Georges Rouget (1781-1869) kwam in 1796 op het atelier van Jacques-Louis David in Parijs en werd een van zijn favouriete leerlingen. Rond 1813 moet door een anonieme schilder op het atelier van Rouget het onderstaande portret van de toen 65-jarige David geschilderd zijn. Bij classicistische portretten zie je vaak een schema met ideale proporties doorschemeren. Zoals elke visagist weet, dragen klassieke verhoudingen bij aan de face value, maar maken de afwijkingen een gezicht juist spannend. Dat is ook in het portret van David zichtbaar. Terwijl de ogen vrijwel gelijkvormig geschilderd zijn, doorbreekt de scheve mond de symmetrie van het gezicht.
portret van Jacques-Louis David ca. 1813, waarvan de rechter afbeelding met Photoshop is geabstraheerd
Net als bij het zelfportret van Pierre-Henri de Valenciennes heb ik David’s portret met Photoshop vereenvoudigd om het schema naar voren te halen. Daarna heb ik met zwarte ballpoint variaties op dit schema getekend.
zelfportret van Pierre-Henri de Valenciennes (1750-1819)
Pierre-Henri de Valenciennes is vooral bekend geworden door een theoretisch werk over het ‘historische landschap’. Nadat hij jarenlang geijverd had voor een Prix de Rome in de categorie van het historische landschap, ging zijn wens twee jaar voor zijn dood in vervulling. In 1817 werd voor het eerst een Prix de Rome voor het historische landschap uitgereikt. Dit betekende een officiële herwaardering van de landschapsschilderkunst, die met de School van Barbizon en de impressionisten in de negentiende eeuw zo belangrijk zou worden. De Valenciennes schilderde heldere composities met een nadruk op de grote vorm en deze doen soms denken aan het werk van Edward Hopper.
Pierre-Henri de Valenciennes Farnese
Pierre-Henri de Valenciennes Palatijn 1782-4
Ook zijn zelfportret doet door een grote mate van abstractie modern aan. De Valenciennes hanteert een duidelijk schema en belichting, waardoor zijn gezicht iets maskerachtigs krijgt. Naar aanleiding van zijn portret maakte ik verschillende ballpointtekeningen waarbij ik varieerde op zijn schema.
In Photoshop schematiseerde ik eerst De Valenciennes‘ zelfportret
Moritz von Schwind (1804-1871)
en de fresco’s in Schloss Hohenschwangau
Na ons bezoek aan Schloss Hohenschwangau begin juli waren we vorige week weer even terug in Duitsland. Daar vond ik in een antiquariaat in Bückeburg een boek over Moritz von Schwind die van Maximilliaan II van Beieren de opdracht had gekregen voor zijn kasteel ontwerpen te maken voor fresco’s met middeleeuwse sagen. Op het internet kon ik weinig vinden over deze laat-romantische Oostenrijkse schilder. Maar in het voorwoord van het boek van Friedrich Haack uit 1897 (waarvan ik een derde druk uit 1924 kocht) vond ik een verwijzing naar een oeuvrecatalogus uit 1906. En deze kon ik voor een spotprijsje bestellen bij een ander antiquariaat in Duitsland. Nu heb ik eindelijk een goed overzicht van Von Schwind’s omvangrijke oeuvre. Schwind, Des Meisters Werke (herausgegeben von Otto Weigmann, Stuttgart/Leipzig, 1906) telt 1265 afbeeldingen van tekeningen, aquarellen, schilderijen en fresco’s. In het Duitse Keizerrijk stond Moritz von Schwind nog zeer hoog aangeschreven. Zijn oeuvrecatalogus verscheen als negende deel in de reeks Klassiker der Kunst nadat Raffael, Rembrandt, Titiaan, Dürer, Rubens, Velasquez en Michelangelo hem waren voorgegaan. Honderd jaar later moeten we vaststellen dat Von Schwind het modernisme niet heeft overleefd. Toch leeft hij voor mij voort in sprookjestuinen en brave fantasy art.
ontwerp voor fresco in Schloss Hohenschwangau (1834-1836) voor de kamer met de legende over Karel de Grote
Moritz von Schwind was dertig toen de koning van Beieren hem de opdracht gaf voor de fresco’s in zijn kasteel Hohenschwangau. Hij ontwierp in totaal vijf reeksen voor verschillende kamers: De Wilkinasage in de heldenzaal, de legende van de geboorte van Karel de Grote in de Berchtakamer, scenes uit het ridderleven in de schrijfkamer, Rinaldo en Armida in de slaapkamer en de Autharisage in de Autharikamer.
de Berchtakamer in Schloss Hohenschwangau met muurschilderingen naar een ontwerp van Von Schwind
Der zweite Zyklus behandelt die Legende von der Geburt Karls des Großen, die eine alte Sage in die Reißmühle im Würmtale verlegt. Auf diese lokalgeschichtliche Tradition weist das erste Bild: Bavaria reicht Germania den kleinen Karl, der von ihr mit Szepter und Krone geschmückt wird. Als Erzähler erscheint Aventinus in bischöflichem Gewand, ein kleiner historischer Irrtum, den man dem Romantiker nicht zu sehr verübeln darf. Die Sage vermeldet: Auf einem Jagdzug im Würmtal findet Pippin bei einem Müller die britannische Königstochter Berchta, an deren Stelle ihm der betrügerische Hofmeister die eigne Tochter als Gemahlin zugeführt hatte. Er erkennt sie und erhebt sie zu seiner Gattin. Nachdem an den Schuldigen das Strafgericht vollzogen, führt er Berchta, die inzwischen eines Knäbleins — Karl — genesen ist, im Triumph auf seine Burg Weihenstephan. Der Darstellung liegt eine Publikation des Freiherrn von Aretin, „Aelteste Sage über die Geburt und Jugend Karls des Großen", München 1803, zugrunde.
Bron: Schwind des Meisters Werke in 1265 Abbildungen, herausgegeben von Otto Weigmann, Stuttgart/Leipzig 1906
Deze potloodtekening laat goed zien dat Von Schwind de apollinische vormgestrengheid van de meesters uit de Hoogrenaissance nastreefde
satirische politieke kaarten van Europa 1870-1915
in de kaartencollectie van de Bibliotheek van de UvA
Al bleef Europa tussen 1815 en 1914 gespaard voor een Grote Oorlog, tussen 1871 en 1914 was het bepaald niet rustig. Een ingewikkeld maar wankel netwerk van verdragen moest de vrede op het continent garanderen. Ondertussen waren de grootmachten Engeland, Frankrijk, Duitsland en Rusland niet alleen in een industriële maar ook in een koloniale wedloop verwikkeld geraakt. Het Osmaanse Rijk, ‘de oude zieke man van Europa’ moest zich terugtrekken van de Balkan en daar ontstond ‘het kruitvat van Europa’.
W.TrierKarte von Europa im Jahre 1914
Nadat het in de kolonies al gebroeid had (Fashoda Incident (1898), Eerste Marokko Crisis (1905), Agadir Crisis (1911)), liepen de spanningen op de Balkan na de annexatie van Bosnië-Herzegowina door Oostenrijk-Hongarije in 1908 nog hoger op. In 1912-1913 brak op de Balkan tweemaal oorlog uit. De Derde Balkanoorlog in 1914 werd tenslotte de gevreesde Grote Europese Oorlog, waarbij de grootmachten definitief met elkaar in botsing kwamen. Toen in 1917 ook de Verenigde Staten bij de Grote Oorlog betrokken raakte, was de Eerste Wereldoorlog een feit.
Louis Raemaekers satirieke kaart van Europa, Het gekkenhuis (oud liedje, nieuwe wijs), ca. 1915
In de negentiende eeuw was het al gebruikelijk om het zogenaamde concert der grote mogendheden uit te beelden in een satirische kaart van Europa. Rusland was daarbij vaak een grote beer die zijn muil naar het Westen opende, terwijl Turkije letterlijk als de zieke man van Europa dreigde verpletterd te worden. Als in 1914 de Grote Oorlog tenslotte is uitgebroken, visualiseren politieke tekenaars de onderlinge verhoudingen in een satirische kaart van Europa. Daarbij representeren ze uiteraard de visie van hun land. In de prent van W.Trier voert Duitsland een twee frontenoorlog, waarbij het in het oosten ‘de Rus’ terugdringt en in het westen zijn pistool op Engeland en Frankrijk richt. Het neutrale Nederland blijft in zijn prent zonder gezicht.
W.Trier (detail)
Karte von Europa im Jahre 1914
In de prent van Louis Raemaekers heeft Nederland wél een gezicht gekregen dat nauwlettend zijn oosterbuur in de gaten houdt die op de vuist is met Frankrijk. Tenslotte een satirische prent van een Engelse tekenaar. Net als Raemakers is deze uitgegaan van ‘een oud liedje, nieuwe wijs’ en heeft zijn prent genoemd naar de eeuwenoude nursery rhyme ‘Hark, hark, the dogs do bark’. Hier toont Nederland een heel ander gezicht. Voor de Engelsen was de neutrale positie van Nederland tijdens de Eerste Wereldoorlog vooral een kwestie van opportunisme.
Louis Raemaekers (detail)
satirieke kaart van Europa, ca. 1915
Walter Emanuel (detail)
Hark, hark, the dogs do bark, 1914
Op een van de DVD’s van de derde reeks Mad Men staat een bonus over en met illustrator Dyna Moe. De 32-jarige Amerikaanse is gestyled als Enid uit Ghost World en lijkt zelf ook een tikkeltje weirdo. Haar illustraties in zogenaamde mid century modern stijl passen goed bij Mad Men dat zich afspeelt in de vroege jaren zestig. Nu de serie in het derde seizoen in 1963 is beland, is mid century modern eigenlijk al over zijn houdbaarheidsdatum heen.
Salvatore ‘Sal’ Romano de senior illustrator bij Sterling-Cooper kan het weten. In 1963 heeft de fotografie de geïllustreerde advertentie al zover verdrongen dat veel illustratoren die voor reclamebureau’s werken in die jaren op straat belanden. Of ze krijgen zoals Sal een andere functie en gaan storyboards tekenen voor tv-commercials. Dyna Moe is anno 2010 een van de weinigen illustratoren die van mid century modern kan leven. Haar werk bestaat voor 90% uit opdrachten voor AMC de producent van Mad Men.
Dyna Moe op flickr.com
Dyna Moe laat zich o.a. inspireren door mid century modern die te vinden is op de flickr pools Mid-Century Illustrated en Retro Kid.
Na de Eerste Slag bij Bull Run (First Manassas) op 21 juli 1861 was het voor de Unie duidelijk geworden dat de oorlog langer zou gaan duren dan men aanvankelijk had gedacht. President Lincoln besloot tot de uitvoering van het Anaconda Plan. Omdat het Zuiden zonder toevoer van middelen van buiten niet zou kunnen overleven, werd besloten om het Zuiden af te knijpen. De Unie beschikte over een moderne vloot van zgn. ironclads die superieur waren vergeleken bij de houten schepen van de geconfedereerde staten. De Unie breidde haar vloot uit en begon aan een blokkade van de 5600 km. lange kustlijn tussen Virginia en Mexico. In het Westen draaide alles over de heerschappij op de Mississippi, terwijl in het Noorden de staat Tennessee werd ingenomen. Deze reusachtige omsingeling moest het Zuiden tenslotte op de knieën dwingen. Gedurende de hele Amerikaanse Burgeroorlog bleef het Anacondaplan de strategie van de Unie bepalen.
cartoon van het Anacondaplan
“It is the design of the Government to raise 25,000 additional regular troops, and 60,000 volunteers, for three years. … We rely greatly on the sure operation of a complete blockade of the Atlantic and Gulf ports soon to commence. In connection with such blockade, we propose a powerful movement down the Mississippi to the ocean, with a cordon of posts at proper points … the object being to clear out and keep open this great line of communication in connection with the strict blockade of the seaboard, so as to envelop the insurgent States and bring them to terms with less bloodshed than by any other plan.” Winfield Scott (letter to McClellan)
Het Anacondaplan werd in 1861 voorgesteld door de Noordelijke generaal Winfield Scott als strategie om de Amerikaanse burgeroorlog te winnen met minimale verliezen, door de Geconfedereerde Staten van Amerika op zee te blokkeren en door de controle over de Mississippi (rivier) over te nemen. Het plan bestond uit twee onderdelen: 1. Blokkade van de kust en havens van de Zuidelijke staten om de export van katoen en andere producten te voorkomen, en om de import van oorlogsmaterieel tegen te houden. 2. Afsnijden van de zuidwestelijke staten van de rest van het Zuiden door de Mississippi-rivier over haar gehele lengte te controleren.
Op de website sonofthesouth.net ontdekte ik uniek historisch materiaal over de Amerikaanse Burgeroorlog. Alle uitgaven van het legendarische Harper’s Weekly uit de jaren 1861-1865 zijn hier te bekijken met afbeeldingen in hoge resolutie en alle tekst in HTML gecodeerd. Dat is nog eens archiveren! Je kunt hier eindeloos teksten scannen en fraaie gravures downloaden. Harper’s Weekly hield een groot aantal illustratoren (waaronder Winslow Homer) en graveurs aan het werk. In de 19e eeuw was het nog niet mogelijk om foto’s met een halftoonraster af te drukken en werden in kranten gravures gebruikt als illustratie. Vaak diende een foto als uitgangspunt voor een gravure.
John L. Burns inwoner van Gettysburg gefotografeerd in juli 1863. De graveurs volgden de foto maar gaven er vaak een eigen draai aan.
Alfred R. Waud een illustrator van Harper’ s Weekly op het slagveld van Gettysburg, juli 1863
Harper’s Weekly (1857-1916)
Harper & Brothers publishing was started in 1825 by James, John, Fletcher and Wesley Harper. Following the successful example of the Illustrated London News, Fletcher began publishing Harper’s Monthly in 1850. The publication was more intent on publishing established authors such as Dickens and Thackeray, but was a great enough success to begin publishing the Harper’s Weekly in 1857. By 1860 the Weekly’s circulation had reached 200,000. Illustrations were an important part of the Weekly’s content, and it developed a reputation for employing some of the most renowned illustrators, notably Winslow Homer, Granville Perkins and Livingston Hopkins. Among its recurring features were the political cartoons of Thomas Nast who was recruited in 1862 and would remain with the Weekly for more than 20 years. Nast was a feared caricaturist, considered by some the father of American political cartooning. He was the originator of the use of animals to represent the political parties—the Democrats’ donkey and the Republicans’ elephant—as well as the familiar character of Santa Claus. So as not to upset its wide readership in the South, Harper’s took a moderate editorial position on the issue of slavery. For this it was called by the more hawkish publications “Harper’s Weakly.” The Weekly supported the Stephen A. Douglas presidential campaign against Abraham Lincoln, but as the American Civil War broke out, Lincoln and the Union received full and loyal support of the publication. Arguably, some of the most important articles and illustrations came from the Weekly’s reporting on the war. Besides renderings by Homer and Nast, Harpers also published illustrations by Theodore R. Davis, Henry Mosler, and the brothers Alfred Waud and William Waud. ( Bron: en.wikipedia.org )
In Franklin, Tennessee worden op 9 juni 1863 twee zuidelijke spionnen opgehangen. (We are indebted to Mr. James K. Magie, of the 78th Illinois Regiment, for the sketch of the execution of the two rebel spies, Williams and Peters, who were hanged by General Rosecrans on 9th inst.)
een typische ‘center spread’ uit Harper’s Weekly. de graveurs maakten overuren om de oorlogsverslaggeving visueel te ondersteunen
in zijn etsen is Marius Bauer qua stijl en oriëntalisme schatplichtig aan Rembrandt
Marius Bauer volgde van 1878 tot 1885 de Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, waar hij met onder andere zijn tijdgenoot Breitner les kreeg. Hij was lid van de Pulchri Studio en Arti et Amicitiae. In 1888 maakte hij een studiereis naar Istanboel. Vanaf dat moment is het ‘Oosten’ zijn hoofdonderwerp. Hij maakte hierna vele reizen naar Spanje, Rusland, Marokko, Algerije, Egypte, India, Ceylon en Nederlands-Indië.
Bauer maakte vooral etsen, aquarellen en olieverfschilderijen van Oosterse steden, kamelen, olifanten, Arabieren en moskeeën. Zijn stijl kan omschreven worden als impressionistisch maar is ook beïnvloed door de Haagse School in zowel techniek als lichtgebruik. Bauer is bovendien de Nederlandse oriëntalist bij uitstek. Ook zwervers en donkere steegjes leverde in zijn werk mooie taferelen op.
Hij heeft altijd een eigen visie op de werkelijkheid gehad, maar baseerde zijn werk op zijn schetsen en op foto’s die hij onderweg kocht. Al bleef hij er altijd een eigen draai aan geven. Al tijdens zijn leven was Bauer een beroemd kunstenaar. Hij heeft dan ook meerdere onderscheidingen en prijzen in ontvangst mogen nemen. Zo won hij meerdere prijzen aan de Haagsche Academie en is Bauer benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Nu de aandacht voor het oriëntalisme groeit, ontstaat er ook steeds meer belangstelling voor het werk van Bauer.
Joost van den Toorn en de outsiderkunst Kröller-Müller Museum Otterlo tot 20 juni 2010
In de tentoonstelling zijn in totaal 85 werken van 32 outsiderkunstenaars te zien, waaronder Fritz Koller, Otto Prinz, Franz Artenjak en George Widener.
Het Kröller-Müller Museumorganiseert jaarlijks verschillende tijdelijke tentoonstellingen. Het betreft tentoonstellingen met kunstwerken uit de vaste Kröller-Müller collectie en tentoonstellingen over hedendaagse kunst. In het museumgebouw zijn een aantal tijdelijke tentoonstellingsruimtes waar kleine, bijzondere presentaties getoond worden of speciale objecten worden uitgelicht. U kunt hier een plattegrond met locaties van actuele tentoonstellingen downloaden.
In het prentenkabinet toont het museum bronzen en keramische beelden van de Nederlandse kunstenaar Joost van den Toorn, in combinatie met een door de kunstenaar verzamelde collectie outsiderkunst. Van den Toorn vindt het bijzonder zijn collectie te tonen in het Kröller-Müller Museum vanwege de grote collectie schilderijen van Vincent van Gogh. Juist deze kunstenaar werd in zijn beginjaren, en ook daarna, gezien als outsider.
Zelf zegt hij over zijn verzameling: “Goede kunst is zo zeldzaam, dat je er beter ook op minder voor de hand liggende plaatsen naar kunt zoeken. Niet alleen ver weg, maar ook aan de zelfkant van onze maatschappij. Veel van het hier verzamelde werk werd gemaakt in psychiatrische inrichtingen, zoals de Gugging in Maria Gugging in Oostenrijk, in daklozenpensions, of op straat. In het museum hangt het resultaat van tien jaar verzamelwoede. Gekocht bij een stuk of vijf gespecialiseerde galeries in Europa, de VS en op veilingen. Ik hoop dat deze bezielde, compromisloze kunst, u net zo inspireert als ze mij heeft gedaan en nog steeds doet”.
Never a day without lines met o.a. Kinke Kooi
tot 21 maart in de KetelFactory in Schiedam
Kinke Kooi Be Careful She’s a Nester
Never a day without lines
Een tentoonstellingreeks in drie edities met de tekening als uitgangspunt. Tekenen in de meest pure vorm en met de inhoudelijkheid die bij de autonome kunst thuishoort. De KetelFactory heeft vanuit dit idee beeldend kunstenaars uitgenodigd bij wie de tekening centraal staat binnen hun oeuvre. Van eind januari tot begin juli 2010 zullen binnen de drie edities, steeds verschillende beeldend kunstenaars hun tekeningen tonen.
De inhoud, ‘het verhaal’ wat de kunstenaar wil vertellen is bepalend voor de vorm waarin de tekening tot stand komt en het materiaal dat hiervoor gebruikt wordt. De tekening is binnen de beeldende kunst eigenlijk de meest ‘kwetsbare’ vorm die een kunstenaar kan gebruiken. Hij of zij kan zich niet verschuilen achter indrukwekkend en esthetisch materiaalgebruik. Die ene lijn moet vorm geven aan wat het hoofd bedenkt. De tekening die vanuit een gedachte of een innerlijke wereld bewust of onbewust groeit en vorm krijgt op een drager zoals papier,doek of wand.
Vergangene Welten Graphic von Dürer, Callot, Rembrandt bis Richter
Bij de tentoonstelling Vergangene Welten (2006) in het Von der Heydt Museum in Wuppertal verscheen een dikke en fraai uitgevoerde catalogus. Gisteren kocht ik deze voor maar € 19,95 bij restseller Jokers in Düsseldorf. Het echtpaar Lohmann verzamelde ruim een halve eeuw prenten en bouwde een indrukwekkende collectie op met grafisch werk van 1500 tot de vroege twintigste eeuw. Daartoe behoren kopergravures van Albrecht Dürer (1471-1528), Lucas van Leyden (ca.1494-1533), Heinrich Aldegrever (1502-ca.1551/1561), Philipp Galle (1537-1612), Jacques Callot (1592-1635) en een puntgave serie kopergravures van Hendrick Goltzius (1554-1616) uit 1592, de negen muzen.
lijnenspel van Jacopo de’ Brabari
Pegasus (detail) ca. 1510
Deze Pegasus van Jacopo de’ Brabari behoort wel niet tot de Lohman Collectie, maar ze staat in duidelijk contrast met de kopergravures van Hendrick Goltzius. Wat ik aan de gravures van Goltzius zo bewonder, is de onberispelijke lijnvoering. Net als Ingres is hij een tekenaar die de perfecte vloeiende lijn beheerst. Nog meer dan de tekenaar moet de graveur kalligrafische kwaliteiten bezitten. De vloeiende lijn moet hij namelijk kunnen laten echoën in de arcering die nodig is om grijswaarden te scheppen. Wanneer ik Goltzius probeer te volgen, dan lijkt mijn lijnenspel meer op dat van Jacopo de’ Brabari: expressief misschien, maar ook onregelmatig.
lijnenspel van Hendrick Golzius ( dat door de interferentie met de lage beeldschermresolutie geweld wordt aangedaan ) detail van de muse Euterpe, 1592
Bij Goltzius lijkt het alsof hij over alles een grofmazige nylonkous trekt. Met zijn gevoelige naald fabriceert hij een soort 3D-wireframe met een bijna machinale consistentie en perfectie. Toch blijft zijn handschrift persoonlijk. Dat vind ik fascinerend om te zien.
nieuwjaarscovers van J.C. Leyendecker voor The Saturday Evening Post
De Amerikaanse illustrator Norman Rockwell (1894–1978) tekende van 1916 tot 1963 covers voor de Saturday Evening Post en zijn naam zal voor altijd met dit legendarische magazine verbonden blijven. Maar ook zijn oudere vakbroeder Joseph Christian Leyendecker (1874-1951) illustreerde jarenlang voor dit magazine. Van 1908 tot 1943 maakte hij ieder jaar de nieuwjaarscover
de New Year Babies van honderd jaar geleden en die van 1928 en 1942
Uitgeverij Taschen volgt met de reeks lllustration Now! de ontwikkelingen op het gebied van traditionele en digitale illustratie. Deel een en twee zijn al in mijn bezit. Deel drie komt binnenkort via de schoorsteen, maar ik kon niet slapen en heb ‘m toen alvast virtueel doorgebladerd
Darren Booth is een van de 150 illustratoren uit de nieuwste Illustration Now!
