De Amerikaanse pulpmagazines uit de jaren ‘20, ‘30 en ‘40 hadden in de negentiende eeuw hun voorlopers in de penny dreadfuls en dime novels, gedrukt op goedkoop krantenpapier. In tegenstelling tot de glossy die bestemd was voor de salontafel, was het pulpblaadje voorbestemd om op broeierige en duistere plekken te belanden. In burgerlijke huishoudens werd de ranzige inhoud sterk afgekeurd en de blaadjes moesten meestal verstopt worden. Lectuur voor de onderbuik met een weinig subtiele mix van sex, science fiction, misdaad en horror.
… fotorealistisch stripverhaal in 3D …
In de Verenigde Staten was er voor de Tweede Wereldoorlog een wildgroei aan pulpmagazines. Ga eens googlen op afbeeldingen met namen als ‘Adventure, Amazing Stories, Black Mask, Planet Stories, Spicy Detective, Startling Stories, Thrilling Wonder Stories‘, of ‘Weird Tales’ en je krijgt schermen vol pulpcovers uit de jaren ‘20, ‘30 en ‘40 Naast pulpromans had je ook pulp comics, bijvoorbeeld Flash Gordon, Fu Manchu, Buck Rogers en natuurlijk de superheroes van Marvel. Na de oorlog kregen de pulp magazines steeds meer concurrentie van de televisie en rond 1950 was hun bloeitijd voorbij.
De U-straal
In 1943 tekende de Brusselse striptekenaar Edgar P. Jacobs (vooral bekend van Blake en Mortimer) de science fiction strip De U-straal.
Ik las deze klassieker van het Europese beeldverhaal toen ik een jaar of veertien was. Edgar Jacobs had de Amerikaanse strip Flash Gordon als voorbeeld genomen en liet zijn helden ook op een andere planeet ronddwalen, in duistere jungles tussen afschrikwekkende prehistorische monsters. Dat was in Amerika een beetje mode in die tijd, zullen we maar zeggen.
Ook in King Kong zien we dezelfde setting. Voor de remake uit 2005 van Peter Jackson was het een mooie gelegenheid om de special effects uit Jurrasic Parc nog eens uit de kast te trekken, maar ditmaal humoristisch gebruikt, alsof je naar een computerspelletje kijkt. King Kong is een film die je moet zien als een fotorealistisch stripverhaal. Dat geldt ook voor het origineel uit 1933.
Verwacht in 3D stripverhalen als Batman, Spiderman en King Kong uitsluitend onzinnige oppervlakte en actie en vooral geen diepgang en bezinning, dat bespaart veel ergernis. Ze bieden het platte vermaak van een computer game: adembenemende virtuele werelden, onwaarschijnlijke acties en veel sensatie.
Afgelopen week versloeg de eerste Batman uit 1939 de eerste Superman uit 1938 tijdens een veiling. Beide superhelden verdienen nu definitief de status van million dollar man. Het wachten is nu op een superheld-fetisjist én miljonair die een miljoen neerlegt voor de eerste Spiderman in Amazing Fantasy uit 1962.
Antonio Lapone who uses the pseudonym Lapis, is an Italian comics artist from Turin, who works in a Clear Line style, inspired by French artists like Chaland, Clerc and Floc’h. His best-known character is ‘Desy Blonde‘, who stars in stories set in the 1950s. Other creations include ‘The Amazing Lapis-Man‘ and ‘Gek lo Squartatrote‘. Lapis additionally works in advertising and for Walt Disney (covers and ‘Paperinik’ stories). For the French market, he has made short stories for Bo-Doï magazine. From 2001, he makes the series ‘A.D.A.’ (Antique Detective Agency) with Pierre Vanloffelt for Paquet publishers.
