvoorwaardelijk moesten overgeven aan de geallieerden op 2 mei. De slag om Berlijn eindigde op 2 mei, toen commandant-generaal Helmuth Weidling de stad overgaf aan het Sovjetleger.
 
Bron: nl.wikipedia.org

Raising a flag over the Reichstag [ en.wikipedia.org ]

Amerikaanse Burgeroorlog [ 23 ]

Mathew Brady maakte duizenden foto’s van de Amerikaanse Burgeroorlog

Matthew Brady 1875Mathew Brady studeerde bij de schilder Samuel F. B. Morse, de uitvinder van de telegraaf, die in de Verenigde Staten pionierde met fotografische techniek van Louis Daguerre. Brady begon in 1844 met een eigen studio in New York en fotografeerde vele beroemde personen waaronder de presidenten Andrew Jackson en John Quincy Adams. Toen de Amerikaanse Burgeroorlog uitbrak, trok hij met een verplaatsbare studio net als de Engelse fotograaf Roger Fenton naar het front om de slagvelden te fotograferen.

Doordat de belichtingstijden nog lang waren, konden Brady en Fenton geen oorlogshandelingen fotograferen. Maar met hun foto’s van stille getuigen, zoals kanonskogels en loopgraven met gesneuvelde soldaten, introduceerden ze de realiteit van het slagveld aan het thuisfront. Er werden duizenden scenes gefotografeerd en daarnaast portretfoto’s van generaals en politici, zowel van de Unie als van de Confederatie. Overigens werden de meeste foto’s gemaakt en ontwikkeld door een legertje assistenten dat Brady aan het front vergezelde.

Morris Island
grof geschut op Morris Island voor het bombarderen van Charleston [ via Flickr: usnationalarchives ]
Mathew Brady, through his many paid assistants, took thousands of photos of American Civil War scenes. Much of the popular understanding of the Civil War comes from these photos. There are thousands of photos in the National Archives and the Library of Congress taken by Brady and his associates, Alexander Gardner, George Barnard, and Timothy O’Sullivan. The photographs include Lincoln, Grant, and common soldiers in camps and battlefields. The images provide a pictorial cross reference of American Civil War history. Brady was not able to photograph actual battle scenes as the photographic equipment in those days was still in the infancy of its development and required that a subject be still in order for a clear photo to be produced.
 
Bron: en.wikipedia.org
Matthew Brady on Flickr
op het flickr kanaal Civil War – U.S. National Archives Photoraphy Collection staan honderden foto’s van Mathew Brady

meer Civil war foto’s [ W&V ] | 20 Civil War-Era Photographs [ buzzfeed.com ]

we had faces then

zwart wit foto’s uit het klassieke Hollywood op wehadfacesthen.tumblr.com

We had faces then is een van de beroemdste filmquotes uit de geschiedenis en kwam uit de mond van Gloria Swanson in de film noir Sunset Boulevard (1950). De voormalige diva keek met dédain naar de talkie die haar heeft afgedankt. Sinds Hollywoodsterren gingen praten, ging het in haar ogen bergafwaarts met de film. In de zwijgende film hadden de acteurs en actrices geen stem, maar des te meer een gezicht. De close up was een magisch moment waarin het miljoenenpubliek zo’n sterk contact kreeg met zijn idool dat het zijn of haar gedachte leek te kunnen lezen. we had faces then is ook een fijne pagina op tumblr.com met zwart-witfoto’s van Hollywoodsterren.

we had faces then
wehadfacesthen.tumblr.com

wehadfacesthen.tumblr.com

Saudade [ 1 ]

gezien op DVD: Mistérios de Lisboa (2010)

Mistérios de LisboaNadat ik op eerste kerstdag Linhas de Wellington (2012) gezien had, wilde ik beslist meer films zien waaraan de Braziliaanse fotograaf André Szankowski (*1979) heeft meegewerkt. Het lag dus voor de hand dat ik naar het Portugese drama Mistérios de Lisboa zou gaan kijken, dat Szankowski twee jaar eerder maakte met de Chileense regisseur Raúl Ruiz (1941-2011). Dit zou overigens de laatste film van Ruiz zijn, want hij overleed het jaar daarop. Hij was echter nog wel betrokken bij de voorbereidingen van Linhas de Wellington. Deze laatste film is dan ook aan hem opgedragen.