The latest volume Illustration Now! presents a dazzling selection of groundbreaking work by 150 of the world’s most exciting illustrators. A fascinating mix of established master draftsmen and neophytes, working in a vast range of techniques, Illustration Now! Vol. 3 features illustrators from 30 countries, including information about their career paths, and lists of selected exhibitions. Also included is an introduction by specialist Steven Heller on current trends in the field. This book is perfect for graphic artists, creative professionals and illustration students, as well as anyone with an appreciation for draftsmanship and visual language.
Lilla Rogers heeft hoofdzakelijk vrouwelijke illustrators onder haar hoede
Lilla Rogers Studio is a well-established agency in Massachusetts that represents commercial artists internationally. In business for over 23 years, the Studio was founded by Lilla Rogers, a visual arts instructor as well as an internationally-known illustrator and painter. Susan McCabe and Ashley Lorenz are other key partners. They work closely with the artists they represent and engage them in studio events. Their artists’ client lists include popular magazines, newspapers and other major companies in a variety of industries.
gekocht: Taschen mini-monografie van Norman Rockwell
Uitgeverij Taschen zoekt meestal een evenwicht tussen goede smaak en grote oplage en deze afweging vind je vooral terug in de canon van Taschen’s populaire kunstenaarsmonografieën voor de kleine beurs. Zo is er in de serie (zeer) betaalbare monografieën niet alleen plek voor twintigste eeuwse kunstenaars met een grote ‘K’ zoals Mark Rothko, Jackson Pollock en Francis Bacon, maar ook voor commerciële kunstenaars en illustratoren als Alphonse Mucha, Carl Larson en Norman Rockwell. Waar drie eerstgenoemde kunstenaars het bij een (brede) elite goed doen, doen drie laatstgenoemde het vooral goed bij de massa. Voor veel mensen (en zeker onder kunststudenten) geldt dat de smaak van de elite beter ontwikkeld is dan die van de massa. Toegankelijke en illustratieve kunst valt daardoor bijna altijd uit de gratie, terwijl ‘moeilijke’ en minder toegankelijke kunst de elite aantrekt. Hoewel Norman Rockwell (1894-1978) in de Verenigde Staten een van meest geliefde kunstenaars is, verdient zijn ‘kunst’ bij de critici en connaisseurs nog niet eens een kleine ‘k’. Het is een beetje hetzelfde verhaal als met Anton Pieck. Te zoetsappig, sentimenteel, vals en natuurlijk, ook te commercieel.
Het is een vreemde ontwikkeling in de schilderkunst: vóór 1870 was de historieschilderkunst het hoogste dat je als schilder kon bereiken. Je moest niet alleen technisch je métier door en door beheersen, maar tegelijkertijd moest je regisseur zijn en daarbij nog een mensenkenner. Die bundeling van talenten is zeldzaam. Rembrandt had het allemaal en is daarom een voorbeeld voor bijna iedere schilder. Zijn Bijbelse ‘historieschilderingen’ zijn in feite grote illustraties op doek en werden en worden vooral om hun narratieve kwaliteiten gewaardeerd. Maar in de twintigste eeuw keert de hiërarchie zich om en gaat men neerkijken op verhalende schilderkunst. “Anekdotisch” of “illustratief” was op de kunstacademie in de jaren tachtig een van de ergste kritieken die je op een schilderij kon krijgen. Wanneer een schilderij te toegankelijk was en dus mogelijk in de smaak kon vallen bij het grote publiek en daardoor vatbaar was voor commerciële exploitatie, dan zat je duidelijk in de verkeerde hoek. Maakte je dat soort schilderijen, dan moest je maar iets met ‘toegepaste kunst’ gaan doen en naar een posterboer lopen of een reclamebureau opzoeken.
de tweede omslag (juni 1916) die Norman Rockwell schilderde voor The Saturday Evening Post. Omdat moderne vier kleurendruk toen nog niet mogelijk was, moest hij zijn palet beperken tot wortelachtig rood en warme grijzen
Toen Norman Rockwell 22 was, zocht hij het bureau van The Saturday Evening Post in Philadelpia op. In 1916 was de avant garde in Amerika al wel aan het doorbreken, maar tegelijkertijd was er een gouden tijd voor illustratoren, vooral voor degenen die zich gespecialiseerd hadden in covers. Voor de oplage was een aantrekkelijke omslag cruciaal. Dus wemelde het van de artiesten die Mary Pickford-achtige meisjes schilderden. Maar covergirls bleken niet Rockwell’s sterke punt. Waar hij wel erg goed in was, dat waren straatjochies en scenes met onschuldig kattekwaad. Daarin was ook nauwelijks concurrentie en zo kon Rockwell in 1916 bij de The Saturday Evening Post aan de slag. Het zou het begin zijn van een levenslange carriere bij het populairste magazine van de Verenigde Staten. Zijn werk kwam zo in miljoenen huiskamers op tafel te liggen. Tot 1963 zou hij 322 omslagen voor dit blad schilderen. Tegenwoordig zijn deze covers een gewild verzamelobject en overal op internet worden ze aangeboden. Zoals Mark Rothko een van de publiekslievelingen van de elite geworden is, zo is Rockwell dat van de (Amerikaanse) massa.
Normal Rockwell (1894 – 1978), one of America’s most beloved artists, left a timeless legacy of nostalgic, endearing, whimsical paintings that appealingly and insightfully depict simple, and often idyllic, scenes from daily life. After illustrating a series of children’s books at age 16, Rockwell was hired to be the art director of “Boys’ Life,” the official publication of the Boy Scouts of America. Six years later, he sold his first cover to the most prestigious magazine of the era, the “Saturday Evening Post.” Over the next 47 years, he created 321 covers for the “Post,” which became synonymous with his name. He later worked for “Look” magazine, addressing more serious issues of civil rights, poverty and space exploration.
een van zijn latere covers the runaway 1958
Honderd jaar geleden volgde Norman Rockwell als teenager in de weekenden in New York lessen aan de gerenormeerde Chase School of Art van William Merritt Chase. Ook Edward Hopper studeerde (enkele jaren daarvoor) aan dit instituut.
Chris Leavens was born and raised in Pennsylvania. He breezed through school and passed a good deal of time doodling, drawing robots, spaceships, and bizarre creatures. As long as the letter “A” kept showing up on his papers, Chris’s teachers didn’t really seem to care. He continued both his education and his doodling at Penn State University, where he graduated with a BA in film and video. A few months after graduating, Chris migrated west to Los Angeles in search of work in the film industry. Many adventures followed, including a brief career as a video editor and motion graphics designer, as well as his directorial debut, I Don’t Know Jack, a feature documentary about Jack Nance, star of David Lynch’sEraserhead. Chris decided to take a break from the film biz and began working as an illustrator, graphic designer, and web designer, focusing primarily on educational material for children. This “break” has more than outlived Chris’s Hollywood career and continues to this day. Currently, Chris is focusing on creating vector art using Adobe Illustrator CS3. He produces most of his artwork – from start to finish – entirely in Illustrator, including textural elements. His work incorporates absurdity, anthropomorphism, and a healthy dose of humor.
Ludwig Hohlwein (1874-1949) was een Duitse illustrator en poster artist
Lente in Wiesbaden, ca. 1920-1926
Während seines Architekturstudiums an der Technischen Hochschule in München fertigte Ludwig Hohlwein erste Illustrationen für die Zeitungen des Akademischen Architektenvereins. Nach dem Studium in München und Dresden und Studienreisen nach London und Paris ließ er sich in München als Architekt nieder und entwarf neben Inneneinrichtungen von Privathäusern auch Aufträge zur Ausstattung des Hotels Continental und für Ozeandampfer.
Parallel zu dem sogenannten Sachplakat entwickelte Hohlwein seinen eigenen, leicht wieder erkennbaren, typischen Stil. Die Themen Tier, Jagd, Technik und Landschaft dominieren seine Plakate. Hohlwein baute immer wieder dramatisch auf wirkungsvollen Hell-Dunkel und Vordergrund-Hintergrund-Kontrasten auf. Das Objekt wird auf farbige Flächen und Punkte reduziert. Erst durch die Darstellung der gesamten Grundfläche erhält der Körper wieder seine Gestalt. Der Doornkaat-Zecher ist ein gutes Beispiel für diese Technik. Hohlweins Plakate sind bei vielen seiner Auftraggeber auch heute noch nahezu unverändert in Gebrauch und gehören zu den Klassikern deutscher Werbung. ( Bron: de.wikipedia.org
herlezen: de avonturen van Luitenant Blueberry Mister Blueberry tot en met Dust 1995-2005
In 1988 stierf scenarist Jean Michel Charlier met wie Giraud bijna vijfentwintig jaar had samengewerkt. Op dat moment woonde hij zelf in de Verenigde Staten en leek de reeks Blueberry met Het einde van de lange rit (1986) afgesloten. Maar in 1995 keert Giraud terug naar Frankrijk en pakt met Mister Blueberry na bijna tien jaar de draad weer op. Het scenario schrijft hij nu zelf, maar als eerbetoon aan Jean Michel Charlier komt zijn naam gewoon op de omslag. In 1995 is het voor Blueberry 1881 geworden; de Verenigde Staten zijn door een netwerk van spoorlijnen ontsloten. In 1890 zal de frontier definitief opgeheven worden. Het Wilde Westen is dan legende geworden. In de jaren daarvoor begint de commerciële exploitatie van kleurrijke figuren als Wild Bill Hickok, Buffalo Bill, Calamity Jane, Jesse James, de gebroeders Earp en Billy the Kid al op gang te komen. In de laatste vijf verhalen Mister Blueberry, Geronimo Apache, Schaduw over Tombstone, OK Corral en Dust is Blueberry zelf een levende legende geworden. Een schrijver uit Boston reist naar Tombstone in het Zuiden van Arizona om zijn legendarische held te ontmoeten. Mister Blueberry is inmiddels als pokeraar een tweede leven begonnen.
wanneer Giraud aan een verhaal begint, maakt hij eerst in een schetsboek een indeling van de pagina’s
De tekeningen zijn zo onmiskenbaar in de stijl van Moebius, dat je je afvraagt of Jean Giraud zijn pseudoniem artistiek heeft overleefd. Moebius is een duizendpoot en zijn meesterhand laveert moeiteloos tussen het realisme en het burleske. Sommige karakters hebben opvallend lege gezichten, andere koppen zijn woest gekrabbeld, maar altijd trefzeker. Is Dust nu écht het laatste Blueberry album van Giraud geworden? Alles wees daarop, maar in 2008 liet de inmiddels 70-jarige Giraud weten dat hij weer zin had om een nieuw verhaal te maken dat zich moet afspelen in 1900, wanneer Blueberry een grijsaard geworden is. Giraud en Blueberry zijn taaie rakkers.
San Xavier Del Bac (Tuscon) werd gesticht in 1783. De staat Arizona waarin ook Tombstone ligt, werd pas in 1863 aan de Verenigde Staten toegevoegd
In 1993 verschenen er twee films die Jean Giraud voor de vijf verhalen van Mister Blueberry inspireerden: Tombstone (1993) en Geronimo (1993)
het Rijksmuseum Amsterdam toont 45 oude tekeningen
uit de Collectie Van Regteren Altena tot en met 20 april 2009
Het Rijksmuseum heeft 45 tekeningen verworven uit één van de laatst overgebleven belangwekkende tekeningenverzamelingen in Nederland, die van Prof. Dr. I. Q. van Regteren Altena (1899-1980), hoogleraar kunstgeschiedenis en directeur van het Prentenkabinet van het Rijksmuseum. De zestien mooiste tekeningen en één terracotta beeld, alle van grote kunst- of cultuurhistorische waarde, worden vanaf 17 februari tot en met 20 april 2009 getoond aan het publiek. Onder de werken zijn schatten uit de 16de tot en met de 18de eeuw, zoals ‘Boerenkermis’ van Karel van Mander, een portret dat Rubens-medewerker Jan Cossiers maakte van zijn zoontje Cornelis en een grandioze boomstudie van Roelant Savery. Uit een schetsboek van Maarten van Heemskerck komt een studieblad met Romeinse ruïnes (c. 1535) en Cornelis Pronk tekende in het midden van de 18de eeuw vier gezichten op het –niet meer bestaande- huis Spieringshoek, in de buurt van Schiedam.
afbeelding hiernaast: detail van een zelfportret van Cornelis Cossiers, 1658
Collectie Van Regteren Altena
Al vanaf de jaren ’20 van de vorige eeuw verzamelde Van Regteren Altena tekeningen uit verschillende landen en perioden, met een voorkeur voor Nederlandse tekeningen uit de late 16de/begin 17de eeuw. Al vroeg was zijn band met het Rijksmuseum nauw en schonk hij zo nu en dan uit zijn steeds rijker wordende verzameling. Na zijn dood in 1980 legateerde Van Regteren Altena aan het museum en nadat zijn weduwe was overleden besloten hun kinderen eveneens tekeningen aan het Rijksmuseum te schenken. Zij maakten voor deze bijzondere schenking gebruik van de fiscale regeling ‘Successie betalen met kunst’. Deze regeling houdt in dat erfgenamen een kwijtschelding kunnen krijgen van de successierechten over de nalatenschap tot 120% van de waarde van het kunst- cultuurhistorisch object(en).
website over klassieke grafische vormgeving 1950-1970
Dave Cuzner, Ethan Davis en Grace Danico uit Oakland (Ca.) vormen samen de drijvende kracht achter grainedit.com, een van de meest smaakvolle websites die ik de laatste maanden ben tegengekomen. Uiteraard is dat ook vanwege mijn passie voor grafisch ontwerp en drukwerk uit de periode 1950-1970. Vooral het drukwerk met één of twee steunkleuren heeft daarbij mijn voorkeur. In de jaren vijftig was veel grafisch ontwerp beperkt in kleurgebruik omdat vierkleurendruk nog vrij zeldzaam en duur was.
Grain Edit opent deze week met een artikel over house industries die ontwerpen van de legendarische Franse schilder en ontwerper André Girard (1901-1968) op de markt brengt. Eerder publiceerde Grain Edit een interview met Matte Stephens, een hedendaags ontwerper, die zich sterk door Girard heeft laten beinvloeden.
memory spel ontworpen door André Girard
het subtiele werk van lab partners past helemaal bij de ‘touch and feel’ van grainedit.com
De Japanse prentkunst heeft al vanaf de tweede helft van de negentiende eeuw grote invloed op de Westerse beeldende kunst. Sinds de Renaissance werden de decoratieve kunsten in het Westen beheerst door horror vacui met de climax in de Victoriaanse tijd. Doordat elke lege plek met ornamenten werd gevuld, begon men te snakken naar lucht en lege ruimte. De impressionisten en post-impressionisten als Gauguin en Van Gogh waren al bijzonder gecharmeerd van de Japanse prentkunst en lieten zich er door beïnvloeden. Ze voelden zich aangesproken door de grote kleurvlakken en afgewogen composties. Sindsdien werd het “less is more” principe dat bij de Japanner altijd sterk ontwikkeld is geweest, steeds meer een van de stuwende krachten achter het modernisme. De vormgeving in het Westen begon zich uit te kleden.
Tadahiro Uesugi
Afgelopen week ontdekte ik het werk van Tadahiro Uesugi een Japanse illustrator met een grote poëtische verbeelding. Zijn voorstellingen zijn zowel uit het dagelijks leven gegrepen als een verstilde en gestyleerde werkelijkheid waarin kleurvlakken, textuur en het ritme van de lijnen een dichterlijke taal spreken. Het zou van oppervlakkigheid getuigen om zijn stijl in het vakje retro op te bergen, tenzij je het tijdloze kunt zien in deze abstraherende ‘mid century retro’.
Tadahiro Uesugi
His work leaves me speechless, and if you know me, that’s saying a lot. Tadahiro Uesugi is probably one of the most intuitive illustrators I’ve seen. Stumbling upon his site several years ago, I could not stop clicking. His work is brilliant, with excellent use of color, texture, draftmanship, and composition. His subject material focuses on what I call “the celebration of the solitude,” where most of his characters are alone, walking in parks, crossing lonely streets, hanging out in libraries, cafes, etc.
Miroslav Sasek (1916-1980) was een Tsjechische illustrator
Retro uit de jaren vijftig staat weer zo in de belangstelling dat er niet alleen volop knipogen gemaakt worden naar de vormgeving uit die jaren, sommige uitgevers besluiten zelfs tot herdruk. Een goed voorbeeld is de herdruk van de klassieke stedenboeken This is, geïllustreerd door de Tsjech Miroslav Sasek. Tsjechië heeft een rijke traditie op het gebied van illustratie en animatie en Sasek is beslist een van de invloedrijkste illustratoren geweest, wiens stijl vooral in het Westen is nagevolgd. Hij geeft je een bril op die de wereld ongecompliceerd maakt, een wereld waar het kind in ons naar terugverlangt: eenvoudig, overzichtelijk en kleurrijk.
Miroslav Sasek Parijs 1959
…toen de parkeergarage nog niet bestond…
Miroslav Sasek produced 18 books in the This is series, as well as three other books which he wrote and illustrated: Benjamin a tisíc morskych dasu Kapitána Barnabáse (1947), Stone is Not Cold (1961) and Mike and the Modelmakers (1970). He also illustrated at least four other books: Eduard Petiska’s Sedm mamlasu (1950), Willhelmina Femmster Jashimski’s Letters from Pompeii (1963), Max Colpet’s Zoo ist Das Leben (1974) and a 1967 pamphlet by Effie Lee Morris called See the city! A beginner’s guide to San Francisco. There may well be other books, so if you know of any please get in touch. I also read somewhere that he worked for a publishing house in Prague early in career so presumably he was an illustrator before he became an author in his own right.
This is
This Is Paris (1959, reissued 2004)
This Is London (1959, reissued 2004)
This Is Rome (1960, reissued 2007)
This Is New York (1960, reissued 2003)
This Is Edinburgh (1961, reissued 2006)
This Is Munich (1961)
This Is Venice (1961, reissued 2005)
This Is San Francisco (1962, reissued 2003)
This Is Israel (1962, reissued 2008))
This Is Cape Canaveral/This Is Cape Kennedy (1963)
This Is Ireland (1964, reissued 2005)
This Is Hong Kong (1965, reissued 2007)
This Is Greece (1966, reissued 2009)
This Is Texas (1967, reissued 2006)
This Is the United Nations (1968)
This Is Washington, D.C. (1969)
This Is Australia (1970, reissued 2009)
voor Taschen illustreerde Olaf Hayek twee jaar geleden een reeks stedenboeken met een knipoog naar de late jaren vijftig
herlezen: de avonturen van Luitenant Blueberry Gebroken Neus tot en met Het Einde van de Lange Rit 1980-1986
Toen Giraud in 1975 klaar was met Angel Face was hij Blueberry ontzettend moe geworden. In twaalf jaar had hij 18 verhalen getekend, bijna 850 pagina’s (platen). Het moordende tempo van twee platen per week was hem teveel geworden en het zou vijf jaar duren voordat hij met zijn vaste scenarist Jean-Michel Charlier in 1980 weer een nieuwe cyclus zou beginnen. Tussen 1975 en 1980 hield hij zich in samenwerking met Jodorowsky voornamelijk bezig met film en tekende storyboards onder zijn pseudoniem Moebius. Voor de verfilming van Dune maakte hij ruim 3000 (!) tekeningen. Dit werk bleef lang in de kast liggen totdat David Lynch in 1983 eindelijk de verfilming van Frank Herbert’s SF klassieker op zich nam.
het verhaal speelt zich af in Arizona en New Mexico
In 1980 pakt Giraud de draad dus weer op en laat de vogelvrijverklaarde Blueberry onder zijn indianennaam Gebroken Neus onderduiken bij zijn oude indianenvrienden die we nog kennen uit de eerste cyclus van Fort Navajo. In het daaropvolgende album De Lange Mars komen we ook Jimmy McClure en Red Neck weer tegen die op zoek gaan op zoek naar Chihuahua Pearl. De volgende albums De Ongrijpbare Navajo’s en De Laatste Kaart zijn wisselend van kwaliteit, de inkleuring van het laatstgenoemde album is belabberd. In 1983 geeft Giraud publiekelijk te kennen dat hij Blueberry meer dan zat is. Toch tekent hij daarna nog Het Einde van de Lange Rit dat echt het laatste verhaal van Blueberry lijkt te worden. Het is een soort apotheose waarin definitief met zijn tegenstanders Vigo en Angel Face wordt afgerekend en er komt eindelijk gerechtigheid voor de vogelvrijverklaarde luitenant. Mike S. Blueberry lijkt van zijn pensioen te kunnen gaan genieten.
de harde inkleuring van De Laatste Kaart komt het tekenwerk niet ten goede. Na Angelface (1975) lopen Giraud’s stijl en die van zijn alter ego Moebius door elkaar. De verhalen van Blueberry worden nu getekend zonder zwaar penseelwerk en vaak met eenvoudigere en gesloten contouren. Net als zijn bijna even oude collega Hermann ( van Comanche ) inkt Giraud nu ook veel meer met de pen.
