Categorie archief: natuur

blauwekamer2015

Schollevaars & Lepelaars

gisteren met René natuurgebied de Blauwe Kamer bezocht
Blauwe Kamer
de vogelkolonie met aalscholvers en lepelaars
Verschillende vogels kunnen hier zich goed handhaven. Het aantal soorten broedvogels schommelt tussen de 60 en 75. De vogeldichtheid neemt toe; het aantal vastgestelde territoria was in 1993 iets meer dan 500 en verdubbelde in de periode 2006-08. De aalscholver broedt er sinds 1998 en de lepelaar broedt er sinds 2004. Het aantal broedparen lepelaars steeg tussen 2004 en 2008 tot 17.
 
Bron: nl.wikipedia.org
Blauwe Kamer
Luchtopname van de Blauwe Kamer vanuit het westen gezien. De provinciegrens tussen Utrecht en Gelderland loopt dwars door het natuurgebied heen naar de Rijn. [ foto: Henk van de Poel ]

De Blauwe Kamer [ utrechtslandschap.nl ]

Poëziepad Immerloo

zaterdagmorgen werd het Poëziepad Immerloo geopend
in Park Immerloo, Arnhem-Zuid

Parken en poëzie hebben wat met elkaar. Vaak worden parken dan ook naar dichters genoemd. Het Vondelpark natuurlijk. Of Gorkypark in Moskou. Maar niet altijd is er een verband, zoals in de combinatie MacArthur ParkDonna Summer. Toch is de queen of disco nog nooit zo poëtisch uit de hoek gekomen als in MacArthur Park. Ze zong daar zomaar “MacArthur Park is melting in the dark“, dat ik bij voorkeur vertaal als “het park smelt (lost op) in de schemering.” Het zit dus wel goed met de relatie tussen park en poëzie.

Dat moeten de initatiefnemers van Poëziepad Immerloo ook gedacht hebben. Een onafhankelijke jury heeft 12 gedichten gekozen van Arnhemse dichters die gedichten hadden ingestuurd met als thema ‘Het Park’. Op 12 locaties worden de gedichten gepresenteerd in een vorm die ontworpen en uitgevoerd is door het kunstenaarsduo vGtO (Terry van Gurp en René Oudenhoven) uit Arnhem.

opening Poëziepad Immerloo
wethouder Ine van Burgsteden (linksboven) opent het Poëziepad Immerloo

De opening van het Poëziepad Immerloo vond plaats in het natte gras en de kleverige rivierklei onder de paraplu’s. Weinig wees er dat moment op dat het de voorjaar haar intrede gedaan had. Na de toespraak van wethouder Ine van Burgsteden en de onthulling van het eerste gedicht, begon het gezelschap door de regen het poëziepad te volgen. De gedichten zijn door vGtO naadloos ingebed in de natuur en hun presentatie komt wat mij betreft in aanmerking voor de Gelderse duurzaamheidsprijs voor kunstwerken in de openbare ruimte. (Bestaat deze prijs nog niet, mevrouw Van Burgsteden?)

opening Poëziepad Immerloo
iedereen onder de paraplu. in het midden kunstenaarsduo (Terry) van Gurp tot (René) Oudenhoven.

Het gezelschap vervolgde onder de paraplu en begeleid door een Amélie-achtig accordeonmuziekje de druilerige Dapperstraat van het Immerloopark. Aangekomen bij de haiku van Sjef Welling werden we gesterkt in onze collectieve in-het-park-in-de-regen-ervaring. Was natuur niet iets voor de tevredenen of legen?

gedicht van Sjef Welling
haiku van Sjef Welling
Als we wandelen
plukt men onkruid uit het hoofd
het park zegt welkom
 
Sjef Welling
haiku van Sjef Welling
Sjef Welling
gedicht van Jesse Laport
gedicht van Jesse Laport
Menno Wieringa
Menno Wieringa (verwart u hem alstublieft niet met Friso Wiegersma, die van “laaangs het tuinpad van mijn vader”.)

de dichters van het Poëziepad Immerloo
 
Ed Bruinvis (1950), Joep Everts (1960), Loek Klinkhamer (1941), Jesse Laport (1991), Piet Taal (1938-2013), Anne Takens (1938-2013), Louis Verhaar (1950), Sjef Welling (1958), Menno Wieringa (1956), Jibbe Willems (1977), Marlies Wouters (1980), Hilde Wijnen (1977)

Wieringa
dichter Menno Wieringa en beeldend kunstenaar René Oudenhoven
gedicht van Piet Taal
gedicht van Piet Taal (1938-2013), de Arnhemse Kees Stip (1913-2001).
gedicht van Hilde Wijnen
gedicht van Hilde Wijnen
Hilde Wijnen
Hilde Wijnen
manifest om het even
 
Doe een riem om je ziel
en je hebt een hond
voor het park
 
laat haar uit
laat je haar los
laat je gaan
 
laat de hemel je ogen blauw kussen de wolken je dauwdieren rauw lusten
doe een dans in rimpels
laat je armen groeien tot het gras
vertel me hoe vandaag de zon naar vroeger ruikt
bewaar een bocht voor later
 
Hilde Wijnen

De route werd afgesloten bij de zonnepoort van de Oosterbeekse beeldhouwer Marius van Beek (1921-2003). Loek Klinkhamer gedenkt Marius in de laatste regel van zijn gedicht.