Serge Clerc (1957) is het perfecte toonbeeld van de atoomstijlauteur van de jaren tachtig: hij is enerzijds geïnspireerd door de grote klassiekers van het Belgische stripverhaal en anderzijds door de American Dream. Op zijn 17e wordt hij gerecruteerd door Jean-Pierre Dionnet en verpersoonlijkt hij in zijn eentje Métal Hurlant, een tijdschrift gewijd aan science fiction en rock ‘n roll dat in 1975 werd opgericht. Nog open voor alles bij zijn debuut vat hij de modernistische methode zoals Ted Benoît die beoefent, maar tegelijkertijd dicht genoeg bij Yves Chaland om de nostalgische trillingen van de Belgische stripschool te voelen. Op het bureau van Clerc staat Moebius broederlijk naast Jack Kirby en Jacobs. Hij zag het buitengewone vakmanschap en de fantasie van de SF wereld van de Franse tekenaar, de vitaliteit en de inventieve kracht van de Amerikaanse tekenaar en tenslotte de onfeilbare zin voor compositie van de Brusselse tekenaar. Voeg daarbij een snuifje Will Eisner aan toe en de formule is perfect.
In 1979 verschijnt zijn eerste album “Hospitaal” bij “Humanoïdes Associés” waar hij onmiddelijk de prijs voor het beste scenario voor krijgt op het internationaal stripfestival van Angoulême. In 1981 maakt hij “Vers la ligne claire” een eerbetoon aan Hergé en Joost Swarte. Zijn oeuvre bestaat uit diverse verhalen waarvan de serie Ray Banana veruit de belangrijkste is. In 1992 neemt de Uitgeverij Dargaud de rechten van het volledige oeuvre van Edgar P. Jacobs over en ze besluiten de serie verder te zetten. Hiervoor trekken ze mensen aan de het unieke talent van Jacobs kunnen benaderen. Voor de tekeningen trekken ze Jean Van Hamme aan, en voor het verhaal van De zaak Francis Blake wordt gerekend op Ted Benoît.
Een van de auteurs die over de hele wereld meteen worden begrepen en gesmaakt, is ongetwijfeld Ever Meulen. Voor hem is de atoomstijl een levenswijze. Wanneer hij midden jaren ‘70 zijn tekeningen publiceert in het tijdschrift Tante Leny, in Nederland, en Curiosity Magazine, in Brussel, krijgen de meeste lezers een onverwachte esthetische schok: zijn klare lijn heeft een extra, nieuwe dimensie waarin het design sierlijk triomfeert. Zijn wereld refereert naar Hergé, Jijé en Jacobs maar netzo goed naar Giorgio de Chirico, Escher, Magritte, Afrikaanse kunst, Picasso of Raymond Loewy.
Yves Chaland werd op 3 april 1957 geboren in Lyon en zijn jeugd wordt opgevrolijkt met het lezen van hetweekblad Spirou (Robbedoes). Na zijn studies aan de academie van Saint-Etienne publiceert hij in het maandblad Métal Hurlant. Dit tijdschrift, opgericht door Moebius en Druillet, was oorspronkelijk enkel aan science fiction gewijd, maar zet daarna de deuren open voor allerlei grafische experimenten. Er duiken namen op: Frank Margerin, Dodo en Ben Radis, Serge Clerc, Ted Benoit… Een generatie die het Franse stripverhaal nieuw leven inblaast. Als volgeling van Joost Swarte gaat Yves Chaland ook de Frans-Belgische strip uit mekaar halen, maar recupereert paradoxaal genoeg de tijdloze elementen om hem een modern kleedje te geven. Een verbluffende operatie want het geeft de grote Belgische auteurs voorgoed hun status van ‘klassiekers’. Een nostalgisch effect treedt op terwijl deze scheppers nog in leven zijn.
Hij gaat meer tegenstrijdige albums maken met Adolphus Claar (1983), De jonge Albert (1985), de verderzetting van de reeks Freddy Lombard (5 albums tot 1990), maar een ongeluk op de terugreis van een vakantie maakt op 18 juli 1990 een einde aan zijn jonge carriere. Met nauwelijks een tiental albums is de invloed van Chaland diepgaand en internationaal.(…) Zijn meesterwerk in de atoomstijl is zonder twijfel Adolphus Claar (1983), dat de avonturen vertelt van een leider van een afvalverwerkende fabriek in de 23e eeuw tegen weerspannige robots. De tekening is dynamisch, precies, vindingrijk en geïnspireerd. Hij projecteert een esthetiek in de toekomst die geïnspireerd is op de jaren vijftig, en dan vooral het Robbedoes op avontuur van Jijé (1947) en Robbedoes, Radar de Robot (1947) van Franquin.