Gebroken Neus - De Lange Mars -De Ongrijpbare Navajo’s - De Laatste Kaart - Het Einde van de Lange Rit
Born in Seoul, South Korea, Michael Cho immigrated to Canada at the tender age of 6 years old. There, he continued his lifelong practice of drawing on whatever surface he could find. He first learned to draw by copying comic books with his pencil crayons, but later moved on to oil paints, ink and gouache. A graduate of the Ontario College of Art (before it added the ‘and Design’ part), Michael now divides his time between freelancing on illustration assignments and drawing comics (preferably ones he writes himself). He’s been the recipient of a couple of Canadian National Magazine Award nominations, finally winning a Silver in 2007. Shockingly for a freelancer and comic-geek, Michael does not own any expensive designer toys. He currently lives and works in Toronto, Ontario, in a nice apartment with his lovely wife and daughter.
zaterdag gekocht: The Illustration Handbook
door Nick and Tessa Souter, Eagle Editions 2007
A guide to the world’s greatest illustrators, zoals de ondertitel van deze uitgave luidt, is vooral een anglo-amerikaanse selectie geworden, ook als we bedenken dat de periode die dit boek bestrijkt (1850-1990), wordt gedomineerd door Engelse en Amerikaanse illustratoren. Nick en Tessa Souter hebben het boek in vier perioden ingedeeld: 1850-1899, 1900-1939, 1940-1969 en 1970-1990. Op dit moment interesseren mij vooral Europese poster artists die in het interbellum (1918-1939) werkzaam waren, zoals Emil Cardnaux (1870-1939), Edoard Elzingre (1880-1966), Carl Moos (1878-1959), Fred Taylor (1875-1963), A.M.Cassandre (1901-1968), Noel Rooke (1881-1953), Otto Ernst (1900-1939) en Noel Fontanet (1898-1982).
Maar ook de Amerikaanse illustratoren uit the golden age of advertising (1945-1970) spreken mij zeer aan: Al Parker (1906-1985), Jon Whitcomb (1908-1988), Austin Briggs (1909-1973), Coby Whitmore (1913-1988), Thornton Utz (1914-1999) en Bob Peak (1928-1992). Voor wie meer over deze zgn. midcentury illustraties wil weten, verwijs ik naar het mooie en uitgebreide overzicht van Leif Peng.
gisteren gekocht: Vector Graphics and Illustration
door Jack Harris en Steven Withrow
Vorig jaar kocht ik uit deze serie Secrets of digital illustration over de combinatie tussen traditionele en digitale media. Vector Graphics and Illustration beperkt zich tot de wereld van de vector graphic. Dat is een digitale tekening die is opgebouwd uit Bézier curves. Iedereen die wel eens werkt met digitale tekenprogramma’s als Adobe Illustrator of Corel Draw is vertrouwd met deze manier van tekenen. Vector Graphics hebben een heldere en strakke uitstraling die uitstekend past bij Web 2.0. Je komt ze daarom op internet steeds vaker tegen. Ook in dit (engelstalige) boek worden tutorials afgewisseld met kunstenaarsprofielen, waaronder die van Von Glitschka en Jon Burgerman. Voor de tutorials wordt gebruik gemaakt van Adobe Illustrator CS3. Achterin het boek bevinden zich een referentiegids en een glossarium.
In Vector Graphics and Illustration vestigen Jack Harris en Steven Withrow de aandacht op deze zeer herkenbare en populaire techniek. In een rijk geïllustreerd en praktisch handboek worden het hoe, wat en waarom van Vector Art uitgelegd door te laten zien welke gedachteprocessen en keuzes er door ervaren kunstenaars worden gemaakt bij het gebruik van deze techniek. Het opgenomen werk toont het gehele spectrum van creatief gebruik en de implementatie op velerlei gebied zoals illustraties, personageontwerp, information graphics, type design, animaties en interactieve ontwerpen.
De website van jeanspezial.com (met een verrassende presentatie gemaakt met Flash) is een van de betere webgalerijen die ik de afgelopen tijd ben tegengekomen. Maar afgaande op het werk van dit collectief kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat er op de headquarters van Jeanspezial stevig wat wordt afgeblowd…
herlezen: de avonturen van Luitenant Blueberry Vogelvrij verklaard en Angelface 1974-1975
Deze twee albums worden vaak samen met de drie voorgaande albums als één lang verhaal beschouwd. Vogelvrij verklaard begint waar Ballade voor een Doodskist ophield, in de militaire strafgevangenis van Francisville in Alabama waarin Blueberry terecht gekomen is na zijn onfortuinlijke avontuur in Mexico. Hij is nu definitief de anti-held geworden met een grimmige, kaalgeschoren kop. Charlier en Giraud hebben van hun personage bewust een outcast gemaakt en hem daarmee uitgetild boven het niveau van de gemiddelde cowboystrip. Blueberry is een volwassen strip geworden, maar zonder de hinderlijke sex of het diabolische geweld dat veel strips voor volwassenen aankleeft.
het verhaal speelt zich af in Colorado
en New Mexico
Blueberry’s grote kwelgeest in dit tweeluik is de doortrapte Kelly. We maken ook kennis met een nieuw personage, Angel Face naar wie een van de albums genoemd is. Zijn companen McClure en Redneck ontbreken ditmaal, maar Blueberry krijgt wel hulp van de moddervette madame Guffie. Het verhaal draait om een complot waarin de samenzweerders een aanslag op president Ulysses Grant willen plegen. Generaal Grant was in de Burgeroorlog de opperbevelhebber van de Unie, maar de regering onder zijn presidentschap was tamelijk corrupt.
Angelface plaat 8b
Duffy probeert met haar laatste woorden de president van de Verenigde Staten te overtuigen van Blueberry’s onschuld, maar bereikt tragisch genoeg juist het tegendeel
Ulysses Simpson Grant (1822 - 1885) was de bekendste Noordelijke generaal in de Amerikaanse Burgeroorlog en tussen 1869 en 1877 de achttiende president van de Verenigde Staten. Ulysses S. Grant was een buitengewoon succesvol generaal en werd daarmee beroemd; zijn regering werd echter doorlopend geplaagd door schandalen en beschuldigingen van corruptie. Hij werd zelf echter nooit aan corruptie schuldig bevonden. ( Bron: nl.wikipedia.org )
herlezen: de avonturen van Luitenant Blueberry Chihuahua Pearl tot en met Ballade voor een Doodskist 1973-1974
Het is niet de eerste keer dat ik iets schrijf over het drieluik Chihuahua Pearl - De man die 500.00 dollar waard was - Ballade voor een Doodskist. Deze cyclus stamt uit 1973-74 en vormt het hoogtepunt van de reeks Blueberry . Voor Chihuahua Pearl ontving Giraud in 1973 in Amerika de prijs van de beste buitenlandse tekenaar. Charlier’s scenario is een bewerking van The Good, the Bad and the Ugly uit 1966 waarin drie bandieten jagen op een goudschat. De schurken zijn tot elkaar veroordeeld omdat ieder een deel van de waardevolle informatie bezit. Een sleutelrol wordt gespeeld door Chihuahua Pearl een plaatselijke schone uit de Mexicaanse stad Chihuahua. en ook duiken in het verhaal twee oude bekenden van Blueberry op, Finlay en Kimball , twee Jayhawkers die na de Amerikaanse Burgeroorlog naar Mexico zijn gevlucht om hun straf te ontlopen.
Chihuahua Pearl krijgt er flink van langs…
het verhaal speelt zich af in het grensgebied tussen Texas en Mexico
Chihuahua
Chihuahua is de hoofdstad van de gelijknamige staat en van de gelijknamige gemeente in het noorden van Mexico. Chihuahua heeft 698.500 inwoners (2004). De naam komt van het Nahuatl Xicuahua, wat “droge en zandige plaats” betekent. De stad ligt midden in de woestijn in een oase. De plaats was al bewoond voordat Antonio Deza y Ulloa de stad in 1709 stichtte. Na de Franse inval in 1862 was Chihuahua gedurende enige tijd zetel van de tegenregering van Benito Juárez. Tijdens de Mexicaanse Revolutie was het de uitvalsbasis van Pancho Villa. Chihuahua is de beginplaats van de Chihuahua al Pacífico spoorweg.
voor de omslag van Ballade voor een Doodskist (1974) heeft Giraud goed gekeken naar een still uit de western The Searchers uit 1956. Zoals bij alle andere Blueberry covers laat Giraud hier zien dat hij ook een meester in gouacheverf is. Deze techniek leerde hij begin jaren 60 toen hij samen met Mezieres werkte aan geschilderde illustraties voor een historische encyclopedie voor Uitgeverij Hachette.
De trilogie verscheen tussen oktober 1975 en april 1977 in Eppo
nog meer jeugdsentiment: Blueberry op de omslag van Eppo
Blueberry in Eppo
Chihuahua Pearl [01-1975] - [10-1976]
De man die 500.00 dollar waard was [11-1976] - [33-1976]
Ballade voor een Doodskist [34-1976] - [11-1977]
herlezen: de avonturen van Luitenant Blueberry De Mijn van Prosit en Het Spook van de Goudmijn 1971-1972
In 1971 schrijft Charlier voor Giraud het scenario voor het tweeluik De Mijn van Prosit en Het Spook van de Goudmijn. Hij baseert zich daarbij op de legende van The Lost Dutchman’s Gold Mine die ook al eens verfilmd is in de western Lust for Gold uit 1949. De belangrijkste bijfiguur, ‘Prosit’ Luckner (zie hiernaast), is geïnspireerd door de legendarische Jacob Waltz (zie kader hieronder). Het verhaal speelt zich af in de Superstition Mountains ten oosten van Phoenix in de staat Arizona. Volgens de liefhebbers behoort dit tweeluik tot het beste dat Charlier en Giraud gemaakt hebben. Niet alleen het scenario is ijzersterk, ook bereikt Giraud hier de top van zijn technische kunnen en maakt van elke plaat een kunstwerkje. De Bande Desinée is nu geen droge pagina meer met vier stroken plaatjes, maar heeft een spannende compositie gekregen waarbij kaders soms geheel ontbreken zodat er lucht komt in het vaste stramien van plaatjes. Ook de inkleuring is beter geworden. Daarom is het des te meer zonde dat de presentatie (de albums uit de jaren zeventig) belabberd is: het goedkope houthoudende papier maakt de kleuren dof en de lijm die de bladzijden bij elkaar zou moeten houden is zo slecht dat de albums soms bij een eerste lezing al van ellende uit elkaar vallen.
The Lost Dutchman’s Gold Mine The Story of Jacob Waltz
Jacob Waltz arrived in California about 1850. His name appears on several California census records. He prospected and worked as a miner in the mother lode country of California for eleven years. It was on July 19, 1861, in the Los Angeles County Courthouse, Jacob Waltz became a naturalized citizen of the United States of America. Waltz worked as a miner on the San Gabriel River for a man named Ruben Blakney. It was probably here he met Elisha M. Reavis, later to become the “Hermit of Superstition Mountain.”
Jacob Waltz departed California in 1863, with the Peeples-Weaver Party or a similar group of prospectors headed for the Bradshaw Mountains of Arizona Territory. Waltz was one of the earliest pioneer prospectors in the Bradshaw Mountain area. Waltz’s name appears on the Gross Claim which was filed in Prescott, Arizona Territory on September 21, 1863. His name also appears on a special territorial census taken in 1864. On this census Waltz is listed as a miner, 54 years of age, and a native of Germany. Waltz’s name also appeared on a petition to territorial governor John N. Goodwin soliciting a militia to control the predatory raids of hostile Indians in the Bradshaw Mountains. Jacob Waltz’s name also appeared on the Big Rebel and the General Grant claims in the Bradshaw Mountains. Waltz was very active in the Bradshaw Mountain area between 1863-67.
Jacob Waltz moved to the Salt River Valley in 1868 and filed a homestead claim on 160 acres of land on the north bank of the Salt River. It is from here Waltz began his exploratory trips into the mountains surrounding the Salt River Valley. If Waltz had a rich gold mine or cache he had to have discovered it on one of these prospecting forays. Old timers claim Waltz prospected every winter between 1868-1886. Waltz died in Phoenix, Arizona Territory on October 25, 1891, in the home of Julia Thomas. Clues attributed to Waltz, both during his lifetime and as a deathbed revelation, have not yet resulted in finding the source of his gold.
herlezen: de avonturen van Luitenant Blueberry Het IJzeren Paard tot en met Generaal Geelkop 1970-1971
Na de man met de zilveren ster beginnen Charlier en Giraud in 1970 weer met een cyclus van ditmaal vier albums Het IJzeren Paard - de man met de Stalen Vuist - Vlakte der Sioux - Generaal Geelkop. Het verhaal speelt zich deze keer niet af in Arizona en New Mexico maar voornamelijk in de noorderlijker gelegen staten Wyoming, Nebraska en Colorado, het grondgebied van de Sioux en Cheyennes. Charlier gebruikt de historische gebeurtenissen opnieuw als decor. Zo gaat het IJzeren Paard over de episode in de Amerikaanse geschiedenis vlak na de Bugeroorlog toen de Union Pacific (Railroad) en de Central Pacific (Railroad) de oost- en de westkust met elkaar gingen verbinden. Hierboven een foto van de Gov. Stanford (het IJzeren Paard) die door de Central Pacific (Railroad) werd gebruikt .
De directie van the Union Pacific Railroad kwam in oktober 1866 bijeen op de 100e meridiaan, waar nu Cozad (Nebraska) ligt, ongeveer 400 km ten westen van Omaha, (Nebraska Territory)
Gov. Stanford is a 4-4-0 steam locomotive originally built in 1862 by Norris Locomotive Works. It entered service on November 9, 1863 and it was used in the construction of the First Transcontinental Railroad in North America by Central Pacific Railroad bearing road number 1. It was Central Pacific’s first locomotive and it is named in honor of the road’s first president and ex-California governor, Leland Stanford. Bron: en.wikipedia.org
de beginscene uit Het IJzeren Paard doet mij enigszins denken aan de slotscene van Sergio Leone’s Once Upon a Time in the West
de tweede cyclus van Blueberry speelt zich af in en rond fort Laramie in Wyoming , Nebraska en Colorado
Ook voert Charlier weer historische figuren ten tonele. Zo herkennen we in generaal McAllister (Generaal Geelkop) overduidelijk George Armstrong Custer.
George Armstrong Custer
Remaining in the army after the war, in 1866 he was appointed Lt. Col. of the newly authorized 7th Cavalry, remaining its active commander until his death. He took part in the 1867 Sioux and Cheyenne expedition, but was court-martialed and suspended from duty one year for paying an unauthorized visit to his wife. His army career ended June 25, 1876, at the battle of Little Big Horn, which resulted in the extermination of his immediate command and a total loss of some 266 officers and men. On June 28th, the bodies were given a hasty burial on the field. The following year, what may have been Custer’s remains were disinterred and given a military funeral at West Point.
herlezen: de avonturen van Luitenant Blueberry de man met de zilveren ster 1969
Na de eerste vijf albums van Fort Navajo die samen een aaneengesloten verhaal vormen, maken Charlier en Giraud de man met de zilveren ster dat een op zichzelf staand verhaal is. Charlier baseert zich op het scenario van Howard Hawks‘ western Rio Bravo uit 1959. McClure die in De lange weg naar Cochise geïntroduceerd werd, speelt een belangrijke bijrol. En we zien dat Giraud zich heeft losgemaakt van de stijl van zijn leermeester Jijé en zijn eigen stijl gevonden heeft.
beginscene van de man met de zilveren ster
met een zingende Jimmy McClure
De man met de zilveren ster verscheen in 1970 in Pep. In totaal verschenen er 12 verhalen in dit legendarische stripblad.
jeugdsentiment: Blueberry op de omslag van PEP 1970-1974
Blueberry in Pep
Storm over ‘t westen [1967-36] - [1968-06]
De Eenzame Adelaar [1968-10] - [1968-21]
De lange weg naar Cochise [1968-30] - [1968-51]
Oorlog of vrede [1969-19] - [1969-41] De man met de zilveren ster [1970-21] - [1970-33]
Het ijzeren paard [1970-52] - [1971-12]
De man met de ijzeren vuist [1971-27] - [1971-38]
De nederlaag van Steelfingers [1972-10] - [1972-22]
Generaal Geelkop [1972-52] - [1973-21]
De mijn van “Prosit” [1973-31] - [1973-51]
Het spook van de goudmijn [1974-13] - [1974-29]
Fort Navajo [1975-05] - [1975-06] (Peptoe)
Bob Peak (1927-1992) was een invloedrijk illustrator en reclametekenaar
Sommige tekenaars hebben zo’n herkenbare stijl dat ze een icoon van een tijdperk zijn geworden. Bob Peak en Peter Max hebben in Nederland niet echt een bekende naam. Maar deze beide illustratoren hebben wel hun stempel gedrukt op de stylistische overgang van de sixties naar de seventies, die in de late jaren zestig internationaal duidelijk zichtbaar werd en breed is nagevolgd. Sla een willekeurig magazine open, dat tussen 1966 en 1973 verschenen is, en je vindt wel een advertentie of illustratie in de stijl van Peak of Max. De simplistische cosmic sixties style van Peter Max is gemakkelijk te herkennen aan de harde kleuren en vereenvoudigde en vaak verdubbele contouren terwijl Peak’s stijl herkenbaar is aan een woeste maar beheerste ‘krijtstreep’.
advertentie voor TWA
Beide stijlen hebben een psychedelische uitstraling, vooral in het knallende ‘fauvistische’ kleurgebruik. Op flickr.com heeft Leif Peng (todaysinspiration.com) een schitterende verzameling advertenties van Bob Peak bijeengebracht, die duidelijk laat zien dat we hier niet alleen met een knap tekenaar maar ook met een groot stylistisch talent te maken hebben.
In the late 60’s, Bob Peak began a new way of working. Where his early illustrations had a tremendous degree of texture and a sort of wildly gestural quality of movement, now Peak applied his always brilliant sense of design and colour and tempered them in a style that gave a nod to the ‘psychedelic’ counter culture pop art movement of the day. During this period, Peak was producing exciting new work with tremendous confidence that propelled him to the front of the pack. He received a Gold Medal from the Society of Illustrators in 1967 for his movie poster art for the film Camelot.
filmposter voor Camelot 1967
Voor dit affiche heeft Peak zich door Alphonse Mucha laten inspireren en hij won er in 1967 een gouden medaille voor.
No illustrator has done more to integrate the techniques of such modernist schools as Fauvism, Art Nouveau, Cubism, and Futurism into the visual vocabulary of the broader culture. A characteristic piece is the one above at right from his series for the film Camelot. Peak layers multiple images into one, utilizes modernist rendering techniques for the various visual elements, and brings it all together with a flamboyant, decorative use of color.
Born in Denver, Colorado, Bob Peak grew up in Kansas. He knew from an early age that he wanted to be a commercial illustrator. At age seven, he received a gift of brushes and paints, and by age nine he was drawing recognizable likenesses. He attended Wichita State University where he majored in geology with a minor in art and got a part time job in the art department of McCormick-Armstrong. That is where he gained the confidence to choose an art career and learned the skill of versatility-doing layout, illustration and lettering. After a stint in the military during the Korean War, Peak transferred to the Art Center College of Design in Los Angeles, and graduated in 1951.
In 1953 Peak moved to New York, landed an Old Hickory Whiskey ad campaign, and from that point on his career skyrocketed. His work appeared in major advertising and national magazines. Sports Illustrated sent him on assignments throughout the world, including a safari to hunt ibex with the Shah of Iran. He received the largest commission of an individual artist from the U.S. Postal Service to design 30 stamps for the 1984 Summer Olympics in Los Angeles, California and 1984 Winter Olympics in Sarajevo, Yugoslavia. In 1961 Peak was named Artist of the Year by the Artists Guild of New York, and in 1977 the Society of Illustrators elected him to its Hall of Fame. For his 30 years of outstanding contribution to the film industry, the Hollywood Reporter presented him the 1992 Key Art Lifetime Achievement Award.Peak’s work is included in many permanent collections, and three of these paintings-of Anwar Sadat, Mother Teresa and Marion Brando-hang in the Smithsonian Institution.
herlezen: de avonturen van Luitenant Blueberry
eerste vijf verhalen van Fort Navajo 1965 - 1969
Toen Blueberry in 1965 voor het eerst in het legendarische Franse stripblad Pilote verscheen en twee jaar later in het eveneens legendarische Nederlandse stripblad Pep had de 27-jarige Giraud al heel veel getekend. Maar de ontmoeting die hij op zijn twintigste had met de Belgische striptekenaar Jijé (Joseph Gillain) zou een beslissende betekenis hebben voor zijn loopbaan en zou indirect ook naar het ontstaan van Blueberry leiden. Overigens is hij niet de enige striptekenaar die veel aan Jijé te danken heeft, daarover meer in het kader helemaal onderaan.
Vlak voordat Giraud in 1958 voor een reis naar Mexico vertrok, ontdekte hij dat de Belgische meester Jijé bij hem in de buurt van Parijs woonde. Toen hij in 1960 zijn trip naar Mexico en zijn militaire dienst (die hij min of meer kon ontlopen door voor de militaire krant Cinq sus cinq te gaan tekenen) achter de rug had, werd het contact met Jijé omgezet in een samenwerking. Giraud kon voor de 24 jaar oudere nestor van Spirou (Robbedoes) meewerken aan de westernstrip Jerry Spring, die Jijé in 1955 begonnen was. Voor het verhaal De Weg naar Coronado mocht Giraud de platen gaan inkten die door Jijé in potlood getekend waren. Zo groeide hij in de stijl van zijn leermeester, die hij pas in 1969 zou loslaten.