Met Ruiz en Szankowski krijg je slow cinema. Lange takes met langzame vloeiende camerabewegingen. De cinematografie en fotografie van Mistérios de Lisboa bracht onmiddellijk Barry Lyndon (1975) van Stanley Kubrick in mijn herinnering. Ook deze film excelleert in lange trage shots waarbij je het gevoel hebt naar een schilderij zit te kijken waar hier en daar wat in beweegt. Barry Lyndon en Mistérios de Lisboa laten zien dat dat het verkennen van de grens tussen fotografie en film magische momenten op kan leveren. Het helpt overigens wel als de fotografie sterk aanleunt tegen historische schilderkunst. Ook in Mistérios de Lisboa zien we tableau vivants voorbijkomen die doen denken aan genrestukken uit de achttiende en negentiende eeuw.

Mistérios de Lisboa
still uit Mistérios de Lisboa
Barry Lyndon en Mistérios de Lisboa laten zien dat dat het verkennen van de grens tussen fotografie en film magische momenten op kan leveren. Het helpt overigens wel als de fotografie sterk aanleunt tegen historische schilderkunst.

Raúl Ruiz kiest bijna consequent voor het totaal en gebruikt in dialogen nauwelijks de close up. We blijven dus steeds een gevoel van afstand houden. Hij laat de camera ook graag “door muren heen” bewegen, zodat scenes die zich in verschillende ruimten afspelen toch in één take kunnen worden genomen. Vaak blijft de camera voor de deuropening staan, zodat we ons voyeurs voelen.

Wanneer je niet van trage beelden houdt en veel actie wilt zien, dan is Mistérios de Lisboa beslist af te raden. De film staat haaks op de snelle, dynamische wijze van filmen die onze blik geconditioneerd heeft. Maar deze langzame manier van kijken sluit goed aan bij historisch drama dat zich afspeelt in de negentiende of achttiende eeuw: er is veel kaarslicht en heel veel tijd. Zo leefden onze voorouders.

Mistérios de Lisboa
still uit Mistérios de Lisboa

Qua stijl is er overigens een enorm verschil tussen Barry Lyndon (de verfilming van de gelijknamige de schelmenroman uit 1844 van William Makepeace Thackeray (1811-1863)) en Mistérios de Lisboa (de verfilming van de gelijknamige roman uit 1854 van Camilo Castelo Branco (1825-1890)). Het is het verschil tussen ironie en saudade. Nederlanders staan dichter bij het Engelse dan bij het Portugese levensgevoel. De lichte toon van Barry Lyndon zal ons dan ook meer aanspreken dan al die gekwelde zielen in Mistérios de Lisboa.

misteriosdelisboa.com

WWI in kleur

The colors of catastrophe
Rediscovered autochrome photography of the First World War
First World WarThe devastating events of the First World War were captured in myriad photographs on all sides of the front. Since then, thousands of books of black-and-white photographs of the war have been published as all nations endeavour to comprehend the scale and the carnage of the “greatest catastrophe of the 20th century”. Far less familiar are the rare colour images of the First World War, taken at the time by a small group of photographers pioneering recently developed autochrome technology.
 
To mark the centenary of the outbreak of war, this groundbreaking volume brings together all of these remarkable, fully hued pictures of the „war to end war“. Assembled from archives in Europe, the United States and Australia, more than 320 colour photos provide unprecedented access to the most important developments of the period – from the mobilization of 1914 to the victory celebrations in Paris, London and New York in 1919. The volume represents the work of each of the major autochrome pioneers of the period, including Paul Castelnau, Fernand Cuville, Jules Gervais-Courtellemont, Léon Gimpel, Hans Hildenbrand, Frank Hurley, Jean-Baptiste Tournassoud and Charles C. Zoller.
 
Bron: taschen.com

meer Eerste Wereldoorlog op deze blog

retronaut [ 2 ]

Исторические Фото en History in pictures op Twitter

Eerder besprak ik hier de website retronaut.com voor iedereen die net als ik graag tijdreizen maakt aan de hand van historische beelden. Naast retronaut.com volg ik ook op Twitter kanalen die dagelijks historische foto’s dumpen, vaak met een knipoog naar de actualiteit. Ik gebruik er op dit moment twee: het Russische Исторические Фото en he Amerikaanse History in pictures.

historische foto
het Russische Исторические Фото

Het icoon voor historische foto’s in Rusland is Yoeri Gagarin. In Amerika is dat Abraham Lincoln. Als geen ander hebben ze de nationale geschiedenis een gezicht gegeven. Beiden kwamen op een tragische manier aan hun einde en voldoen dus aan een belangrijke voorwaarde om volksheld te kunnen zijn.

historische foto
het Amerikaanse History in pictures

retronaut [ 1 ]