In de buitengewone plejade van atoomstijlauteurs prijkt de Nederlandse tekenaar Joost Swarte, de man die er het concept van uitvond, uiteraard op de eerste plaats. Swarte komt uit de designwereld het stripverhaal binnen wanneer hij de complexloze, vol van ’sex & drugs & rock ‘n roll’ comix ontdekt van de Amerikaanse underground, het rebelse product van de tegencultuur van de jaren 1960 en 1970, waarvan Robert Crumb het boegbeeld was. Swarte koopt ze als importproducten en gaat hun afstamming opzoeken tot bij de auteurs van de comic strips van het begin van die eeuw, zoals 
Op zoek naar de Atoomstijl
In 1988 stierf scenarist Jean Michel Charlier met wie Giraud bijna vijfentwintig jaar had samengewerkt. Op dat moment woonde hij zelf in de Verenigde Staten en leek de reeks Blueberry met Het einde van de lange rit (1986) afgesloten. Maar in 1995 keert Giraud terug naar Frankrijk en pakt met Mister Blueberry na bijna tien jaar de draad weer op. Het scenario schrijft hij nu zelf, maar als eerbetoon aan Jean Michel Charlier komt zijn naam gewoon op de omslag. In 1995 is het voor Blueberry 1881 geworden; de Verenigde Staten zijn door een netwerk van spoorlijnen ontsloten. In 1890 zal de 
Deze twee albums worden vaak samen met 
Ulysses Simpson Grant (1822 - 1885) was de bekendste Noordelijke generaal in de Amerikaanse Burgeroorlog en tussen 1869 en 1877 de achttiende president van de Verenigde Staten. Ulysses S. Grant was een buitengewoon succesvol generaal en werd daarmee beroemd; zijn regering werd echter doorlopend geplaagd door schandalen en beschuldigingen van corruptie. Hij werd zelf echter nooit aan corruptie schuldig bevonden. ( Bron: 
Het is niet 
Chihuahua
In 1971 schrijft Charlier voor Giraud het scenario voor het tweeluik De Mijn van Prosit en Het Spook van de Goudmijn. Hij baseert zich daarbij op de legende van 
Jacob Waltz departed California in 1863, with the Peeples-Weaver Party or a similar group of prospectors headed for the Bradshaw Mountains of Arizona Territory. Waltz was one of the earliest pioneer prospectors in the Bradshaw Mountain area. Waltz’s name appears on the Gross Claim which was filed in Prescott, Arizona Territory on September 21, 1863. His name also appears on a special territorial census taken in 1864. On this census Waltz is listed as a miner, 54 years of age, and a native of Germany. Waltz’s name also appeared on a petition to territorial governor John N. Goodwin soliciting a militia to control the predatory raids of hostile Indians in the Bradshaw Mountains. Jacob Waltz’s name also appeared on the Big Rebel and the General Grant claims in the Bradshaw Mountains. Waltz was very active in the Bradshaw Mountain area between 1863-67.
Na de man met de zilveren ster beginnen Charlier en Giraud in 1970 weer met een cyclus van ditmaal vier albums Het IJzeren Paard - de man met de Stalen Vuist - Vlakte der Sioux - Generaal Geelkop. Het verhaal speelt zich deze keer niet af in Arizona en New Mexico maar voornamelijk in de noorderlijker gelegen staten Wyoming, Nebraska en Colorado, het grondgebied van de Sioux en Cheyennes. Charlier gebruikt de historische gebeurtenissen opnieuw als decor. Zo gaat het IJzeren Paard over de episode in de Amerikaanse geschiedenis vlak na de Bugeroorlog toen de 
George Armstrong Custer
Vlak voordat Giraud in 1958 voor een reis naar Mexico vertrok, ontdekte hij dat de Belgische meester Jijé bij hem in de buurt van Parijs woonde. Toen hij in 1960 zijn trip naar Mexico en zijn militaire dienst (die hij min of meer kon ontlopen door voor de militaire krant Cinq sus cinq te gaan tekenen) achter de rug had, werd het contact met Jijé omgezet in een samenwerking. Giraud kon voor de 24 jaar oudere nestor van Spirou (Robbedoes) meewerken aan de westernstrip Jerry Spring, die Jijé in 1955 begonnen was. Voor het verhaal De Weg naar Coronado mocht Giraud de platen gaan inkten die door Jijé in potlood getekend waren. Zo groeide hij in de stijl van zijn leermeester, die hij pas in 1969 zou loslaten.