In de eerste verhalen van Ford Navajo is er zo weinig verschil tussen de tekeningen van leerling en leermeester, dat het in De Lange Weg naar Cochise (1968) niet eens opvalt dat de platen 18 tot en met 32 niet door Giraud maar door Jijé zijn getekend. Het is een robuuste stijl met stevige gesloten contouren en zwaar penseelwerk. Het eerste verhaal van Blueberry verscheen in 1975 als zwart-wit bijlage in Pep (Peptoe) zodat je Ford Navajo in kleur én zwart-wit met elkaar kan vergelijken. De kleur heeft eigenlijk weinig toegevoegde waarde en Jijé’s robuuste stijl is echt toegesneden op de krantenstrip die in zwart-wit gedrukt werden.
beginscene uit Fort Navajo
Een tweede ontmoeting die belangrijk was voor Giraud’s leven was met de scenarist Charlier, eveneens een Belg. Hij ontmoette hem op de redactie van Pilote toen hij naar werk zocht. Gelukkig had hij goede referenties want hij had met Jijé samen aan Jerry Spring gewerkt. Daarbij had hij op zijn reis door Mexico zelf Navajo’s ontmoet en zijn ‘indianenverhalen’ vielen goed op de redactie. Zo ontstond het idee om een cowboystrip te gaan maken. Charlier schreef voor hem de eerste pagina’s van Fort Navajo maar wachtte vervolgens af, want hij wilde zien wat Giraud ervan zou gaan maken. Het was het allereerste begin van Blueberry, het jaar 1963.
Jean-Michel Charlier (1924 - 1989) was een scenarist die zich uitstekend documenteerde. Voor de eerste verhalen van Fort Navajo baseerde hij zich op de zogenaamde Apache Wars (zie hieronder) die na de Amerikaanse Burgeroorlog in de pas toegevoegde staten Arizona en New Mexico werden uitgevochten. Het legendarische opperhoofd Cochise speelt eveneens een grote rol in deze eerste cyclus van vijf verhalen (Fort Navajo - Storm over ‘t westen - De Eenzame Adelaar - De lange weg naar Cochise - Oorlog of vrede) Aanvankelijk kreeg Blueberry niet de enige hoofdrol, maar speelden Craig en Crow, zijn wapenbroeders uit het fort, ook belangrijke rollen. Daarom heette de serie in het begin nog Fort Navajo.
de eerste vijf verhalen van Fort Navajo spelen zich af een paar jaar na de Amerikaanse Burgeroorlog in de staten Arizona en New Mexico, het grondgebied van de Apaches en hebben de Apache Wars (zie hieronder) als historische achtergrond
the Apache Wars
When the United States went to war against Mexico, many Apache bands promised U.S. soldiers safe passage through their lands. When the U.S. claimed former territories of Mexico in 1846, Mangas Coloradas signed a peace treaty, respecting them as conquerors of the Mexicans’ land. An uneasy peace (a centuries old tradition) between the Apache and the now citizens of the United States held until the 1850s, when an influx of gold miners into the Santa Rita Mountains led to conflict. In 1851, near Pinos Altos mining camp, Mangas was personally attacked by a group of miners who tied him to a tree and severely beat him. Similar incidents continued in violation of the treaty, leading to Apache reprisals. In December 1860, thirty miners launched a surprise attack on an encampment of Bedonkohes Apaches on the west bank of the Mimbres River. According to historian Edwin R. Sweeney, the miners “…killed four Indians, wounded others, and captured thirteen women and children.” Retaliation by the Apache again followed, with raids against U.S. citizens and property. This period is sometimes called the Apache Wars.
Joseph Gillain - Jijé (1914-1980) de leermeester van Giraud
Samen met Georges Remi (Hergé) is Joseph Gillain (Jijé) een van de vaders van het Belgische beeldverhaal. Terwijl Hergé aan het begin stond van wat we later de Brusselse School zijn gaan noemen, geldt Jijé als de grondlegger van de School van Marcinelle. Tot de eerste School rekenen we o.a. Edgar P. Jakobs en Jacques Martin die Hergé volgden met de zgn. ‘klare lijn’. Tot de School van Marcinelle rekenen we bijvoorbeeld Franquin, Peyo, Will en Roba maar ook Giraud begon als leerling van Jijé te tekenen binnen deze School. Toen Joseph Gillain (Jijé) op 19 juni 1980 overleed, verscheen een paar weken later de Robbedoes met een rouwomslag in zwart-wit. Jijé was ook een beetje de vader van Robbedoes/Spirou. Ook al was hij niet de schepper van deze figuur (die eer komt de Franse tekenaar Rob Vel toe), tijdens de oorlog was Jijé de stuwende kracht achter het legendarische Belgische stripblad Robbedoes/Spirou. De Nederlandstalige Robbedoes verdween vier jaar geleden na 67 jaar van de markt, de Franstalige Spirou leeft gelukkig nog voort. Jijé’s leerlingen [André] Franquin(Robbedoes en Kwabbernoot, Ton en Tineke, Guust), Peyo [Pierre Culliford](Johan en Pierewiet, de Smurfen), Will [Maltaite](Baard en Kale, Isabel) en [Jean] Roba(Bollie en Billie) (Morris [Maurice de Bevere](Lucky Luke) ontbrak) kwamen na de dood van hun leermeester op de redactie van Robbedoes/Spirou in Brussel bijeen om herinneringen op te halen aan hun leermeester. Inmiddels zijn ook deze legendarische striptekenaars niet meer onder ons. Naast Jean Giraud, is Eddy Paape(Jan Kordaat, Luc Orient) Jijé’s oudste en nog in leven zijnde leerling. Hij hoopt in juli 89 te worden. Tegenwoordig heeft Jijé een eigen museum en op deze prachtige webpagina is een selectie van Jijé’s strips te bekijken.
Vorige week maakte ik de stripalbumreeks Blueberry (bijna) compleet en dat is voor mij een aanleiding om de hele serie te herlezen en daarbij ook eens te gaan kijken wat er op internet over deze Frans-Belgische BD (Bande Desinée) te vinden is…
Ik maakte voor het eerst kennis met Blueberry als negenjarig jongetje begin 1973 toen het verhaal Generaal Geelkop in PEP verscheen voordat het in albumvorm werd uitgebracht. Lezen deed ik nog niet, teveel tekst en een te ingewikkeld verhaal voor een negenjarige, die zich liever beperkte tot één pagina Flippie Flink of Peanuts . Eind jaren zeventig was ik geestelijk rijp geworden voor deze anti-held en kon ik de ruigheid van de western waarderen. Met de strip Blueberry word je net als in de western ondergedompeld in een wereld van slechterikken en corrupte braverikken. Niemand deugt. Behalve dan de anti-held een beetje. Mike S. Blueberry is aan de buitenkant gemodeleerd naar de Franse filmster Jean Paul Belmondo en aan de binnenkant naar Clint Eastwood in zijn rol als Blondie in The Good, the Bad and the Ugly. Hij wordt omgeven door allerlei tuig van de richel: desperado’s, bandieten, outlaws, premiejagers en niet te vergeten corrupte overheidsdienaren. Giraud tekent ze treffend, een beetje als dieren, vaak met kleine oogjes en smalle sluwe tronies zoals Lee van Cleef (The Bad) of juist als vadsige zwijnen wanneer het corrupte ambtenaren betreft. Je moet er van houden. Zoals je in het genre van de western weer allerlei soorten hebt, zo is Blueberry ook weer een bepaald soort western. Hoewel voor Jean Giraud de westerns van Sam Pekinpah het neusje van de zalm zijn, heeft tekstschrijver Jean-Michel Charlier vooral gekeken naar de spaghettiwestern. het drieluik Chihuahua Pearl - De man die 500.000 dollar waard was - Ballade voor een Doodskist is zelfs helemaal gebaseerd op Sergio Leone’s dollartrilogie. Niemand deugt er nog, er is verraad op verraad en de plotwendingen leiden uiteindelijk niet bepaald naar een happy end. Giraud en scenarist Charlier kiezen voor de rauwe interpretatie van het ‘wetteloze’ Wilde Westen, waar de snelheid en de nauwkeurigheid van de revolver(held) het verschil uitmaken tussen leven of dood.
In de komende weken zal ik de complete reeks Blueberry verhalen die door Giraud tussen 1963 en 2005 getekend is, de revu laten passeren. Voor mij is het genot van het lezen van een Blueberry vooral ook het genot van het kijken naar de meesterhand van Giraud/Moebius. Hij is een van de meest virtuoze (strip)tekenaars die ik ken en hieronder kun je zien hoe hij het allemaal uit zijn mouw schudt. In de eerste video laat hij het inktwerk zien in de tweede video tekent hij het schema van Blueberry’s kop rechtstreeks met een marker uit zijn hoofd.
Giraud inkt potloodtekening van Blueberry
let op de virtuoze dynamiek in zijn penseelvoering
In de Verenigde Staten wordt niet alleen meer geblogd dan waar ook ter wereld, er worden daar ook de meeste awards uitgereikt. Het blijft daar niet alleen bij een bloggy. Zo zijn er bijvoorbeeld ook de Cliopatria Awards die jaarlijks worden toegekend aan de beste geschiedenis blogs. Er zijn zes categorieën: Best Group Blog, Best Individual Blog, Best New Blog, Best Post, Best Series of Posts en Best Writer. In 2005 werd de Cliopatria Award voor de eerste keer uitgereikt en toen won bibliodyssey in de categorie Best New Blog. Deze interessante blog met veel historisch ‘oogsnoep’ verdient na vier jaar nog steeds regelmatig een bezoekje. In november werden de Cliopatra Awards voor 2008 uitgereikt en daarbij won wynkendeworde.blogspot.com van Sarah Werner in de categorie Best New Blog. Deze blog is sinds mei vorig jaar in de lucht en besteedt veel aandacht aan historische boeken.
De Schepping
houtsnede uit de Latijnse Bijbel, 1527
a symposium on popular songs (1962 )
De stijl van de achtergronden wordt op animationbackgrounds.blogspot.com door Rob Richard “Victorian modern” genoemd
101 Dalmatians (1961)
de achtergronden in 101 Dalmatiërs zijn in dezelfde stijl
The Aristocats (1971)
de achtergronden zijn in deze tekenfilm niet gebstraheerd genoeg voor “Victorian modern”
ik ontdekte op het web een bizarre kopergravure van William Hogarth
In het onderschrift staat vermeld dat deze bewoners van de maan met een telescoop ontdekt zijn en vervolgens door een graveur zijn vastgelegd. Maar deze surrealistisch ogende prent blijkt in werkelijkheid een satire. Het is Hogarth’s kijk op de middle-class van bijvoorbeeld bisschoppen en advocaten die enkel door hun symbolen macht hebben, maar zelf weinig meer voorstellen dan holle mechanismen.
William Hogarth, 1805
Some of the Principal Inhabitants of ye Moon
Lady and the Tramp was based on a short story written by Ward Greene, called Happy Dan, The Cynical Dog, published in the mid-1940s in Cosmopolitan (a literary magazine at that time), about a mutt from the wrong side of the tracks; and a story line worked on for several years by Disney story man Joe Grant and others at the Disney studio, about a Cavalier King Charles Spaniel named Lady, based on Grant’s own pet, a Springer Spaniel named Lady (his dog was brown and white while Lady was honey-colored all over). Greene later wrote a novelization of the film that was released two years before the film itself, at Walt Disney’s insistence, so that audiences would be familiar with the story. Presented in an aspect ratio of 2.55:1 it is, to date, the widest film that Disney has ever produced (along with Sleeping Beauty that was also produced for an original 2.55:1 aspect ratio, but was never presented in theatres this way ; the film is nevertheless presented in its original 2.55:1 aspect on DVD and Blu-ray Disc Platinum Edition release).
Victor Delhez was one of seven children. He studied at Antwerp’s Royal Academy of Fine Arts from 1916-1918 and at the University of Leuven from 1918-1923, graduating as an agronomist with chemistry as his primary subject. Delhez began exhibiting caricatures and surrealist work while in college. Taking up a role as manager of his family’s car company, he continued his artistic interests, publishing a series of prints in 1925.
In 1925, Delhez’s parents died in a road accident, and he subsequently moved to Argentina, working as a draughtsman and architect, and contractor, in Buenos Aires from 1926-1933. He then moved to Bolivia, before moving back to Argentina in 1940. He settled in Chacras de Coria and took a post as professor at the Academy of Fine Arts, National University of Cuyo. While in Bolivia, Delhez produced a set of forty illustrations for the Gospels, and twenty-one for Lord Dunsany’s “A Dreamer’s Tales”, while in correspondence with the author.
Victor Delhez illustratie uit de Apocalyps
Delhez became better known from the 1930’s, with what is considered to be his best work beginning during his time in Bolivia. Later themes included self-portraits, other parts of the Bible, notably the Book of Apocalypse, Dostoevsky and architecture. He was exhibited in cities such as Brussels (his sisters arranging a show of his “A Dreamer’s Tales” works), Antwerp (Plantin-Moretus), the Metropolitan Museum of Art and the Smithsonian. Victor Delhez tended to produce short runs from his blocks, which has left some of his work scarce in original form.
De voorstellingen van Victor Delhez hebben meestal iets sinisters en beklemmends. Door het lage en nabij gekozen blikpunt hebben de drukpersen op in de bovenstaande prent de uitstraling gekregen van martelwerktuigen.
The film was directed by Les Clark, Eric Larson, and Wolfgang Reitherman, under the supervision of Clyde Geronimi. The film was based on the fairy tale Sleeping Beauty by Charles Perrault, with additional story work by Joe Rinaldi, Winston Hibler, Bill Peet, Ted Sears, Ralph Wright, and Milt Banta. The film’s musical score and songs, featuring the work of the Berlin Symphony Orchestra, are inspired from the 1890 Sleeping Beauty ballet by Pyotr Ilyich Tchaikovsky.Sleeping Beauty was the first animated feature to be photographed in the Technirama widescreen process. The film was presented in Super Technirama 70 and 6-channel stereophonic sound in first-run engagements. Only one other animated film, Disney’s The Black Cauldron, was shot in Technirama.
Al eerder liet ik een paar rauwe achtergronden (colorkeys) zien van Walt Peregoy voor de tekenfilm 101 Dalmatiërs. Vanmiddag ontdekte ik de fantastische blog van Rob Richards uit Los Angeles die helemaal aan achtergronden uit animatiefilms is gewijd. Ook hier vond ik weer een serie achtergronden uit deze bekende Walt Disney film.
gestyleerd interieur uit 101 Dalmatians
101 DALMATIANS was Disney’s first feature to showcase the new Xerox method for transferring animators’ drawings to cels. The animators loved it! For the first time they could see their actual drawings on the screen, rather than the “tracings” of the ink and paint department. The technology created a new, very modern look. Even the backgrounds took advantage of xerography; elaborate layouts were transferred to cels and placed over watercolor washes.
Lion at the Barber’s Shop
Tom Schamp lijkt zich te laten beïnvloeden door naïeve Afrikaanse schilderkunst
Tom Schamp was born in 1970 in a small town near Antwerp (Belgium) and grew up in Brussels . After graduating from the Applied Arts department at a Brussels art school, he spent another year studying Graphics in Poland, which gave him the opportunity to flesh out several ideas he’d had in mind for a while but which he had not been able to realise in Brussels. He gradually developed a style of his own, using acrylic paint on cardboard.
gekocht: museumcatalogus over Hendrick Goltzius
Tekeningen, prenten en schilderijen
Al eerder schreef ik iets over een methode om dure kunstboeken te verzamelen tegen een derde van de prijs: geduld. Na ongeveer vijf jaar verramsjt Uitgeverij Waanders, dé uitgever van museumcatalogi in Nederland, een deel van haar slechtlopende boeken. Daar zitten vaak juwelen tussen, want wat het grote publiek niet koopt, is zeker niet altijd oninteressant. In september kocht ik bijvoorbeeld de catalogus bij de tentoonstelling over Venetiaanse prenten (2003). Woensdag kreeg ik de catalogus over Hendrick Goltzius in huis die in datzelfde jaar verscheen bij een tentoonstelling van zijn oeuvre in het Rijksmuseum en het Metropolitan Museum. Het is een schitterend boek dat normaal € 58,90 kost en nu verramsjt wordt voor € 19,90.
Hendrick Goltzius verdient veel meer aandacht in ons land. Net als Frans Hals was hij een van de vele immigranten die zich tegen het einde van de zestiende eeuw in Haarlem hadden gevestigd. Hals kwam uit Antwerpen en bracht zijn zuidelijke zwier mee naar de Spaarnestad, Goltzius kwam uit Mülbracht en bracht uit Duitsland een virtuoze precisie mee die aan Albrecht Dürer herinnert. Als Hals, Rembrandt en Vermeer ‘de grote drie’ uit de zeventiende eeuw zijn, dan behoort Hendrick Goltzius wat mij betreft met Jeroen Bosch en Pieter Breughel tot ‘de grote drie’ van de zestiende eeuw. In 1600 toen hij al 42 was, begon hij pas te schilderen, maar evenaarde in zijn schilderijen tot aan zijn dood in 1617 niet het niveau van zijn tekeningen en gravures uit de zestiende eeuw. Daarom zal hij vooral als graficus bekend blijven. Het is een gemiste kans dat er dit jaar geen postzegel is verschenen ter gelegenheid van zijn 450e geboortedag. Hopelijk komt deze er over negen jaar alsnog bij zijn 400e sterfdag.
Hendrick Goltzius was in zijn tijd een internationale beroemdheid. Het meest bekend is hij als maker van maniëristische prenten met gedurfde composities en naakte figuren in elegante houdingen, uitgevoerd in een nieuwe graveertechniek. Behalve als een van de belangrijkste prentmakers geldt Goltzius ook als een van Nederlands beste en meest veelzijdige tekenaars. Pas op latere leeftijd begon hij met schilderen en ook deze werken getuigen van zijn grote talent. Dit is de eerste monografie die zowel werken op papier als schilderijen van Goltzius belicht.
Hendrick Goltzius (1558 – 1617) werd geboren in het Duitse Mülbracht (tegenwoordig Bracht) bij Venlo. In 1577 volgde hij de humanistische duizendpoot Dirck Volkertsz. Coornhert, bij wie hij in de leer was, naar Haarlem. In zijn eerste jaren als kunstenaar was hij vooral graveur, eerst naar werken van anderen en daarna in zijn eigen maniëristische stijl, beïnvloed door Bartholomeus Spranger. Samen met Cornelis van Haarlem en Carel van Mander vormde hij een soort Haarlems driemanschap van het maniërisme. Na een reis naar Italië ging hij in een soberder trant graveren. Als graveur muntte hij uit in technische vaardigheid. Omstreeks 1600 begon hij te schilderen. Hij was vooral goed in portretten hoewel hij ook grotere figuurstukken heeft geschilderd.
Marcos Chin graduated from the Ontario College of Art and Design, in Toronto, Canada. Since then, his work has appeared on book covers, advertisements, fashion catalogues, magazines, and CD covers. He has received a gold medal from the Society of Illustrators Los Angeles, and has had his work published in numerous award annuals such as Communication Arts and American Illustration. Perhaps the most recognizable work amidst his portfolio are the illustrations he has done for Lavalife’s international advertising campaign; appearing on subways, billboards, print and online. Marcos has given lectures throughout the US and Canada and currently lives in New York City, where he teaches Fashion Illustration at the School of Visual Arts.
An Illustrated Life Drawing Inspiration From The Private Sketchbooks
Of Artists, Illustrators And Designers door Danny Gregory
Als het goed is, dan laten schetsboeken en dagboeken meer van de maker zien dan een voltooid kunstwerk. Maar meestal blijven het privédocumenten die nooit openbaar gemaakt worden. Sinds we massaal aan het bloggen zijn, laten ook steeds meer kunstenaars hun schetsboeken op internet zien. Danny Gregory maakte een compilatie van schetsboeken van kunstenaars, illustrators en ontwerpers met het aanstekelijke boek an illustrated life. Juist omdat in schetsen de creativiteit (nog) vrij stroomt, krijg ik snel de neiging om na een paar bladzijden een duik te nemen in de eigen bruisende bron van inspiratie en het witte papier op te zoeken.
Paul Citroen (1896-1983) - Tussen modernisme en portret
Museum De Fundatie Zwolle, 21 september t/m 11 januari 2009
In de eerste decennia van de vorige eeuw was Berlijn het brandpunt van de artistieke avant-garde. De daar in 1896 geboren Paul Citroen zat er middenin. Hij kwam in contact met de grote kunstenaars van zijn tijd, onder wie Paul Klee en Wassily Kandinsky . Citroen werd chroniqueur, verzamelaar en propagandist van de moderne kunst. In 1928 vestigde Citroen zich in Amsterdam waar hij later met Charles Roelofsz de Nieuwe Kunstschool op richtte, naar voorbeeld van het Bauhaus. Ook als docent aan de Haagse kunstacademie, waar hij van 1935 tot 1960 werkzaam was, kon hij zijn modernistische visie verspreiden en in de praktijk brengen. In zijn eigen werk richtte Citroen zich vooral op het portret, een genre dat hij vanaf het begin van zijn loopbaan beoefende en tot aan zijn dood koesterde als zijn specialisme
Paul Citroen 1896-1983
portret van Menno ter Braak, 1939
Gerard ter Borch terug in Zwolle
De internationaal meest befaamde Zwolse kunstenaar is Gerard ter Borch (Zwolle 1617 - Deventer 1681). Museum de Fundatie bezit een tekening van zijn hand. Ter versterking van onze presentatie 17e eeuwse kunst en als eerbetoon aan deze grote zoon van Zwolle is het Rijksmuseum bereid gevonden om vijf werken van Gerard ter Borch in langdurig bruikleen aan Museum de Fundatie te geven. Door dit genereuze gebaar van onze Amsterdamse collegae keert Ter Borch met een fantastische groep werken terug naar zijn geboortestad. De werken zijn vanaf zaterdag 4 oktober te zien in het Paleis a/d Blijmarkt.