gedicht van Loek Klinkhamer
gedicht van Loek Klinkhamer
Valiezen met gras staan
nog op precies dezelfde plaats
de zeis is opnieuw ingevet
geluid van overwerkte vogels
dat is wat de blinde schilder ziet
 
Het park in bad geweest
schapen nieuwe wollen trui
Horas non numero nisi serenas
ik tel slechts de zonnige uren, Marius
 
Loek Klinkhamer

Ook al telden wij geen zonnige uren, de zonnewende werd uitgebreid gevierd. Want schreef de Arnhemse dichter Louis Verhaar niet: “Niet kunst, maar het versieren. Niet het leven, maar het vieren”?

gedicht van Louis Verhaar
gedicht van Louis Verhaar
Louis Verhaar
gedicht van Louis Verhaar

Ga naar het Immerloo Park en maak er een spannende middag (of avond) van: “Niet de afspraak, maar het begroeten. Niet het gebaar, maar het ontmoeten.”

Het Immerloopark en het Poëziepad zijn erg goed toegankelijk voor rolstoel en scootmobiel. De bedoeling is dat in de toekomst nieuwe gedichten aan het Poëziepad Immerloo worden geïnstalleerd. Donaties zijn welkom, te storten op rekening NL88RABO0130996971 t.n.v. G.E.M. van Schoonderwalt o.v.v. Poëziepad.

immerloopark.nl | Poëziepad Immerloo [ PDF ]

vader van de palmen

de botanicus Carl Friedrich Philipp von Martius (1794-1868)

Ik kwam Carl Friedrich Philipp von Martius voor het eerst in 1981 tegen in het Album der Zeitgenossen van de Münchner fotograaf Franz Hanfstaengl (1804-1877). Daarin staat zijn portret uit de jaren vijftig van de negentiende eeuw. Een sympathiek ogende oudere heer, die enigszins lijkt op mijn grootvader. Dat hij in Hanfstaengl‘s Album der Zeitgenossen is opgenomen, een soort galerij der groten uit Beieren anno 1853-1863, heeft hij voornamelijk te danken aan een bijzondere prestatie die hij leverde in de jaren 1817-1820 toen hij een ontdekkingsreis maakte naar Brazilië, dat in die jaren als koninkrijk nog in een personele unie met Portugal verbonden was.

Von Martius
Carl Friedrich Philipp von Martius in het Album der Zeitgenossen van de Münchner fotograaf Franz Hanfstaengl

Toen in 1817 Maria Leopoldina, de vierde dochter van keizer Franz I van Oostenrijk, trouwde met Dom Pedro (vanaf 1822 de eerste keizer van Brazilië), werden de handelsbetrekkingen tussen Oostenrijk en Brazilië verstevigd. Zo werd de Österreichische Brasilien-Expedition ondernomen die van 1817 tot 1835 duurde. Het expeditieteam bestond uit wetenschappers en kunstenaars, maar het voornaamste doel was economisch: het vinden van inheemse producten voor de Europese afzetmarkt.

Brasilienreise
Titelblad van Reise in Brasilien 1823

Carl Friedrich Philipp von Martius reisde als botanicus mee, samen met 14 anderen waaronder de Oostenrijkse schilder Thomas Ender (1793-1875) die ongeveer even oud was als hij. Von Martius stond onder bescherming van de Beierse koning Maximiliaan I die in 1815 al een Zuid-Amerikaanse expeditie had gepland. In 1917 sloot hij zich aan bij de Oostenrijkse expeditie.

Von Martius - Book of Palms
illustratie uit Historia naturalis palmarum: opus tripartitum het magnum opus van Von Matrius

Von Martius verkende samen met Johann Baptist von Spix het Amazonegebied. Ze deden uitgebreid onderzoek naar de tropische flora. Von Martius besteedde daarbij bijzondere aandacht aan palmbomen, zodat hij bekend werd als de “vader van de palmbomen”. In totaal bracht het tweetal 85 geconserveerde zoogdieren, 350 vogels, 150 amfibieën, 116 vissen, 2.700 insecten en 6.500 planten en zaden van hun reis mee naar München. Von Martius is altijd in de schaduw blijven staan van Alexander von Humboldt die twintig jaar eerder een reis naar Zuid-Amerika maakte.

The Book of Palms [ taschen.com ]

indian summer

gisterenmiddag in de IVN tuin van het bezoekerscentrum Veluwezoom in Rheden
IVN tuin
impressies van de IVN-heemtuin van het bezoekerscentrum Veluwezoom in Rheden
Sinds 1971 is er in Rheden een bezoekerscentrum van Natuurmonumenten. Het aantal bezoekers groeide gestaag en in 2007 zijn de gebouwen uitgebreid met een eigentijdse vleugel. Achter de opvallende zwevende luifel van de nieuwe entree verbindt een lange glazen hal – het hart van het nieuwe complex – de oude boerderij en de stal. Naast het bezoekerscentrum ligt een educatieve IVN-heemtuin. De moestuin en kruidentuin roepen herinneren aan het vroegere boerenerf. Een oude silo doet inmiddels dienst als vijver.
 
Bron: natuurmonumenten.nl
IVN tuin
impressies van de IVN-heemtuin van het bezoekerscentrum Veluwezoom in Rheden

veluwetransferiumposbank.nl | bezoekerscentrum Veluwezoom [ natuurmonumenten.nl ]