Joseph Gillain - Jijé (1914-1980)
Ik maakte voor het eerst kennis met Blueberry als negenjarig jongetje begin 1973 toen het verhaal Generaal Geelkop in PEP verscheen voordat het in albumvorm werd uitgebracht. Lezen deed ik nog niet, teveel tekst en een te ingewikkeld verhaal voor een negenjarige, die zich liever beperkte tot één pagina Flippie Flink of Peanuts . Eind jaren zeventig was ik geestelijk rijp geworden voor deze anti-held en kon ik de ruigheid van de western waarderen. Met de strip Blueberry word je net als in de western ondergedompeld in een wereld van slechterikken en corrupte braverikken. Niemand deugt. Behalve dan de anti-held een beetje. Mike S. Blueberry is aan de buitenkant gemodeleerd naar de Franse filmster 
Verwacht in een verfilming van of over een underground comic geen heroes, winners of happy end. Want de Amerikaanse underground comic is de volmaakte tegenhanger van de American Dream met zijn superhelden. Als je Ghost World gezien hebt, ken je de toonzetting: schlemielige figuren die gewapend met gitzwarte zelfspot door het leven sukkelen. Voordat 
Will (Willy Maltaite 1927-2000)
Gilles Chaillet werd in 1946 geboren in Parijs en was van kinds af aan geïnteresseerd in geschiedenis in het algemeen en de geschiedenis van Italië in het bijzonder, in eerste instantie vooral de Italische oudheid en later de geschiedenis van middeleeuws Italië. In 1965 gaat hij werken voor de Franse uitgever Dargaud, waar hij de inkleuring verzorgde voor reeksen als Mick Tangy en Blueberry. Vanaf 1973 werkt hij anoniem mee aan de 14 kleine stripboekjes over Idéfix, het hondje van Obelix uit de stripreeks Asterix van René Goscinny en Albert Uderzo. Vanaf 1976 werkt hij mee aan de stripreeksen Lefranc en Alex van Jacques Martin.
De trappenpiramide van Djoser is oorspronkelijk niet als dusdanig opgezet, maar begon als mastaba, een klassieke Egyptische grafvorm. In latere stadia werd het grondvlak vergroot, tot uiteindelijk 126 bij 109 meter, en werden steeds kleinere trappen toegevoegd. Uiteindelijk kwamen er zes trappen voor een totale hoogte van meer dan 60 meter. Onder de piramide zijn er verschillende galerijen en kamers en één van die kamers is de eigenlijke grafkamer. Er is in de zuidmuur een klein graf, waarin het ka-beeld van de farao stond. De naam trappenpiramide stamt niet uit de vroegere tijd maar uit de 19e eeuw. Het heet zo omdat de piramide niet echt een piramide is, men kan als het ware op de trappen lopen. De piramide kan gezien worden als het helder is uit Caïro.
Van de andere grote meester van de Brusselse school Hergé, neem ik ook een stripalbum mee en het was ook geen moeilijke keuze welke Kuifje het moest worden. De sigaren van de farao tekende Hergé in 1934 maar in 1954 verscheen pas de ingekleurde versie die wij nu kennen. Aardig detail: een van de gemummificeerde Egyptologen op de omslag (tweede van rechts) heet E.P. Jacobini, een verwijzing naar Edgar P. Jacobs, met wie Hergé goed bevriend was.