Gerard ter Borch 1609-1667, portret van
Gerard Abrahamsz van der Schalke (detail)
todaysinspiration.blogspot.com van Leif Peng is waarschijnlijk de beste blog over historische illustratie die er op dit moment is. Bovendien wordt deze nog eens ondersteund door een imposante verzameling illustraties op flickr.com. Deze week wordt aandacht besteed aan de Amerikaanse illustrator David Stone Martin uit de jaren vijftig. Zoals we van Leif Peng gewend zijn met een relevante link.
In the world of jazz there is one artist collected the world over who has never played an instrument not even a note of music but has left his mark on the jazz culture. Illustrator David Stone Martin was one of the most prolific and influential graphic designers of the postwar era, with his signature hand sketched graphics with two or three primary colors, perfectly capturing the energy and spontaneity of the jazz idiom.
David Stone Martin was born in Chicago and studied at the Chicago Art Institute there. During the 1930’s and 1940’s he worked for Government agencies, as supervisor of mural projects of the Federal Artists Project, art director for the Tennessee Valley Authority, graphic arts director for the Office of Strategic Services and art director for the Office of War Information, where he was a colleague and friend of Ben Shahn, the artist.
Martin’s work is included in the collections of the Museum of Modern Art and the Metropolitan Museum of Art in New York City, the Art Institute of Chicago and the Smithsonian Institution. He won numerous awards from the Society of Illustrators and the Art Directors Clubs of New York City, Boston and Detroit.
gekocht tentoonstellingscatalogus: The Paperback Art of James Avati
door Piet Schreuders en Kenneth Fulton
Het is niet zo moeilijk neerbuigend te doen over de ‘romannetjes’ die bij de kassa liggen. Ook het ‘plaatje’ op de omslag die de pulp tussen de kaften aantrekkelijker moet maken, beschouwen we a priori als kitsch en zeker niet als kunst. Maar er zijn uitzonderingen. Piet Schreuders maakte ons in 2000 al attent op het uitzonderlijke talent van de Amerikaanse ‘paperback artist’ James Avati in een documentaire voor de VPRO. James Avati overleed in 2005, overigens in hetzelfde jaar als zijn collega Robert A. Maguire. Ter nagedachtenis aan de ‘king of the paperback’ was er in het najaar van 2005 een expositie in het Gemeentemusum van Helmond. De derde afgeprijsde tentoonstellingscatalogus die ik vorige week kocht, is een monografie van James Avati die in 2005 naar aanleiding van deze tentoonstelling is verschenen. In de ramsjkrant staat deze nu afgeprijsd van € 29,50 voor € 7,90
Zowel het boek als de documentaire laten de werkwijze van James Avati goed zien. Eerst las hij, vaak met tegenzin, het verhaal en visualiseerde dan de hoofdpersonen in een situatie met een ‘emotional center‘. Aan de hand van schetsen, ensceneerde hij dan deze situaties met modellen en maakte daar een fotosessie van. Zowel zijn vader als grootvader hadden in Italië al naam gemaakt als fotograaf, dus als kind was Avati al zeer vertrouwd met de camera. Net als een ‘historieschilder’ uit de 16e en 17e eeuw moet een paberback painter niet alleen kunnen schilderen, maar moet hij ook als een regisseur met veel mensenkennis de juiste situatie weten te treffen.
Paperbacks
Gedurende de zogeheten paperbackrevolutie van de jaren 50 van de vorige eeuw werden in Amerika literaire boeken verkocht in ‘softcover’-edities met een miljoenenoplage. Zo bereikte de echte literatuur een nieuw publiek, dat niet gewend was een roman te lezen. Realistische illustraties op de covers werden gebruikt om de aandacht van het publiek te trekken. James Avati was de eerste en de beste van deze paperback-illustratoren. Zijn collega’s noemen hem dan ook de “King of the Paperbacks”. De afgelopen 25 jaar zijn Avati’s originele schilderijen voor een belangrijk deel gered uit de opslagruimten van de Amerikaanse uitgevers, zoals Signet, Avon, Dell en Bantam. Tegenwoordig mogen we deze schilderijen als echte kunstwerken beschouwen.
gekocht de tentoonstellingscatalogus: De eeuw van Titiaan
door Gert Jan van der Sman e.a.
De prentkunst maakte in de 16e eeuw een enorme ontwikkeling door en het belang daarvan voor de schilderkunst is moeilijk te onderschatten. Zo hoefde Rembrandt nooit een reis naar Italië te ondernemen omdat er in zijn tijd een levendige handel in prenten bestond. Hij kon daarom Caravaggio leren ‘kennen’ zonder ooit een schilderij van hem te hebben gezien. Het boek behandelt de periode 1470-1580 waarin aanvankelijk Andrea Mantegna en Albrecht Dürer een grote rol spelen, terwijl in de zestiende eeuw Venetië uitgroeit tot het kloppend hart van de prent- en schilderkunst. De grote Venetiaanse schilder Titiaan (1487 - 1576) bereikte zo’ n hoge leeftijd, dat we kunnen spreken over De eeuw van Titiaan.
Venetië behoort in de vijftiende en zestiende eeuw tot de belangrijkste centra van prentproductie in Europa. Na een aarzelend begin komt de graveerkunst al snel tot grote bloei, vooral onder impuls van Andrea Mantegna en Albrecht Dürer. Vanaf 1505-10 richten twee van de meest beroemde Venetiaanse kunstenaars hun aandacht op de grafiek: Giorgione en Titiaan, die op hun beurt invloed uitoefenen op andere kunstenaars. Rond het midden van de zestiende eeuw dient zich een nieuwe generatie peintres-graveurs aan, onder wie Andrea Schiavone en Battista Franco. Tenslotte leveren ook de Venetiaanse prentuitgevers een originele bijdrage aan de ontwikkeling van de Europese prentkunst. Zij brengen in heel Europa prenten in omloop die een combinatie tonen van elementen uit de elitecultuur én uit de volkscultuur. De eeuw van Titiaan geeft een rijk en levendig beeld van de grafische kunsten in Venetië gedurende de periode 1470-1580, waarbij werken in verschillende technieken (gravures, etsen, houtsneden, pentekeningen) naast elkaar worden getoond.
Clair-obscur houtsnede
Een clair-obscur houtsnede werd gemaakt met behulp van meerdere blokken - één voor de tekening en één, twee of drie voor de kleurnuances - die na en over elkaar op een vel papier worden afgedrukt. De kleur van het papier (doorgaans wit, maar lang niet altijd) speelt eveneens een rol. Zo ontstaan verschillende gradaties van licht en donker. Ugo da Carpi liet het in 1515 voorkomen alsof hij de techniek had uitgevonden, maar het procédé werd in de beeldende kunst voor het eerst in Duitsland toegepast in 1508 door de in Augsburg werkzame schilder en graveur Hans Burgkmair.
Piranesi De prentencollectie van de Universiteit Gent
Museum voor Schone Kunsten Gent, 20 september t/m 18 januari 2009
De etser en tekenaar, archeoloog en architect Giovanni Battista Piranesi is geboren in 1720 bij Venetië, als zoon van een meestermetselaar. Hij reisde in 1740 voor het eerst naar Rome in het gevolg van de nieuwe ambassadeur van de Republiek bij de nieuwe paus Benedictus XIV. In deze stad ontdekte hij ook het onderwerp waaraan hij zijn leven zou wijden: de grootheid van Rome.
Het grafische werk van Piranesi, hoe breed en verscheiden ook, vormt een samenhangend geheel, waarbinnen drie grote groepen onderscheiden kunnen worden. Vooreerst zijn er de serie stadszichten van Rome en omgeving en van Paestum en Pompei, die Piranesi gemaakt heeft vanaf het midden van de jaren ‘40 tot aan zijn dood. Deze vedute van het moderne – dus barokke – en antieke Rome, hebben het achttiende-eeuwse beeld van Rome bepaald.. Hij heeft het genre van het stadszicht, dat ontstaan is als visualisering van Rome voor pelgrims en toeristen, artistiek en inhoudelijk verzelfstandigd. Door zijn archeologische studies en polemische interventies werd hij een van de meest bekende en belangrijkste intellectuele figuren van het kosmopolitische achttiende-eeuwse Rome.
De grootheid van de Romeinse architectuur ligt voor Piranesi niet in esthetische perfectie en zuiverheid, maar in de kracht en de bouwkunst. De ruïneuze toestand waarin hij de antieke Romeinse gebouwen ziet toont niet enkel de eindigheid en het verloop van de tijd, maar legt ook de innerlijke constructie en de structuur van de bouwsels bloot die, na al die tijd, nog rechtstaan en hun bovenmenselijke kracht tonen. Zijn basiswerk is zijn vierdelige Le Antichità Romane (1756). Toen enkele jaren na deze publicatie de algemene discussie is losgebarsten over de waarde en originaliteit van de Romeinse (bouw)kunst ten opzichte van de Griekse, heeft Piranesi de verdediging van de Romeinse zaak opgenomen, waarbij hij het principe van de vrijheid van de kunstenaar verdedigt: de waarde en schoonheid van architectuur ligt in haar grootheid en rijkdom en niet in het volgen van proportieregels en de architecturale ordeschema’s.
In de laatste decennia van zijn leven, vanaf 1768, heeft hij ook gewerkt aan een reeks prenten, tien jaar later verzameld als Vasi, candelabri,.. Het gaat om voorstellingen van sierobjecten, voornamelijk uit zijn eigen collectie en uit de stock die hij vooral verkocht aan Britse collectioneurs op Grand Tour. Deze prentenreeks heeft het beginnende neoclassicisme sterk geïnspireerd.
De derde groep van werken zijn de producten van Piranesi’s inventiviteit en verbeelding. Imaginaire architecturen en Grotteschi in zijn jeugd; vrije ontwerpen van meubels, horloges en vooral schouwmantels, eclectisch samengesteld uit antieke elementen, aan het eind van zijn leven (Diverse Maniere d’adornare i cammini, 1769); en vooral de 14 Carceri of imaginaire kerkerzichten uit 1749, later herwerkt en aangevuld tot 16 platen, die van de negentiende eeuw tot vandaag zeer vele kunstenaars, van dichters en romanciers tot striptekenaars en filmmakers hebben geïnspireerd, en zijn postume faam bij een breed publiek hebben gevestigd.
… is een illustrator uit Cole Valley, San Francisco
Mark Ulriksen, Moab
Award winning freelance illustrator and artist Mark Ulriksen creates acrylic paintings for most of America’s major publications, book publishers, advertising agencies and graphic designers. He paints pictures of the famous and infamous, newsmakers and homemakers, musicians and athletes, dogs and politicians. Mark specializes in figurative work that blends humor with psychological insight. In addition to magazine illustrations Mark also paints commissioned portraits,
especially family portraits and dog portraits.
Ben Newman was born in 1982. His childhood was heavily influenced by American superheroes, the Beano and rope swings. In 2004 he graduated from the University of the West of England, Bristol with a first degree honors in Illustration. After traveling around Asia Ben has returned to Bristol where he currently resides and works as a freelance illustrator.
Travis Lampe grew up in a small town in Kansas. After earning a degree in Graphic Design, he took a job in advertising as an art director in Chicago. While making ads for breakfast cereals and well known purveyors of inexpensive furniture over a period of several years, he secretly began “developing his illustration style,” which is not the same thing as “procrastinating.” Finally, when he felt the world was ready, he began his slow explosion onto the art and illustration scene, as it were. He currently lives and works in Chicago.
houtsnedes in 15e en 16e eeuwse boeken
online expositie op de website van the Library of Congress
A Heavenly Craft: The Woodcut in Early Printed Books is a Library of Congress exhibition that presents for the first time all the woodcut-illustrated books purchased by Lessing J. Rosenwald at the Dyson Perrins sale, now part of the legendary Rosenwald Collection at the Library of Congress. These books were printed within the first century after Gutenberg mastered the art of printing with moveable type.
Cardinal Juan de Torquemada’s Meditations on the life of Christ,
a cornerstone of Italian book illustration, is thought to be the first Italian book illustrated with a series of woodcut images. The first edition was printed in Rome in 1467 by the German printer Ulrich Han. The copy displayed here is the fourth edition, printed Stephan Plannck, Han’s apprentice who took over the business after his death. The designs of the thirty-three woodcuts, though considered rough by some early critics, are distinguished by their spaciousness, clarity, and economy of line, all important characteristics of the Italian woodcut before 1490.
De meditaties van kardinaal Juan de Torquemada’s over het leven van Christus, het eerste Italiaanse boek met houtsneden, 1484
These woodcuts of Adam and Eve in the Garden and The Annunciation are simply constructed, gracefully executed, and eminently accessible to the viewer. A sensuousness in the lines that define Adam’s torso and the fine turn of Eve’s ankle suggests a developed sense of artistic possibility. This emphasis on the physical form demonstrates a new artistic awareness that was developing in Italian woodcut design during the early Renaissance.
medische gravures uit Les Oeuvvres d’ Ambroise Paré
Ambroise Paré (1509-1590) was een van de grootste chirurgen van de Renaissance. Na Abu’l Qasim al-Zahrawi zou hij de eerste zijn geweest die slagaders afbond bij amputaties en oorlogswonden niet langer met kokende olie behandelde. In de National Library of Medicine ontdekte ik een gedigitaliseerde versie van Les Oeuvvres d’ Ambroise Paré uit 1585 met daarin een gravure van een voor die tijd geavanceerde handprothese.
La Main de Fer
uit: Les Oeuvvres d’ Ambroise Paré
Ambroise Paré (1509-1590) begon op 19-jarige leeftijd als barbier in het Hôtel-Dieu te Parijs. Toen hij daar ervaring had opgedaan, werd hij in 1537 militair barbier. In 1540 werd hij meester-barbier. Ongeveer tien jaar later kende het college van Saint-Côme hem de titel toe van meester in chirurgie. Hierdoor verwierf hij academische erkenning en daarbij een hogere sociale status. Gedurende ongeveer 30 jaar bleef hij een gewone chirurg, daarna werd hij de eerste chirurg van vier Franse koningen: Hendrik II, Frans II, Karel IX en Hendrik III.
tentoonstelling British Outsider Art
Halle Saint Pierre, Parijs, 24 maart - 1 augustus 2008
Augustin Lesage
The works of British Outsider Art presented here at Halle Saint Pierre celebrate the unique vision of a mere handful of the many highly original creators working away from the public eye in Britain today, and honour those Art Brut creators of years gone by to whom we look back with wonder and delight. A far cry from the Brit Art revolution, here are the intimate expressions of those unaffected by styles or trends. Their influence is filtering through slowly seeping into the consciousness and creations of mainstream artists. We can only hope that in years to come these passionate creations will gain the recognition they deserve in their own country, and that in Britain there will emerge a permanent museum dedicated to the exhibition and study of which this art is so deserving.
Adam Christie, Albert Louden, Andrew Kennedy, Ben Wilson, Farouq Molloy, Bethlam collection (anon), Gerard Dalton, Madge Gill, Nick Blinko, Perifimou, Richard Nie, Scottie Wilson, Vonn Ströpp
een gedigitaliseerde versie van de Gero Codex (969)
is te zien op de site van de Landesbibliothek Darmstadt
Der Gero Codex ist die älteste der mittelalterlichen Handschriften, die der Buchmalerschule des Klosters Reichenau zugeschrieben werden. Sie wurde um das Jahr 969 für den späteren Kölner Erzbischof Gero angefertigt. Die Bilderhandschrift ist ein herausragendes Beispiel der ottonischen Buchmalerei.
Ottoonse boekverluchtiging de evangelist Johannes
Dem Widmungsgedicht nach wurde die Handschrift von einem Mönch Anno für Gero geschrieben, der sie dem Heiligen Petrus für eine diesem geweihte Basilika widmete. Da der Kölner Dom dem heiligen Petrus geweiht ist, erlaubte dieses die Identifikation Geros mit Erzbischof Gero von Köln, der einem bedeutenden Adelsgeschlecht entstammte und damit über die Mittel verfügte, eine solche Prachthandschrift anfertigen zu lassen. Von Köln gelangte die Handschrift in das 1170 gestiftete Prämonstratenserstift Wedinghausen, wo sie bis zur Aufhebung des Klosters im Jahre 1803 aufbewahrt wurde. Der neue Landesherr, Landgraf Ludwig I. von Hessen-Darmstadt, ließ die Handschrift nach Darmstadt überführen. Seit 1948 befindet sie sich im Besitz des Bundeslandes Hessen. Die Handschrift wird heute unter der Signatur Hs. 1948 in der Landesbibliothek Darmstadt aufbewahrt und steht als digitale Faksimileausgabe auf CD einem breiteren Publikum zur Verfügung. Das Original ist aus konservatorischen Gründen nur selten in Ausstellungen zu sehen.
historische prenten van Sorghvliet anno 1690
in het Digital Archive of Historic Gardens and Landscapes (Catena)
Het huidige landgoed Zorgvliet heeft een oppervlakte van 22 hectare en is eigendom van de Rijksdienst der Domeinen. Zortgvliet of Sorghvliet werd rond 1643 als landgoed aangelegd door dichter en staatsman Jacob Cats. Het deel dat nu nog van het oude landgoed resteert, bestaat uit de tuin van het Catshuis en het aangrenzende bos. Het gedeelte van het landgoed met het Catshuis is niet openbaar toegankelijk, het overige deel van het landgoed is uitsluitend toegankelijk voor kaarthouders.
De Nieuwe en onbekende weereld: of Beschryving van America en ‘t zuid-land, vervaetende d’oorsprong der Americaenen en zuid-landers, gedenkwaerdige togten derwaerds, gelegendheid der vaste kusten, eilanden, steden, sterkten, dorpen, tempels, bergen, fonteinen, stroomen, huisen, de natuur van beesten, boomen, planten en vreemde gewasschen, Gods-dienst en zeden, wonderlijke voorvallen, vereeuwde en nieuwe oorloogen: verciert met afbeeldsels na ‘t leven in America gemaekt, en beschreeven door Arnoldus Montanus.
Het project De Atlantische Wereld: Amerika en Nederland, verkent de geschiedenis van de Nederlandse aanwezigheid in Amerika en de interactie tussen de Verenigde Staten en Nederland vanaf Henry Hudson’s reis in 1609 tot de periode na de Tweede Wereldoorlog. Het project is het resultaat van een duurzame samenwerking tussen de Library of Congress en de Koninklijke Bibliotheek, de nationale bibliotheek van Nederland, in samenwerking met andere belangrijke bibliotheken, musea en archieven in Nederland.
Eduard Bezembinder is niet de enige blogger die op het web langs vreemde kusten surft op zoek naar exotisch of historisch, maar altijd inspirerend beeldmateriaal. PK uit Australië is ook een plaatjesfreak en beheert een blog waar zelfs een boek over verschenen is.
BibliOdyssey’s mission over the past two years has been to diligently trawl the dustier corners of the Internet and retrieve these materials for our attention. Thanks to the daily efforts of this singular blog, a myriad of long-forgotten imagery has now re-surfaced, from eighteenth-century anatomical and architectural drawing to occult and alchemical engravings and proto-Surrealist depictions of the horrors of industrialization (for example, the half-plant, half-people illustrations of J.J. Grandville). Each of the images is accompanied by commentary from “PK,” author and curator of the BibliOdyssey blog. The book also provides details for each image and links to the source website. With a foreword by artist Dinos Chapman, BibliOdyssey is a true cabinet of curiosities and a journey in discovery and delight.
I guess my style is constantly changing, but 40’s screen-print meets Japanese woodblock print might describe it well with a nod towards Americana.
Paul Blow in Orange Alert
Paul Blow was born in Falkirk, Scotland 1969 but grew up in Dorset, England. In 1992, he graduated from Maidstone College of Art and immediately began working as a professional illustrator whilst studying MA Narrative Illustration at the University of Brighton. His illustrations have appeared nationally and internationally in addition to numerous projects for design firms, advertising agencies and web sites. Paul exhibits his work extensively throughout Britain and New York. and devotes a portion of his time to lecturing in art schools across the country. Paul now lives with his wife and son in Dorset, England.
Barbara L. Bradley Was Born In Los Angeles On December 12, 1927. Following Her Training At Art Center In 1951, Barbara Bradley (At That Time Barbara Briggs) Began Her Illustration Career At Charles E. Cooper Studio. In 1955, She Returned To The San Francisco Bay Area, Where She Has Free Lanced Ever Since. Specializing In Figures, She Became Known For Her Depiction Of Children, Raising Three Of Her Own, All Of Whom Did Their Stint As Models. Her Illustration For Billboards And Pop (Point Of Purchase) For Clients Such As Bank Of America, Borden S, Dole, And CAndH Sugar Brought Her Many Awards. In 1958, She Began Teching At The Academy Of Art College, Eventually Becoming Director Of Illustration, A Position She Held For Twenty Five Years Until Her Retirement.
Brian Taylor zit in dezelfde hoek als Gary Baseman, Gary Taxali, Gary Leib en Christian Northeast en mixt vintage toys en underground comix vrolijk door elkaar heen. Net als Gary Baseman houdt hij van een feestelijke morbiditeit die ik associeer met Halloween .
It’s Everybody’s Business (1954)
This John Sutherland cartoon glorifies the American consumption economy, and tells its viewers that it would be unpatriotic not to “risk your savings in our competitive business system.” Watch for the many scenes where anthropomorphized dollar bills run around frantically, and don’t miss the relentless, money-sucking tax monster. The Freedoms Foundation awarded this film its gold honor medal as “the best film developed in the United States during 1954 to further better understanding of the American way of life.” In Technicolor. Ken Smit
Op 18 april beleefde Vantage Point van dEUS haar wereldpremière
op de CD-cover staat de tekening Two Circles van Michaël Borremans
De hoes van de nieuwe dEUS-plaat Vantage Point is een kunstwerk van Michaël Borremans. Dat meldt Focus Knack deze week. Het gaat om Two Circles , een tekening die Borremans maakte in de reeks The Good Ingredients . ‘Normaal weiger ik dit soort dingen’, zegt Borremans in Focus Knack . ‘Maar deze keer ging dat niet. Ik voelde me vereerd.’ En dus suggereerde hij de groep ‘met veel plezier’ zélf een tekening, nadat hij de plaat in avant-première had gehoord.
dEUS Vantage Point, 2008
Op Two Circles zijn twee cirkels mensen te zien die op de grond liggen op een parking. Rond de cirkels staan drie gewapende mannen. ‘Tom (Barman) was meteen voor de tekening gewonnen’, vertelt Borremans. ‘In die twee cirkels kan je een platte acht zien, het symbool van de oneindigheid. En er is ook een ondertoon van dwang, en van terreur. Met die gewapende mannen lijken het wel gijzelaars die op de grond liggen. In een soort gedwongen choreografie.’
Michaël Borremans (44) uit Ledeberg bij Gent noemt zichzelf ‘een donkere romanticus’. Hij geldt als één van Belgiës meest succesvolle hedendaagse kunstenaars. Zijn schilderijen en tekeningen hangen in tal van buitenlandse musea, onder meer in het MoMa in New York en in het Museum of Contemporary Art in Los Angeles.
gisteren bezocht met Ton en Michaela: Into Drawing
Zeitgenössische Niederländische Zeichnungen, Schloss Moyland, tot 25 mei
Into Drawing – Zeitgenössische Niederländische Zeichnungen thematisiert den Stand der Dinge in der niederländischen „Zeichenkunst“. Es wurden daher Künstler ausgesucht, die dem Zeichnen einen Hauptschwerpunkt in ihrem künstlerischen Werk einräumen. Hierbei legte der Kurator auch ein besonderes Augenmerk auf die größtmögliche Vielfalt in der Vorgehensweise, der Technik und des Formats der Arbeiten.Die Ausstellung wurde vom Künstler Arno Kramer zusammengestellt.
De tekening biedt (…), meer dan andere disciplines, vooral de mogelijkheid om impulsieve gedachten, onbewuste ideeën snel vast te leggen. De “zienigheid” die veel kunstenaars door tekenen hebben ontwikkeld, is een kwaliteit die kan ontstaan doordat de kunstenaar gemakkelijk risico’s neemt en nieuwe en onverwachte beeldende mogelijkheden ontdekt. Elke kunstenaar, hoe geďsoleerd hij ook werkt, staat met wat hij maakt ook altijd in een communicatieve relatie met de “buitenwereld”. Die communicatie is in wezen een uiterst particuliere. Tijdens een gesprek, het lezen van een boek of het kijken naar een kunstwerk, is de beschouwer op dat moment even gelijk aan de maker. Deze gelijkheid is de gelijkheid van het bewustzijn, schreef de dichter Joseph Brodsky. Zij blijft, vaag of helder, de mens zijn hele leven als herinnering bij, en bepaalt vroeg of laat, te pas en te onpas, het gedrag van het individu. Zo is die communicatie uiteindelijk als het product van een wederzijdse eenzaamheid van beschouwer en maker. Wat de woorden voor de dichter zijn is, als we de vergelijking met de literatuur nog even voortzetten, de lijn voor de kunstenaar. De “taal” van het beeld groeit met de voortgang in een tekening. De lijn is meestal ook een syntactisch of wel bindend element.
Into Drawing | deelnemende kunstenaars
Gijs Assmann, Marlies Appel, David Bade, Merina Beekman, Simon Benson, Dineke Blom, Marcel van Eeden, Otto Egberts, Helen Frik, Rosemin Hendriks, Tjibbe Hooghiemstra, Nour-Eddine Jarram, Natasja Kensmil, Juul Kraijer, Ronald Noorman, Erik Odijk, Roland Sohier, Elly Strik, Dieuwke Spaans, Juliette Tulkens, Piet Tuytel, Hans de Wit
Paradise Lost, Monumentaal tekenen, werk van zeven tekenaars
Stedelijk Museum Schiedam, 16 maart - 8 juni 2008
Monumentaal tekenen ontleent zijn titel aan het boek Paradise Lost van Milton maar gaat vrij om met de literaire verbeelding van het paradijs. Het concept van de tentoonstelling maakt gebruik van meerdere interpretaties uit de literatuur over het paradijs en de rol van de verschillende protagonisten daarin. De kunstenaars die deelnemen aan de tentoonstelling zijn Robbie Cornelissen, Raquel Maulwurf, Erik Odijk, Sandro Setola, Renie Spoelstra, Aji V.N. en Hans de Wit. Zij gaan allen, ieder op een eigen manier in op het verlies van de onschuld van de natuur en de vernietigingen door de mensheid van zowel de natuur als de gebouwde omgeving. In voorbereiding op de tentoonstelling zal een aantal gesprekken plaatsvinden met de kunstenaars over het paradijselijk bestaan, de rol van goed en kwaad en het streven naar het hogere en betere.
Let op! Kijk uit! zes hedendaagse tekenaars
Museum Jan Cunen in Oss 12 februari - 4 mei 2008
De tentoonstelling, vernoemd naar een tekening van Roland Sohier, biedt een bescheiden overzicht van de veelvormigheid van houdingen, technieken en thema’s, die het hedendaagse tekenen kenmerken. ( … ) De uit ontelbare grijstinten, patronen en zwevende voorwerpen opgebouwde onbepaalde ruimtes van Marc Nagtzaam (1968) naast Erik Odijks (1959) gedetailleerde tekeningen die een intense natuurervaring evoceren. De even exhibitionistische als in zichzelf gekeerde, dromerige meisjes van Barend van Hoek (1969) naast de met guerillastrijders en zelfverzonnen helden en heldinnen bevolkte tekeningen van Charlotte Schleiffert (1967). En Paul Klemanns (1960) droomtekeningen, waar rede en logica niet langer gelden, naast de sprookjes van Roland Sohier (1950), die refereren aan de tegenstrijdigheden van de ‘menselijke toestand’.
Bron: museumjancunen.nl
Paul Klemann
aanrijding met de molenwiek
Het hoofd van de kunstenaar
(3x bellen) is gewijd aan het werk van Barend van Hoek, Marc Nagtzaam, Erik Odijk, Charlotte Schleifert, Paul Klemann en Roland Sohier. Zij zijn de belangrijkste personages in het stripboek dat draait rondom de vraag ‘wat is kunst?’ Vanaf 18 maart is het boek bij Museum Jan Cunen verkrijgbaar. In opdracht van Museum Jan Cunen heeft theaterschool T’Extpierement een toneelvoorstelling ontwikkeld, gebaseerd op het stripboek. Na de première op 18 maart wordt de voorstelling nog een aantal malen in Museum Jan Cunen opgevoerd.
( Bron: stichtingbeeldverhaal.nl )
aanwinst: ruim duizend centsprenten uit 1730-1900 Koninklijke Bibliotheek in Den Haag
Centsprenten werden gedrukt op goedkoop papier iets groter dan het huidige A3-formaat en bevatten één of meer afbeeldingen, meestal voorzien van summiere tekst. De centsprenten werden vaak slordig ingekleurd en waren vooral bestemd voor een publiek met geringe koopkracht. Ze werden in het verleden ook wel betiteld als kinderprenten, volksprenten, oortjesprenten, heiligen of mannekesblaren. De naam ‘centsprenten’ legt het accent op een economisch aspect: centsprenten waren lange tijd in Nederland het goedkoopste geïllustreerde drukwerk.
Centsprenten rapporteerden - voor één of enkele centen - in woord en beeld over belangrijke gebeurtenissen, zoals rampen, misdrijven en veldslagen. Prenten met de levens van heiligen of Bijbelse taferelen gaven uiting aan devotie en religieuze overtuigingen. Er werd spot gedreven met kwakzalvers, oude vrijsters, pantoffelhelden en slachtoffers van oplichterij. Fantasieën kwamen tot leven op prenten met thema’s als Luilekkerland en sprookjes.
deze week met Michaela bezocht: Hattem en Oudewater
en daarbij het Anton Pieck Museum en Voerman Museum
Vaak omschrijf ik mijzelf als retrovert, iemand die leeft met de blik naar het verleden. Niet omdat ik denk dat vroeger alles beter was, wel omdat ik denk dat het moeilijk anders kan. Ik ben namelijk geen helderziende die in de toekomst kan kijken. En het heden gaat voor mij sneller dan ik kijken kan. Het is voor mij vaak alsof ik omgedraaid in een auto zit en ‘achteruit’ moet rijden om verder te komen, kijkend naar de weg die ‘achter’ mij ligt. Om een goed beeld van het heden te krijgen en realistische verwachtingen over de toekomst, moet nog eens heel goed naar dat verleden gekeken worden.
Maar het verleden kan voor mij ook een vlucht uit de werkelijkheid worden. Gisteren kon ik wat dat betreft even op adem komen bij een van grootste retroverts die ons land gekend heeft, iemand die zijn lange leven lang (1895- 1987) het modernisme getrotseerd heeft: Anton Pieck.
Anton Pieck Frankfurt, 1929
Op de kunstacademies werd in de twintigste eeuw zijn grafische werk meestal neerbuigend als ziekelijke retromanie in de ban gedaan. Maar gelukkig heeft Anton Pieck (1895-1987) nog tijdens zijn leven in 1984 een museum gekregen in Hattem. Hier is te zien wat voor een ambachtsman hij was. Of, zoals je wilt, wat voor een kunstenaar.
De vraag wat kunst is en voor wie en voor wat men kunst ‘maakt’ houdt mij niet bezig. Ik vind het best als men argumenteert: dit is géén kunst, dat is wél kunst, maar het doet mij persoonlijk niets.
Anton Pieck
de werkplek van Anton Pieck in het Anton Pieck Museum in Hattem
In het museum wordt permanent een video getoond waar we Anton Pieck weer zien en horen. Een heer uit een andere tijd. Een beetje de laatste der mohikanen, maar ook niet helemaal. Want ook Marten Toonder en Carel Willink bleven met hun ascetische indianengezichten hun lange leven vasteberaden tegen de wind in fietsen. Hun kracht was de rotsvaste overtuiging dat de traditie en het ambacht de basis vormen.
Waarschijnlijk ligt de belangrijkste oorzaak van de algemene waardering voor Anton Pieck in de sfeer van zijn werken. Een antwoord op een romantisch verlangen dat bij veel mensen aanwezig is. Hoewel hij zijn hele leven tekende en schilderde en een grote variëteit aan werken produceerde, kenmerkt zijn werk zich toch door zijn voorliefde voor de 19e eeuw; het stempel van een romantisch tekenaar is dan ook altijd aan zijn naam blijven kleven. Dat heeft invloed gehad op de waardering, die hij in de kunstwereld kreeg. Zelf heeft hij hierover gezegd: “De vraag wat kunst is en voor wie en voor wat men kunst ‘maakt’ houdt mij niet bezig. Ik vind het best als men argumenteert: dit is géén kunst, dat is wél kunst, maar het doet mij persoonlijk niets. Ik wil mijn kunst best anders noemen. Met grote bewondering heb ik het ambacht bij anderen leren zien, laat mij dan maar zo’n ambacht beoefenen, maar dan wel met vakmanschap en liefde voor het werk!”
Hoewel Anton Pieck vanuit zijn bescheidenheid zichzelf ambachtsman noemde vanwege het vakmanschap en de liefde voor het werk, maakt het museum duidelijk, dat het niveau van het werk van Anton Pieck van hoge kwaliteit is; en dat er door hem een persoonlijk en herkenbaar stempel op het werk is gedrukt. De keuze en de uitbeelding van de onderwerpen getuigen van een maatschappelijke betrokkenheid. De kwalificatie ambachtsman is weliswaar zeker van toepassing op hem, maar dat is niet toereikend. Anton Pieck gaf een extra dimensie aan zijn werk, waardoor het zeker kunst genoemd mag worden.
Twee Anton Pieck-stadjes
Afgelopen week wilde ik mijn Duitse vriendin iets van het historische Nederland laten zien. Niet de grote steden ditmaal, maar kleine schilderachtige stadjes. Donderdag bezochten we Oudewater, op de grens van Utrecht en Zuid-Holland en vrijdag Hattem op de grens van Gelderland en Overijssel.
Oudewater eergisteren
Jammergenoeg was het Museum De Heksenwaag in Oudewater afgelopen week nog niet opengesteld. Morgen gaan de deuren weer open en blijven dan dagelijks (behalve op maandag) geopend van 11.00-17.00 tot 1 november. Het Anton Pieck Museum en Voerman Museum zijn dankzij de vrijwilligers het hele jaar geopend.
Michael Knapp is an avowed workaholic who occasionally dabbles in laziness. For years he teetered between a dismal career playing in rock bands or a sporatically paid career as a freelance illustrator. Through some strange twist of fate, he now pursues neither while working at Blue Sky Studios as the Art Director on the third Ice Age movie. Although somehow, his employment at Blue Sky led him to drawing comics.
Maria Sibylla Merian & Dochters
Vrouwenlevens tussen kunst en wetenschap, Rembrandthuis 23.02/18.05
Een representatief overzicht van circa 100 meesterwerken, afkomstig uit tientallen prentenkabinetten en hier voor de eerste maal bijeengebracht, geeft de bezoeker inzicht in Merians wetenschappelijke onderzoek, observatie en minutieuze registratie van bloemen, insecten en reptielen.
Merian wordt tegenwoordig algemeen beschouwd als de eerste vrouwelijke entomoloog (insectenkenner), omdat zij haar onderzoek buitengewoon zorgvuldig registreerde en documenteerde. Even bijzonder als haar wetenschappelijke werk is haar avontuurlijke levensloop. Zo reisde zij op 53-jarige leeftijd naar Suriname om de insecten in het regenwoud te bestuderen. Ook als zelfstandig ondernemer onderscheidde zij zich van haar tijdgenoten door met haar dochters een succesvolle uitgeverij en drukkerij van boeken en prenten op te zetten.
Maria Sybilla Merian (1647-1717) was de dochter van de beroemde 17de eeuwse Zwitserse graveur Matthäus Merian. Ze werd de eerste vrouwelijke entomologe in de geschiedenis en deed onderzoek naar Europese insecten. Die beeldde ze af samen met hun voedselplant - een novum in die tijd - en gaf haar aquarellen in boekvorm uit. Op 52-jarige leeftijd scheepte ze zich met haar dochter in naar Suriname, waar ze de tropische insectenwereld bestudeerde. Haar geschreven en getekende observaties gaf ze in 1705 in het Latijn en Nederlands uit onder de titel: Metamorphosis Insectorum Surinamensium, Ofte Verandering der Surinaamse Insecten.
(Bron: boekendingen.nl)
vorige week gekocht: Secrets of digital illustration
a master class in digital image-making, door Laurence Zeegen
Secrets of digital illustration
Hoe ga je creatief met beeldmateriaal om; hoe kun je traditionele ambachtelijke technieken combineren met de laatste digitale technologie om bijzondere creatieve beelden te maken? Dit boek geeft antwoord op deze vragen. Met voorbeelden uit het werk van beroemde grafische ontwerpers. Ook aandacht voor het maken van je eigen portfolio, jezelf promoten, contracten, tips voor het optimaal gebruik van een studio.
met profielen van : Mr.Bingo, Adrian Johnson, Pietari Posti, Holly Wales, Asako Masunouchi, Oliver Hydes, Sanna Annukka, Sasha Barr, Serge Seidlitz, Jon Burgerman, Simon Oxley, Jeremyville, Jim Stoten, Emily Alsdton, Craig Atkinson, Natso Seki en Matt Wingfield.
Twee jaar geleden maakte ik mijzelf blij met het eerste deel van Illustration Now! uitgegeven door Taschen. En afgelopen vrijdag kocht ik in Zwolle in de mooie nieuwe vestiging van Waanders Boekverkopers het tweede deel. Een lekker boek, maar wel in een erg lelijke verpakking dit keer.
Following the success of Illustration Now!, this installment presents a completely new selection of 150 illustrators from all around the world. Whereas the first volume brought together a fascinating mix of star illustrators and brand new faces that together formed the face of illustration around the world, Illustration Now! 2 is even more exciting, featuring illustrators from 25 countries, with styles ranging from cutting edge to traditional. Also included is a dialog between design specialist Steven Heller and German illustrator Christoph Niemann about illustration’s role in the world today. This book is perfect not only for creative professionals and illustration students, but also artists and anyone with an appreciation for visual language.
de bomenoorlog 1997
houtskool en conté op Ingres papier
38 x 61 cm
Marcel Reijerman verleidt het oog ertoe te blijven dwalen door de onwerkelijke maar toch vertrouwde wereld van zijn schilderijen en tekeningen. Een wereld opgebouwd uit vaak alledaagse beeldelementen, die elk in een eigen kleur en met een eigen streek zijn neergezet. De kleurrijke beeldelementen staan naast elkaar zonder elkaar te overschreeuwen, zonder hiërarchie. Elk plekje, elk element heeft zijn eigen identiteit, en krijgt een gelijke hoeveelheid aandacht.
Russische sprookjes, volksverhalen en legenden
in het Groninger Museum , 15 december 2007 tot 6 april 2008
In oktober schreef ik hier iets over de Amsterdamse kunstenares Maryleen Schiltkamp die op dit moment werkt in Sint Petersburg. In haar nieuwste werk laat ze zich inspireren door de Russische cultuur, in het bijzonder de Russische sprookjes en volksverhalen. Zij is niet de eerste. Zo kennen we in het Westen inmiddels allemaal de vuurvogel, bekend geworden door Igor Stravinsky. Minder bekend is de naam van Ivan Bilibin die veel heeft bijgedragen tot de verspreiding van de Russische sprookjes in het Westen. Hij werkte als decor- en kostuumontwerper voor Serge Dhiagilev en zijn Les Ballet Russes, dat in Europa en zeker in Frankrijk wél klinkende namen zijn geworden. Illustraties van Bilibin zijn nu te zien in het Groninger Museum. Door een gelukkige verstandhouding tussen de Nederlandse Gasunie en het Russische Gazprom heeft dit museum het voorrecht om elke paar jaar een prestigieuze tentoonstelling met Russische kunst te organiseren. Repin (2001/2002), Het Russische Landschap (2003/2004) en In Dienst van Diaghilev (2004) gingen de huidige tentoonstelling over Russische sprookjes, volksverhalen en legenden voor.
Hoewel sprookjes al honderden jaren in de folkloretraditie voorkwamen, werden ze pas in de negentiende eeuw een volwaardig thema binnen de schilderkunst. De aandacht voor Russische legenden en sprookjes bloeide in deze periode op en kwam voort uit een verlangen om terug te grijpen op de traditie die uiting gaf aan het echte Rusland. Deze zoektocht naar de oorspronkelijke Russische traditie was uniek en leidde tot een eigen stijl in de Russische schilderkunst waarvan Victor Vasnetsov een van de belangrijkste vertegenwoordigers werd.
Luke Feldman, een van de vele illustrators op feedmecoolshit.com
Here at FMCS we basically have a deep love of creativity at heart, twinned with an acute appreciation of how different creative media can provide ideas and fuel each other. We got frustrated looking at sites which are just dedicated to fashion, or sites that are just dedicated to web design. As far as we are concerned such websites are limited when it comes to providing inspiration or actively promoting the generation of new creative ideas in a broader sense. The essence of creativity is having an open mind. Let fashion ideas influence your web design; let illustration inspire your music generation, and let skate culture fuck it all up!
…is een retro illustrator uit Huntington Beach (Ca.)
Michael Koelsch (b: 1967) is an illustrator who acknowledges the beliefs of some of the great illustrators of the 50’s and 60’s, the giants like Coby Whitmore and Austin Briggs, who thought that keeping up with the times and evolving your style is as important as your sense of design and color and the fundamentals of drawing and painting.
Lisa Henderling has illustrated her way across the country, living in NYC, Miami, Malibu, Mill Valley, Denver and New Orleans. She is presently living with her husband and son, in a small historic village in upstate NY.She is known for getting the point across with her fun, sophisticated fashion style. Her work has appeared in numerous publications, on book covers, in commercials, games, and advertisements.
Murilo Maciel studied advertising at PUC-RS, Brazil, and launched his career as an illustrator while living in London. In a very short period of time Murilo has been featured in many design magazines all over the world and worked with clients as Vodafone, BBH/London, Coca Coca, JWT Network, Digital Arts Magazine, Future Publishing and April Group, Latin America’s largest and most influential communications conglomerate.Through a mix of photography, hand-drawn elements, vector and texture, Murilo creates complex organic and colorful images with feeling and and depth that fulfill the needs of his clients.
John Jay is an illustrator based in New York City. He studied illustration at F.I.T. (Fashion Institute of Technology) where he got his BFA degree. He later continued his studies at the School of Visual Arts. His work has appeared in several major publications as well as advertisements and promotions from the U.S. to Canada and Japan. He is known for his versatility and his ability to capture motion and inject life into his subjects. His work was recently published in a book titled “The Big Book of Fashion Illustration“. John Jay is also an adjunct professor at the illustration department of Fashion institute of Technology and the fashion design department of Parsons New School.
…was een legendarische striptekenaar en illustrator uit de VS
Chevrolet, 1958
Austin Briggs ( 1908 - 1973 ) was a cartoonist and illustrator. Born in Humboldt, Minnesota he grew up in Detroit, Michigan before moving to New York City as a teenager. After working for a while at an advertising agency, he became an assistant to the cartoonist Alex Raymond on Flash Gordon and succeeding him on Secret Agent Corrigan. In 1940 he drew a Flash Gordon Daily strip which he stayed on till about 1944, when he moved into illustrations for books and magazines such as Readers Digest and The Saturday Evening Post. He was one of the founding faculty for the Famous Artists School. In 1969 he was elected to the Society of Illustrators’ Hall of Fame.