Ik ken Jean Giraud als de tekenaar van de strip 
De Franse striptekenaar Jean Giraud, alias Moebius, tilt met zijn ongekende tekentalent in de jaren zestig en zeventig het stripgenre naar een hoger artistiek niveau. Tegelijkertijd breekt hij met de traditionele superheldenclichés van de Amerikaanse stripverhalen. Het resutaat is oogverblindend mooi. De Franse kunstenaar en auteur Jean Giraud, oftewel Moebius, is één van de meest invloedrijke en vernieuwende striptekenaars ooit. Als mede-oprichter van het stripmagazine ‘Métal Hurlant’ schept hij in de jaren zeventig een heel nieuwe, ‘volwassen’ kijk op de kunst van het striptekenen, die stof doet opwaaien in de wereld van de Franse bourgeoisie en die van de Amerikaanse striptekenaars. Met series als ‘Blueberry’, over een cowboy, en fantastische, surrealistische verhalen als ‘John Difool’, maar ook met decorontwerpen voor films als ‘The Fifth Element’, weet Giraud een enorm publiek te bereiken.
Twee jaar geleden schreef ik 
Eenzelfde soort indruk maakte op mij als 11-jarig jongetje in 1974 het Misdaadmuseum van Henk Kuijpers, waarin 
Roger Leloup (Yoko Tsuno)
Henk Kuijpers (Franka)
8 mei 1975. Tweeëndertig jaar geleden, een week voor mijn twaalfde verjaardag, viel deze 
Vorig jaar schreef ik 
Die Entwicklung der mittelalterlichen Burgen, die wir heute in ihrer Wehrhaftigkeit und ihrer Schönheit bewundern, begann im 9. und 10. Jahrhundert. Aus den bisher mit Erdwällen und Palisaden geschützten Herrenhöfen wurden mit Mauern befestigte, gesicherte Burgen. Die Blütezeit des Burgenbaus reichte vom späten 11. bis zum 13. Jahrhundert – die große Zeit der Staufer. Parallel dazu wurden viele Städte gegründet. In diese ereignisreiche Epoche fällt die erste Erwähnung des Namens Eltz.
Ik heb de gelijknamige graphic novel van Daniel Clowes nog niet gelezen, maar wist ongeveer wat ik in de film verwachten kon: vlijmscherp sarcasme, onderkoelde humor en maffe typen. Scarlett Johansson (the horsewisperer) en Thora Birch (American Beauty) blonken al eerder uit als nukkige, boze pubermeisjes en het is niet verwonderlijk dat beiden gecast zijn voor de rollen van Enid en Rebecca, twee eigenzinnige vriendinnen die weinig moeite doen om zich aan te passen aan de wereld van hun leeftijdsgenoten. Enid komt in contact met Seymour, een treurige veertiger en wereldvreemde verzamelaar van 78-toerenplaten (een prachtige rol van Steve Buscemi) in wie insiders moeiteloos de legendarische underground tekenaar Robert Crumb zullen herkennen. Zwigoff maakte al eerder een 
Piet Bakker heeft een mooie website gemaakt over het legendarische stripblad 
In 1978, 14 jaar was ik toen, ontdekte ik de strip Yoko Tsuno van de Belgische striptekenaar Roger Leloup. De Japanse heldin bestond toen al bijna 10 jaar. In 37 jaar tijd zijn er 24 verhalen verschenen en is Leloup een van de ‘oude (Waalse) meesters’ in de stripwereld, samen met Hergé, Edgar P. Jakobs, Franquin, Morris, Roba, Jijé en Peyo. Zijn perfectionisme en humorloosheid zijn in de stripwereld ongeëvenaard. Alleen de Franse tekenaar 
Toch heb ik nog 15 albums in de kast staan, waarvan ik het album 
Sinds Willy Vandersteen van Suske en Wiske een studioproduct maakte, is de kwaliteit van de verhalen en tekeningen erbarmelijk. Kamagurka maakte er zelfs een liedje over. Hergé heeft dat direct goed gezien en de degeneratie van zijn geesteskind voor en na zijn dood weten te voorkomen. De liefhebber heeft liever 20 goede dan 200 slechte albums. Gelukkig zijn het er, dankzij de productiviteit in de jaren vijftig meer geworden: Zeker 30 Suske en Wiske’s vind ik nog altijd de moeite waard. Hieronder een lijstje van de eerste 41 albums, die ik allemaal in mijn verzameling heb, met als mijn favorieten: 