… Andrew Hem was born in Cambodia. At 4 months his parents fled Cambodia from the genocide and ended up in Los Angeles. By age 12 Andrew started getting into graffiti. He studied under writers like dzeas, rek2, lifer, and zoueh. He continued graffiti for about 9 years getting into nothing but trouble. He got introduce to figure drawing in his last semester in Santa Monica College and knew right away what he was meant to do. At that moment he changed his major and pursued the life of an illustrator…
Bij Craig Mullins zie je eenzelfde virtuositeit als bij John Singer Sargent door wie hij zich ook heeft laten beinvloeden
The 39 year old Californian native attended Pitzer College in Claremont for two years before studying product design at the Art Center College of Design. Mullins soon found that he was better at drawing cars, which led to 6 months at Ford in Detroit. He also discovered that his design sense was a little too weird to be of value to the car design industry and returned to Art Center to study illustration, where he finally finished his degree in 1990.
Een enkele keer kom ik een schilder of illustrator tegen die mij aan alle kanten raakt. Souther Salazar heeft het vermogen een andere wereld zichtbaar te maken. Ik hou van zijn zachte vriendelijke kleurgebruik, zijn uitbundige visuele idioom, zijn rijke en goedaardige fantasie en zijn kinderlijke vanzelfsprekendheid. In de Verenigde Staten schijnt hij veel succes te hebben en terecht. Zijn expositie in de Jonathan Levine Gallery is afgelopen zomer in vier weken tijd uitverkocht. Behalve schilderijen maakt hij ook tekeningen, wandschilderingen en plastieken.
Souther Salazar, Space Cadet
Jonathan Levine Gallery (sold)
Souther Salazar’s work first began to circulate in the early 90’s, in the form of photocopied cut-and-paste microcomics and ‘zines made in his bedroom as a young teenager in rural Oakdale, CA. After graduating from Art Center College of Design in Pasadena, CA, he moved to Los Angeles. Souther Salazar exhibits his collages, paintings, drawings and sculptures in dense and frenzied installations that encourage exploration and participation by the viewer. His work has appeared in galleries in New York, Los Angeles, Portland and Tokyo, and in publications such as Kramers Ergot, Swindle and The Drama and a recent cover feature in Giant Robot.
It seems appropriate to me that my images are created on a computer in a dimensional world of depth, width and height. I am fascinated by the concept that this three dimensional space exists much as another reality and even though I turn the computer off, I am haunted by the fact that this space is still there, existing in a mathematical probability, and the space that we live in now might not be all that different.
poster voor het Seattle Underground Filmfestival, 2001
Tim Gabor was born in 1958, and grew up in Lexington, Ohio, (a satellite of Mansfield, home of the Ohio State Reformatory). His Mom was a sniper for the CIA and his Dad was a standup comedian horribly disfigured by a heckler’s shoe. Because he has few social skills, Tim currently lives with his two cats Sammy and Eddy and can be spotted in Western Massachusetts racing around in his 1972 Volvo P1800. Tim likes playing the drums, racing slot cars, drinking Hornito’s, collecting vintage posters and monster movies.
Digitaal schilderen is voor mij geen gruwel, al begrijp ik helemaal waarom dat voor sommige schilders wel zo is. Schrapen met een stukje plastic over een ander stukje plastic terwijl je niet kijkt naar wat er onder je handen ontstaat. Dat is erg klinisch en heeft fysiek weinig meer met schilderen te maken. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en zo ook de creativiteit. Sinds 1996 laat ik mij al in met zogenaamde ‘natural media’ applicaties, computerprogramma’s die traditionele teken- en schildertechnieken nabootsen. Het bekendste programma is Painter, maar ook Photoshop is allang niet meer alleen een digitale doka. Je kunt met Photoshop tegenwoordig ook een aardig potje digitaal schilderen (als je tenminste een tekentablet hebt) en veel mensen doen dat. Dus komen er steeds meer bladen voor digitale hobbyisten én professionals.
covers van het Engelse Painter Magazine en het tweede nummer van de Nederlandse editie van Advanced Photoshop
Een van die bladen is het Engelse Painter Magazine. Het is eigenlijk een hobbyblad voor digitale amateurschilders. Net zoals in analoge hobbybladen wordt stap voor stap getoond hoe je een schilderij opbouwt. In deze tutorial leer je bijvoorbeeld hoe je ‘een echte Constable‘ maakt. Painter is een fantastisch programma dat tegenwoordig door Corel verder ontwikkeld wordt.
Een ander blad is Advanced Photoshop speciaal voor Photoshop professionals. Afgelopen week kocht ik het tweede nummer van de Nederlandse editie. Het Engelstalige blad is onder profs zo populair dat men nu een Nederlandse editie heeft aangedurfd. Het eenvoudigere Photoshop Creative richt zich op het grote publiek. Photoshop Advanced is niet helemaal een letterlijke vertaling van de Engelse editie. In het tweede nummer is er bijvoorbeeld aandacht twee Nederlandse illustratoren: Michael van den Bosch en Frans Mensink. De laatste tekent vooral vrouwen met grote borsten. Dat is een vak apart, zo weet ook Milo Manara, die het genre nog altijd analoog beoefent en het wat mij betreft boven zichzelf heeft uitgetild.
In Engeland zijn inmiddels 37 nummers van Photoshop Advanced verschenen bij uitgeverij Imagine Publishing
Van Painter Magazine zijn tot nu toe 10 nummers verschenen.
Nicoletta Ceccoli has illustrated many books, mainly in Italy, the USA, and the UK. Her work has been exhibited at the Bologna Children’s Book Fair seven times. She has also shown her work at “L’art a la page” (Paris), Ottogallery (Bologna), Storyopolis (Los Angeles), and Daimaru museum (Osaka). In 2001, Nicoletta was awarded the Andersen prize as best Italian illustrator of the year. She is also a three-time recipient of the “award of exellence” from Communication Arts. In 2006 she received the silver medal from Society of Illustrators (New York).
Newsweek gaat deze week terug naar 1968
en ik herontdekte de Cosmic Sixties Style van Peter Max
Over zeven weken zitten we alweer in 2008 en Newsweek wil er op tijd bij zijn om 1968 te herdenken, het jaar dat alles veranderde, volgens het Amerikaanse opinieblad. De legendarische sixties artistPeter Max ontwierp de cover die mij onmiddellijk opviel. In juni had ik wat ‘digitale schetsen’ gemaakt in de stijl van 1968 en daarbij ook letterlijk het jaartal erbij genomen. Ik noem deze stijl gewoonlijk de Yellow Submarine-look met zijn zuurstokkleuren, ronde vormen en contouren in concentrische kringen. Voor psychonaut Peter Max was dit de Cosmic Sixties style. Het werd hét gezicht van 1968.
When you think of 1968, you think of riots, assassinations, the Vietnam war, the youth revolt, the backlash—and the songs that reflected it all. It was the year of “Hey, Jude,” “Revolution” and “Street Fighting Man"—the last two making it clear that wealthy rock stars didn’t want to push this youth revolt thing too far. It was also the year James Brown, in “Say It Loud (I’m Black and I’m Proud),” told his fellow Americans that blacks would “rather die on our feet than keep livin’ on our knees.” At least he had some grit—when he wasn’t cozying up to Hubert Humphrey. Strange days.
‘digitale schets’ die ik in juni van dit jaar maakte in mijn digitaal schetsboek
When Peter Max left art school, Max had become fascinated with new trends in commercial illustration and graphic arts, from America as well as Europe and Japan. He decided to try his hand at it and within a short time, he won awards for album covers and book jackets, which combined his own brand of realism with graphic art techniques. Max also admired the work of contemporary photographers such as Bert Stern, Richard Avedon, and Irving Penn, which led to his photo collage period, in which he had captured the psychedelic era of the mid’60s.
As the ’60s progressed, the photo collages gave way, to his famous “Cosmic Sixties” style, with its distinctive line work and bold color combinations. This new style developed as a spontaneous creative urge, following Max’s meeting with Swami Satchidananda, an Indian Yoga master who taught him meditation and the spiritual teachings of the East. Max’s Cosmic ’60s art, with its transcendental imagery captured the imagination of the entire generation and catapulted the young artist to fame and fortune. Max was suddenly on numerous magazine covers, including Life Magazine, and appeared on national TV. Max’s visual impact on the ’60s has often been compared to the influence the Beatles had with their music.
Bron: petermax.com
vorige week kocht ik de biografie van Frans Masereel
door Joris van Parys, uitgegeven bij Houtekiet, Antwerpen, 2005
Wij hebben M.C. Escher , in België hebben ze Frans Masereel. In januari 2005 schreef ik hier al over deze Vlaamse graficus en houtsnijder. In Nederland is Masereel misschien geen klinkende naam als M.C. Escher maar toch is hij op sommige plaatsen in de wereld een beroemdheid. Toen de Belgische premier Leo Tindemans in september 1976 in China op bezoek was, vroeg Mao Tse-toeng hem hoe het nu toch met de grote kunstenaar Frans Masereel ging. Deze was toen al vier jaar dood, maar de premier liet zijn tolk antwoorden dat Masereel in prima gezondheid verkeerde.
Ik heb altijd gevonden dat, van de verschillende grafische technieken, de houtsnede de meest eenvoudige, eerlijke en directe techniek is (…) Ze is eenvoudig omdat er slechts een paar werktuigen aan te pas komen - guts, burijn of mes - en een blok hout, langs- of kopshout. Ze is eerlijk omdat je niets kunt bijwerken, opsieren, wegmoffelen, voorgoochelen. Direct tenslotte, omdat ze de kijker bij de eerste oogopslag uitsluitend boeit met de wisselwerking van zwart en wit.
Frans Masereel
Frans Masereel (1889 - 1972)
werd geboren in Blankenberge, aan de Belgische kust, als zoon van welgestelde ouders. Hij kreeg zijn academische opleiding (aan de Academie voor Schone Kunsten) te Gent bij de schilder Jean Delvin. Hij reisde veel. Rond 1910 ging hij in Parijs wonen en kwam daar toevallig in aanraking met de houtsnede. Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak vluchte Masereel naar het Zwitserse Genève. Daar sloot hij vriendschap met de schrijvers Romain Rolland, Stefan Zweig en Andreas Latzko, wiens boeken hij illustreert. Hij debuteert er met drie anti-oorlogsalbums: “De doden spreken” en “De doden staan op” (1917) en “De hartstocht van een mens” (1918). Tot 1920 verschijnen een kleine duizend tekeningen in dagelijkse afleveringen in het pacifistische tijdschrift “La Feuille", waarbij hij de verschrikkingen van de oorlog in beeld brengt. Hij werkt tevens als vertaler voor het Rode Kruis. De eerste jaren na de oorlog wordt hij door de Belgische regering beschouwd als dienstweigeraar. Hij gaat in 1920 weer in Parijs wonen en later in Equihen nabij Boulogne. Hij illustreert boeken van onder andere Victor Hugo, Tolstoi, Thomas Mann, Oscar Wilde en Hemingway. In 1926 maakt hij voor “De legende van Ulenspiegel” van Charles de Coster 167 houtsneden. In het boek “De stad” (1925) (voorw. van Jelle Troelstra) legt hij in honderd houtsneden zijn visie op het leven in de jaren twintig in de grote stad vast.
Bron: Frans Masereel [ wikipedia ]
Influenced by the great artists and illustrators of the nineteenth and early twentieth centuries, Eric Bowman’s oil paintings have a fine art approach and appeal, garnering him many awards including Gold Medals from the Society of Illustrators of Los Angeles, the Spectrum Annuals and the Dallas Society of Illustrators. A self-taught artist, Eric grew up in southern California where he started out airbrushing surfboards and drawing comic books while still in high school. He currently works in the beautiful Pacific Northwest where he lives with his artist/musician wife, Debbie.
de koffer van de Berlijnse illustrator Olaf Hajek
op de tentoonstelling Koffer aus Berlin, 17-18 mei 2007 in New York
Op 17-18 mei j.l. was het in New York Berlin Day, een manifestatie van kunstenaars uit de Duitse hoofdstad. Een van de kunstenaars was de Berlijnse illustrator Olaf Hajek die met een serie portretten deelnam aan de tentoonstelling Koffer aus Berlin.
Für die Ausstellung „Koffer aus Berlin“ packen renommierte Künstler verschiedener Disziplinen Koffer mit von ihnen ausgewählten Inhalten. Sie alle haben eines gemeinsam: Dreh- und Angelpunkt ihrer Kreativität ist Berlin. Die Künstler geben dabei nicht nur einen individuellen Einblick in die Stadt, sondern liefern gleichzeitig eine Momentaufnahme und einen Querschnitt Berliner Kreativität der Gegenwart. Wie viel Kreativität in einen Koffer passt, zeigen die Shootingstars der Berliner Architekturszene Graft, die mit ihrem Entwurf für die Kunsthalle auf dem Berliner Schlossplatz Aufsehen erregten, Werner Aisslinger, der als einziger deutscher Designer mit einem Stuhl im MoMA vertreten ist. Dazu kommen international bekannte Künstler wie Produzent und DJ Paul van Dyk, Illustrator Olaf Hajek, Modedesigner Michael Michalsky und der Gestalten Verlag als auch Produktdesigner wie Mykita und Zeha sowie das Fashionlabel Kaviar Gauche und die Band MIA. Samt Koffer reisen die Künstler zum Kick-Off der Ausstellung am 17. Mai nach New York und zeigen ihre persönlichen „Berlin Visitenkarten“. Die Ausstellung wird im 22. Stock, in der M Project Gallery, 32 Avenue of the Americas, NY 10013 gezeigt.
Michaela maakt mij attent op zijn werk, dat op het eerste gezicht nogal Hopperiaans aandoet. Maar terwijl Edward Hopper de eenzaamheid en de leegte van het bestaan voelbaar maakt, is het werk van Jack Vettriano op een andere manier leeg: lekkere plaatjes voor een prettig gevoel, geknipt voor de hotelkamer.
Midnight Blue
Jack Vettriano (1951- ) is een Brits beeldend kunstenaar. Hij werd in 1951 geboren in Kirkcaldy Schotland. Hij groeide daar op tot hij op zijn zestiende van school ging om in de mijnen te gaan werken. Het tij keerde echter op zijn twintigste verjaardag, toen hij van zijn vriendin een waterverfsetje kreeg. Vanaf dat moment heeft hij zich bezig gehouden met zichzelf leren tekenen en schilderen. Het lokale Kirkcaldy museum en kunstgalerie, met zijn 19e en 20ste eeuwse collectie was een grote inspiratie voor hem.
Het duurde nog veertien jaar voordat hij zijn werken publiekelijk wilde laten zien. In 1989 diende hij twee schilderijen in voor de jaarlijkse tentoonstelling van de Schotse academie. De twee werken werden op de eerste dag verkocht. Het jaar daarop kregen de drie werken op de prestigieuze zomer tentoonstelling op de Koninklijke Londense Academie dezelfde overweldigende reacties.
De laatste negen jaar is de interesse in het werk van Vettriano snel gegroeid. In Edinburgh, Londen, Hongkong en Johannesburg waren zijn solo-voorstellingen totaal uitverkocht. In november 1999 werd Vettriano’s werk voor het eerst getoond in New York op “The International 20th Century Arts Fair”. Vijftig verzamelaars uit het Verenigd Koninkrijk kwamen op de tentoonstelling af en binnen een uur na de opening waren alle twintig schilderijen verkocht.
Naast zijn tentoonstellingen verkoopt Vettriano ook posters waarmee hij een grote schare fans heeft verkregen. Zijn posterdrukken worden wereldwijd verspreid. Dit jaar zijn twee posters van Vettriano de best-sellers in het Verenigd Koninkrijk. Tot nu toe zijn er wereldwijd 500.000 posters van Vettriano verkocht.
gezien: gisterenavond bij close up op Nederland 2: Moebius
De kunst van het striptekenen
Ik ken Jean Giraud als de tekenaar van de strip Blueberry al vanaf 1972. Zijn alter ego Moebius leerde ik pas in 1980 kennen met de strip Arzach samen met andere tekenaars van het Franse stripblad Métal Hurlant: Druillet, Bilal en Dionnet. Strips bleken zoveel meer te kunnen zijn dan Donald Duck, Kuifje of Asterix. Het beeldverhaal was ook een vorm van kunst. Juist de tekenaars van Métal Hurlant vestigden hier samen met de Amerikaanse underground comic artists de aandacht op. Moebius (Jean Giraud) ontwierp ook decors, kostuums en rekwisieten voor fantasyfilms (o.a. Alien, Dune, the Fifth Element). Daarmee bewees hij meer te zijn dan alleen een striptekenaar. Naast het fenomenale tekentalent dat hij gekregen heeft, heeft hij een heel persoonlijke ingang gevonden van een bizarre fantasiewereld. Hijzelf schrijft dat toe aan iets dat van buitenaf in hem komt: goden, geesten of buitenaards leven, hij weet het niet precies.
Mike Blueberry, virtuoos getekend
In deze documentaire komt ook de necromane kunstenaar Giger aan het woord, die evenals Moebius demonische fantasieën zichtbaar maakt. Niet mijn favouriete genre. Toch heb ik wel gekozen voor een fragment van het Isenheimer Altaar (de verzoeking van de heilige Anthonius door Matthias Grünewald, ca. 1514) rechtsboven in de header van deze weblog. Daarin wordt de heilige Anthonius belaagd door wezens uit een duistere fantasiewereld. Maar er is voor mij één groot verschil met het werk van Giger en Moebius en dat van de late middeleeuwer. Grünewald’s verbeelding is ingebed in de Traditie van de Kerk, terwijl de voorstellingen van Giger en Moebius in een relatief korte traditie staan van Science Fiction en Fantasy, los van God. Hoewel ik enorm onder de indruk ben van het tekentalent van Gir, Jean Giraud en Moebius (alledrie dezelfde persoon), ben ik niet gecharmeerd van zijn zwartgalligheid, die uiteraard met ‘humor’ verteerbaar wordt gemaakt.
De Franse striptekenaar Jean Giraud, alias Moebius, tilt met zijn ongekende tekentalent in de jaren zestig en zeventig het stripgenre naar een hoger artistiek niveau. Tegelijkertijd breekt hij met de traditionele superheldenclichés van de Amerikaanse stripverhalen. Het resutaat is oogverblindend mooi. De Franse kunstenaar en auteur Jean Giraud, oftewel Moebius, is één van de meest invloedrijke en vernieuwende striptekenaars ooit. Als mede-oprichter van het stripmagazine ‘Métal Hurlant’ schept hij in de jaren zeventig een heel nieuwe, ‘volwassen’ kijk op de kunst van het striptekenen, die stof doet opwaaien in de wereld van de Franse bourgeoisie en die van de Amerikaanse striptekenaars. Met series als ‘Blueberry’, over een cowboy, en fantastische, surrealistische verhalen als ‘John Difool’, maar ook met decorontwerpen voor films als ‘The Fifth Element’, weet Giraud een enorm publiek te bereiken.
Alfons Maria Mucha
werd geboren in 1860 te Moravië (huidige Tsjechië) en is onlosmakelijk verbonden met de Jugendstil, aanvankelijk ‘le style Mucha’ genoemd. Als geen ander wist hij de Slavische ziel met een licht melancholische inslag weer te geven. In 1887 vertrok Mucha naar het broeinest van de kunst: Parijs. Zijn eerste affiche in 1894 voor het toneelstuk Gismonde, met de Franse actrice Sarah Bernhardt in de hoofdrol, maakte Mucha in één klap beroemd. Sarah Bernhardt was de ster van het Parijse theater, Mucha werd de ster van de Jugendstil. De actrice en de kunstenaar gingen een zes jaar durende samenwerking aan met vruchtbare resultaten. Mucha ontwierp naast affiches ook decors, kostuums en juwelen voor de diva. Heel Parijs was overweldigd door zijn werken en de affiches werden zelfs van de straat geroofd. De sierlijke lijnen, frisse pastelkleuren en weelderige motieven in zijn illustraties van sensuele vrouwen, werden de iconen van het fin de siècle. [ Bron: kunsthal.nl ]
The design-focused Cooper style had always featured a strong outline or silhouette. Now through the work of Austin Briggs, the ever-inventive Al Parker and the artists associated with the Fredman-Chaite studio in New York City (Bob McGuiness, Bob Peak, Mitch Hooks, Bernie Fuchs, Frank McCarthy and Joe Bowler), mainstream realistic illustration in the 60s devolved to a distillation of line, color, and white space. The rendering was meant to look like a jazzy, improvised sketch or high contrast photograph with broad side pencil slashes, loose, gesture-like contours and flat translucent or granular color. In many ways it was thought to be a repudiation of what the Cooper era had brought to picture making, but it wasn’t entirely new, as many of the conventions remained in place and many longtime illustrators successfully made the transition. Commercial artists still relied heavily on photographs although now they took pains to not look like they did. The scene could have no direct narrative content, making its point by suggestion or association. The women in these images for the most part retained the same All-American features and improvised, candid, ecstatic expressions the Cool School had popularized, but now the reference was abstracted to the essence of volume and the point of view, often from the rear, was pulled back to show the whole figure.
Met een zekere vertedering kijken we nu naar gravures uit de negentiende eeuwse boeken van Jules Verne: mannetjes met hoge hoeden op in bizarre gietijzeren stalen constructies en voertuigen bij elkaar gehouden door klinknagels. En toch zat Jules Verne er met zijn wetenschappelijke fantasieën, een genre dat we later science fiction zijn gaan noemen, er soms helemaal niet zo ver naast.
Maar Jules Verne is een uitzondering. Veel vaker waren het fantasten, die met hun uitvindingen en bouwwerken de hemel bestormden. Vaak ziet dat er nu belachelijk uit en vormt het een bron van vermaak. De site paleo-future.blogspot.com verzamelt uitvindingen die niet verder kwamen dan de tekentafel uit de periode 1880-1990, keurig ingedeeld per decennium. Soms zijn het technische gedrochten en soms vraag je je ook af waarom het er eigenlijk nooit van gekomen is.
De frisse illustraties van Jon Whitcomb (1906-1988)
en Coby Whitmore (1913-1988) uit de jaren veertig en vijftig
In 1934 voegde Jon Whitcomb uit Cleveland zich bij de Charles E. Cooper Studio in New York. Dit zou de geschiedenis van de Amerikaanse illustratie gaan veranderen. Whitcomb brak met de stijl van de Saturdag Evening Post, waarvan Norman Rockwell een van de bekendste vertegenwoordigers was. Deze stijl werd in grote mate bepaald door olieverf die sterk realistische voorstellingen mogelijk maakte. Maar Whitcomb schakelde over naar gouache omdat dit veel sneller werkte. De illustraties werden platter, maar kregen wel een veel grotere directheid en aantrekkingskracht. In 1943 sloot een andere mid-westener, Coby Whitmore zich bij de studio aan en vanaf dat moment zou de Cooper Studio tot ver in de jaren vijftig bepalend worden voor de Amerikaanse illustratie.
In het werk van Whitcomb , Whitmore en de zgn. Cool School wemelt het van frisse en energieke schoonheden, het type vrouw dat de lezer van Amerikaanse tijdschriften graag voor zich zag. Dat is vandaag niet veel veranderd. Maar wel heeft in de tijdschriften de fotografie de realistische illustratie geheel verdrongen. Om dezelfde reden waarom Cooper Studio in de jaren dertig overschakelde naar gouache: het werkt sneller en is dus goedkoper.
Jon Whitcomb
has made his name synonymous with pictures of young love and glamorous, beautiful young women. During World War II, a series of illustrations for advertisements he created on the theme, Back Home for Keeps, became a pin-up fad for women deprived of their husbands or sweethearts. ( … ) In 1934, he moved to New York to combine studio work with free-lance illustration. His first illustrations were for Collier’s, followed by Good Housekeeping, and then the others in succession as Whitcomb’s pretty girls began to attract enthusiastic readership.
His career was interrupted by World War II when he was commissioned a Lieutenant, j.g. in the Navy. His assignments varied from mine-sweeping duty to off the East coast, to the Public Relations Department in Washington, to the Pacific as a combat artist with the invasions of Tinian, Saipan, and Peleliu. After hospitalization for tropical infections, he was discharged in 1945 and resumed his art career. Whitcomb’s writing ability became useful when he began to do a monthly series of sketches and articles about motion picture stars for Cosmopolitan, called On Location with Jon Whitcomb. He has also written several short stories, two children’s books about poodles, Coco, and Pom Pom’s Christmas, and a book about feminine glamour, All About Girls.
M. Coburn Whitmore, known as “Coby", described his three primary interests as “racing cars", “illustrating” and “smart clothes on good-looking women". The racing cars were a hobby, but he was thoroughly professional in his illustrations of beautiful women. Probably no other illustrator has been so inventive over so long a time in doing variations on the theme of “boy meets girl". Coby was born in Dayton, Ohio and attended the Dayton Art Institute there. Next, he went to Chicago as an apprentice in the studio of Haddon Sundblom and Edwin Henry, and took night classes at the Chicago Art Institute.
Following his apprenticeship, he worked for the Chicago Herald Examiner and the Charles Jensen studio in Cincinnati, Then he moved to New York for a long association with the Charles E. Cooper Studio, and also began to get illustration assignments from the major magazines, including McCalls, The Ladies Home Journal, Redbook, Good Housekeeping, Cosmopolitan“and Womans Day. May foreign publications purchased the second rights to publish his pictures abroad. Whitmore exhibited at Art Directors shows
Na 
Salvatore ‘Sal’ Romano de senior illustrator bij Sterling-Cooper kan het weten. In 1963 heeft de fotografie de geïllustreerde advertentie al zover verdrongen dat veel illustratoren die voor reclamebureau’s werken in die jaren op straat belanden. Of ze krijgen zoals Sal een andere functie en gaan storyboards tekenen voor tv-commercials. Dyna Moe is anno 2010 een van de weinigen illustratoren die van mid century modern kan leven. Haar werk bestaat voor 90% uit opdrachten voor 
Het Anacondaplan werd in 1861 voorgesteld door de Noordelijke generaal Winfield Scott als strategie om de Amerikaanse burgeroorlog te winnen met minimale verliezen, door de Geconfedereerde Staten van Amerika op zee te blokkeren en door de controle over de Mississippi (rivier) over te nemen. Het plan bestond uit twee onderdelen: 1. Blokkade van de kust en havens van de Zuidelijke staten om de export van katoen en andere producten te voorkomen, en om de import van oorlogsmaterieel tegen te houden. 2. Afsnijden van de zuidwestelijke staten van de rest van het Zuiden door de Mississippi-rivier over haar gehele lengte te controleren.
Marius Bauer volgde van 1878 tot 1885 de Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, waar hij met onder andere zijn tijdgenoot Breitner les kreeg. Hij was lid van de Pulchri Studio en Arti et Amicitiae. In 1888 maakte hij een studiereis naar Istanboel. Vanaf dat moment is het ‘Oosten’ zijn hoofdonderwerp. Hij maakte hierna vele reizen naar Spanje, Rusland, Marokko, Algerije, Egypte, India, Ceylon en Nederlands-Indië.
In het prentenkabinet toont het museum bronzen en keramische beelden van de Nederlandse kunstenaar Joost van den Toorn, in combinatie met een door de kunstenaar verzamelde collectie outsiderkunst. Van den Toorn vindt het bijzonder zijn collectie te tonen in het Kröller-Müller Museum vanwege de grote collectie schilderijen van Vincent van Gogh. Juist deze kunstenaar werd in zijn beginjaren, en ook daarna, gezien als outsider.
Uitgeverij Taschen zoekt meestal een evenwicht tussen goede smaak en grote oplage en deze afweging vind je vooral terug in de canon van Taschen’s populaire 
In 1988 stierf scenarist Jean Michel Charlier met wie Giraud bijna vijfentwintig jaar had samengewerkt. Op dat moment woonde hij zelf in de Verenigde Staten en leek de reeks Blueberry met Het einde van de lange rit (1986) afgesloten. Maar in 1995 keert Giraud terug naar Frankrijk en pakt met Mister Blueberry na bijna tien jaar de draad weer op. Het scenario schrijft hij nu zelf, maar als eerbetoon aan Jean Michel Charlier komt zijn naam gewoon op de omslag. In 1995 is het voor Blueberry 1881 geworden; de Verenigde Staten zijn door een netwerk van spoorlijnen ontsloten. In 1890 zal de 
Het Rijksmuseum heeft 45 tekeningen verworven uit één van de laatst overgebleven belangwekkende tekeningenverzamelingen in Nederland, die van Prof. Dr. I. Q. van Regteren Altena (1899-1980), hoogleraar kunstgeschiedenis en directeur van het Prentenkabinet van het Rijksmuseum. De zestien mooiste tekeningen en één terracotta beeld, alle van grote kunst- of cultuurhistorische waarde, worden vanaf 17 februari tot en met 20 april 2009 getoond aan het publiek. Onder de werken zijn schatten uit de 16de tot en met de 18de eeuw, zoals ‘Boerenkermis’ van Karel van Mander, een portret dat Rubens-medewerker Jan Cossiers maakte van zijn zoontje Cornelis en een grandioze boomstudie van Roelant Savery. Uit een schetsboek van Maarten van Heemskerck komt een studieblad met Romeinse ruïnes (c. 1535) en Cornelis Pronk tekende in het midden van de 18de eeuw vier gezichten op het –niet meer bestaande- huis Spieringshoek, in de buurt van Schiedam.
A guide to the world’s greatest illustrators, zoals de ondertitel van deze uitgave luidt, is vooral een anglo-amerikaanse selectie geworden, ook als we bedenken dat de periode die dit boek bestrijkt (1850-1990), wordt gedomineerd door Engelse en Amerikaanse illustratoren. Nick en Tessa Souter hebben het boek in vier perioden ingedeeld: 1850-1899, 1900-1939, 1940-1969 en 1970-1990. Op dit moment interesseren mij vooral Europese poster artists die in het interbellum (1918-1939) werkzaam waren, zoals 
Vorig jaar kocht ik uit deze serie 
Deze twee albums worden vaak samen met 
Ulysses Simpson Grant (1822 - 1885) was de bekendste Noordelijke generaal in de Amerikaanse Burgeroorlog en tussen 1869 en 1877 de achttiende president van de Verenigde Staten. Ulysses S. Grant was een buitengewoon succesvol generaal en werd daarmee beroemd; zijn regering werd echter doorlopend geplaagd door schandalen en beschuldigingen van corruptie. Hij werd zelf echter nooit aan corruptie schuldig bevonden. ( Bron: 
Het is niet 
Chihuahua
In 1971 schrijft Charlier voor Giraud het scenario voor het tweeluik De Mijn van Prosit en Het Spook van de Goudmijn. Hij baseert zich daarbij op de legende van 
Jacob Waltz departed California in 1863, with the Peeples-Weaver Party or a similar group of prospectors headed for the Bradshaw Mountains of Arizona Territory. Waltz was one of the earliest pioneer prospectors in the Bradshaw Mountain area. Waltz’s name appears on the Gross Claim which was filed in Prescott, Arizona Territory on September 21, 1863. His name also appears on a special territorial census taken in 1864. On this census Waltz is listed as a miner, 54 years of age, and a native of Germany. Waltz’s name also appeared on a petition to territorial governor John N. Goodwin soliciting a militia to control the predatory raids of hostile Indians in the Bradshaw Mountains. Jacob Waltz’s name also appeared on the Big Rebel and the General Grant claims in the Bradshaw Mountains. Waltz was very active in the Bradshaw Mountain area between 1863-67.
Na de man met de zilveren ster beginnen Charlier en Giraud in 1970 weer met een cyclus van ditmaal vier albums Het IJzeren Paard - de man met de Stalen Vuist - Vlakte der Sioux - Generaal Geelkop. Het verhaal speelt zich deze keer niet af in Arizona en New Mexico maar voornamelijk in de noorderlijker gelegen staten Wyoming, Nebraska en Colorado, het grondgebied van de Sioux en Cheyennes. Charlier gebruikt de historische gebeurtenissen opnieuw als decor. Zo gaat het IJzeren Paard over de episode in de Amerikaanse geschiedenis vlak na de Bugeroorlog toen de 
George Armstrong Custer
Born in Denver, Colorado, Bob Peak grew up in Kansas. He knew from an early age that he wanted to be a commercial illustrator. At age seven, he received a gift of brushes and paints, and by age nine he was drawing recognizable likenesses. He attended Wichita State University where he majored in geology with a minor in art and got a part time job in the art department of McCormick-Armstrong. That is where he gained the confidence to choose an art career and learned the skill of versatility-doing layout, illustration and lettering. After a stint in the military during the Korean War, Peak transferred to the Art Center College of Design in Los Angeles, and graduated in 1951.
Vlak voordat Giraud in 1958 voor een reis naar Mexico vertrok, ontdekte hij dat de Belgische meester Jijé bij hem in de buurt van Parijs woonde. Toen hij in 1960 zijn trip naar Mexico en zijn militaire dienst (die hij min of meer kon ontlopen door voor de militaire krant Cinq sus cinq te gaan tekenen) achter de rug had, werd het contact met Jijé omgezet in een samenwerking. Giraud kon voor de 24 jaar oudere nestor van Spirou (Robbedoes) meewerken aan de westernstrip Jerry Spring, die Jijé in 1955 begonnen was. Voor het verhaal De Weg naar Coronado mocht Giraud de platen gaan inkten die door Jijé in potlood getekend waren. Zo groeide hij in de stijl van zijn leermeester, die hij pas in 1969 zou loslaten.
Joseph Gillain - Jijé (1914-1980)
Ik maakte voor het eerst kennis met Blueberry als negenjarig jongetje begin 1973 toen het verhaal Generaal Geelkop in PEP verscheen voordat het in albumvorm werd uitgebracht. Lezen deed ik nog niet, teveel tekst en een te ingewikkeld verhaal voor een negenjarige, die zich liever beperkte tot één pagina Flippie Flink of Peanuts . Eind jaren zeventig was ik geestelijk rijp geworden voor deze anti-held en kon ik de ruigheid van de western waarderen. Met de strip Blueberry word je net als in de western ondergedompeld in een wereld van slechterikken en corrupte braverikken. Niemand deugt. Behalve dan de anti-held een beetje. Mike S. Blueberry is aan de buitenkant gemodeleerd naar de Franse filmster 
Victor Delhez was one of seven children. He studied at Antwerp’s Royal Academy of Fine Arts from 1916-1918 and at the University of Leuven from 1918-1923, graduating as an agronomist with chemistry as his primary subject. Delhez began exhibiting caricatures and surrealist work while in college. Taking up a role as manager of his family’s car company, he continued his artistic interests, publishing a series of prints in 1925.
Het is niet zo moeilijk neerbuigend te doen over de ‘romannetjes’ die bij de kassa liggen. Ook het ‘plaatje’ op de omslag die de pulp tussen de kaften aantrekkelijker moet maken, beschouwen we a priori als kitsch en zeker niet als kunst. Maar er zijn uitzonderingen. Piet Schreuders maakte ons in 2000 al attent op het uitzonderlijke talent van de Amerikaanse ‘paperback artist’ James Avati in een documentaire voor de VPRO. James Avati overleed in 2005, overigens in hetzelfde jaar als zijn collega 
De prentkunst maakte in de 16e eeuw een enorme ontwikkeling door en het belang daarvan voor de schilderkunst is moeilijk te onderschatten. Zo hoefde Rembrandt nooit een reis naar Italië te ondernemen omdat er in zijn tijd een levendige handel in prenten bestond. Hij kon daarom Caravaggio leren ‘kennen’ zonder ooit een schilderij van hem te hebben gezien. Het boek behandelt de periode 1470-1580 waarin aanvankelijk 
Clair-obscur houtsnede
De grootheid van de Romeinse architectuur ligt voor Piranesi niet in esthetische perfectie en zuiverheid, maar in de kracht en de bouwkunst. De ruïneuze toestand waarin hij de antieke Romeinse gebouwen ziet toont niet enkel de eindigheid en het verloop van de tijd, maar legt ook de innerlijke constructie en de structuur van de bouwsels bloot die, na al die tijd, nog rechtstaan en hun bovenmenselijke kracht tonen. Zijn basiswerk is zijn vierdelige Le Antichità Romane (1756). Toen enkele jaren na deze publicatie de algemene discussie is losgebarsten over de waarde en originaliteit van de Romeinse (bouw)kunst ten opzichte van de Griekse, heeft Piranesi de verdediging van de Romeinse zaak opgenomen, waarbij hij het principe van de vrijheid van de kunstenaar verdedigt: de waarde en schoonheid van architectuur ligt in haar grootheid en rijkdom en niet in het volgen van proportieregels en de architecturale ordeschema’s.
Ambroise Paré (1509-1590) begon op 19-jarige leeftijd als barbier in het Hôtel-Dieu te Parijs. Toen hij daar ervaring had opgedaan, werd hij in 1537 militair barbier. In 1540 werd hij meester-barbier. Ongeveer tien jaar later kende het college van Saint-Côme hem de titel toe van meester in chirurgie. Hierdoor verwierf hij academische erkenning en daarbij een hogere sociale status. Gedurende ongeveer 30 jaar bleef hij een gewone chirurg, daarna werd hij de eerste chirurg van vier Franse koningen: Hendrik II, Frans II, Karel IX en Hendrik III.
Barbara L. Bradley Was Born In Los Angeles On December 12, 1927. Following Her Training At Art Center In 1951, Barbara Bradley (At That Time Barbara Briggs) Began Her Illustration Career At Charles E. Cooper Studio. In 1955, She Returned To The San Francisco Bay Area, Where She Has Free Lanced Ever Since. Specializing In Figures, She Became Known For Her Depiction Of Children, Raising Three Of Her Own, All Of Whom Did Their Stint As Models. Her Illustration For Billboards And Pop (Point Of Purchase) For Clients Such As Bank Of America, Borden S, Dole, And CAndH Sugar Brought Her Many Awards. In 1958, She Began Teching At The Academy Of Art College, Eventually Becoming Director Of Illustration, A Position She Held For Twenty Five Years Until Her Retirement. 
Het hoofd van de kunstenaar
Maria Sybilla Merian (1647-1717) was de dochter van de beroemde 17de eeuwse Zwitserse graveur Matthäus Merian. Ze werd de eerste vrouwelijke entomologe in de geschiedenis en deed onderzoek naar Europese insecten. Die beeldde ze af samen met hun voedselplant - een novum in die tijd - en gaf haar aquarellen in boekvorm uit. Op 52-jarige leeftijd scheepte ze zich met haar dochter in naar Suriname, waar ze de tropische insectenwereld bestudeerde. Haar geschreven en getekende observaties gaf ze in 1705 in het Latijn en Nederlands uit onder de titel: Metamorphosis Insectorum Surinamensium, Ofte Verandering der Surinaamse Insecten.
Secrets of digital illustration
Following the success of Illustration Now!, this installment presents a completely new selection of 150 illustrators from all around the world. Whereas the first volume brought together a fascinating mix of star illustrators and brand new faces that together formed the face of illustration around the world, Illustration Now! 2 is even more exciting, featuring illustrators from 25 countries, with styles ranging from cutting edge to traditional. Also included is a dialog between design specialist Steven Heller and German illustrator Christoph Niemann about illustration’s role in the world today. This book is perfect not only for creative professionals and illustration students, but also artists and anyone with an appreciation for visual language.
In oktober schreef ik hier iets over de Amsterdamse kunstenares 
Souther Salazar’s work first began to circulate in the early 90’s, in the form of photocopied cut-and-paste microcomics and ‘zines made in his bedroom as a young teenager in rural Oakdale, CA. After graduating from Art Center College of Design in Pasadena, CA, he moved to Los Angeles. Souther Salazar exhibits his collages, paintings, drawings and sculptures in dense and frenzied installations that encourage exploration and participation by the viewer. His work has appeared in galleries in New York, Los Angeles, Portland and Tokyo, and in publications such as Kramers Ergot, Swindle and The Drama and a recent cover feature in Giant Robot.
When you think of 1968, you think of riots, assassinations, the Vietnam war, the youth revolt, the backlash—and the songs that reflected it all. It was the year of “Hey, Jude,” “Revolution” and “Street Fighting Man"—the last two making it clear that wealthy rock stars didn’t want to push this youth revolt thing too far. It was also the year James Brown, in “Say It Loud (I’m Black and I’m Proud),” told his fellow Americans that blacks would “rather die on our feet than keep livin’ on our knees.” At least he had some grit—when he wasn’t cozying up to Hubert Humphrey. Strange days.
When Peter Max left art school, Max had become fascinated with new trends in commercial illustration and graphic arts, from America as well as Europe and Japan. He decided to try his hand at it and within a short time, he won awards for album covers and book jackets, which combined his own brand of realism with graphic art techniques. Max also admired the work of contemporary photographers such as Bert Stern, Richard Avedon, and Irving Penn, which led to his photo collage period, in which he had captured the psychedelic era of the mid’60s. 
Wij hebben M.C. Escher , in België hebben ze Frans Masereel. In januari 2005 schreef ik 
Frans Masereel (1889 - 1972)
Ik ken Jean Giraud als de tekenaar van de strip 
De Franse striptekenaar Jean Giraud, alias Moebius, tilt met zijn ongekende tekentalent in de jaren zestig en zeventig het stripgenre naar een hoger artistiek niveau. Tegelijkertijd breekt hij met de traditionele superheldenclichés van de Amerikaanse stripverhalen. Het resutaat is oogverblindend mooi. De Franse kunstenaar en auteur Jean Giraud, oftewel Moebius, is één van de meest invloedrijke en vernieuwende striptekenaars ooit. Als mede-oprichter van het stripmagazine ‘Métal Hurlant’ schept hij in de jaren zeventig een heel nieuwe, ‘volwassen’ kijk op de kunst van het striptekenen, die stof doet opwaaien in de wereld van de Franse bourgeoisie en die van de Amerikaanse striptekenaars. Met series als ‘Blueberry’, over een cowboy, en fantastische, surrealistische verhalen als ‘John Difool’, maar ook met decorontwerpen voor films als ‘The Fifth Element’, weet Giraud een enorm publiek te bereiken.
Alfons Maria Mucha
The design-focused Cooper style had always featured a strong outline or silhouette. Now through the work of Austin Briggs, the ever-inventive Al Parker and the artists associated with the Fredman-Chaite studio in New York City (Bob McGuiness, Bob Peak, Mitch Hooks, Bernie Fuchs, Frank McCarthy and Joe Bowler), mainstream realistic illustration in the 60s devolved to a distillation of line, color, and white space. The rendering was meant to look like a jazzy, improvised sketch or high contrast photograph with broad side pencil slashes, loose, gesture-like contours and flat translucent or granular color. In many ways it was thought to be a repudiation of what the Cooper era had brought to picture making, but it wasn’t entirely new, as many of the conventions remained in place and many longtime illustrators successfully made the transition. Commercial artists still relied heavily on photographs although now they took pains to not look like they did. The scene could have no direct narrative content, making its point by suggestion or association. The women in these images for the most part retained the same All-American features and improvised, candid, ecstatic expressions the Cool School had popularized, but now the reference was abstracted to the essence of volume and the point of view, often from the rear, was pulled back to show the whole figure.
Jon Whitcomb
M. Coburn Whitmore, known as “Coby", described his three primary interests as “racing cars", “illustrating” and “smart clothes on good-looking women". The racing cars were a hobby, but he was thoroughly professional in his illustrations of beautiful women. Probably no other illustrator has been so inventive over so long a time in doing variations on the theme of “boy meets girl". Coby was born in Dayton, Ohio and attended the Dayton Art Institute there. Next, he went to Chicago as an apprentice in the studio of Haddon Sundblom and Edwin Henry, and took night classes at the Chicago Art Institute.