Japan was samen met Rusland in 1900 betrokken bij het neerslaan van de Chinese Boxeropstand. Rusland nam hierbij bezit van Mantsjoerije met de belofte dit gebied in drie etappes weer te verlaten gedurende 1902 en 1903. Japan breidde ondertussen haar invloed in Korea uit en terwijl vreedzame co-extensie met Rusland in het gebied eerst heel goed mogelijk was, kwamen er steeds meer botsingen tussen de twee landen. In 1901 werd begonnen aan onderhandelingen maar deze leken het probleem niet op te lossen. Rusland was overtuigd van de superioriteit van het westen boven de Aziatische volkeren en meende dat bij een conflict Japan altijd het onderspit zou delven.
 
Japan voelde zich echter versterkt door het alliantieverdrag dat in 1902 met Engeland werd afgesloten. De belangrijkste bepalingen van het verdrag waren dat de verschillende belangen van beide landen in China en die van Japan in Korea werden benadrukt en dat beide landen elkaar de volmacht gaven om bij bedreiging van deze belangen in te grijpen. Ook spraken zij af dat wanneer een van de landen bij het beschermen van deze belangen betrokken zou raken in een oorlog, de ander zich strikt neutraal zou opstellen tenzij dit land hulp zou krijgen van een derde mogendheid. De praktische vertaling van deze alliantie hield dus in dat Japan de handen vrij had in Korea en dat Engeland neutraal zou blijven bij een oorlog tussen Japan en Rusland tenzij Rusland hulp kreeg van een andere partij zoals Frankrijk. Met dit laatste land had Rusland sinds 1892 een alliantieverdrag. Dat er oorlog zou komen leek onvermijdelijk, Rusland breidde haar invloed in Mantsjoerije steeds verder uit, daarbij de belofte om het gebied in 1903 te verlaten naast zich neer leggend, wat voor Japan reden was om in 1904, zonder oorlogsverklaring, Port Arthur aan te vallen.
 
Op 8 februari 1904 torpedeerde de Japanse marine de Russische vloot bij Port Arthur waarbij enkele schepen verloren gingen en de Russische vloot omsingeld was. Een week later landde het Japanse leger bij Seoul en trokken zij naar het noorden, naar de rivier de Yalu waar Mantsjoerije begon en het grootste gedeelte van het Russische leger zich bevond. Hoewel de Russische bevelhebber, generaal Alexei Kuropatkin, zijn leger terug wilde trekken naar het binnenland om daar te wachten op troepenversterkingen uit Siberië, eiste de viceroy van de tsaar dat er een offensief plaatsvond. Dit resulteerde in een verpletterende nederlaag voor het Russische leger. Ondertussen hadden de Japanners ook troepen geland ten noordoosten van Port Arthur en ten westen van de Yalu. In mei werd Port Arthur door de Japanners belegerd. De Russen hadden echter voldoende voorraden en konden een langdurig beleg weerstaan. Pas in het midden van augustus kon Japan belangrijke militaire posities in bezit nemen rondom de stad. Het beleg had Japan vijf keer zoveel soldaten gekost als de Russen. In september werd het offensief voortgezet maar nu zonder noemenswaardige terreinwinst maar wel een grotere levenstol. Hetzelfde gold voor het offensief van oktober en november. In december besloten de Japanners het volledige offensief op de belangrijkste Russische stelling, 203 Metre Hill, te richten. Het bezit van deze stelling was cruciaal en zou het einde betekenen van de Russische verdediging. Ook kon het restant van de Russische Verre Oosten vloot zo makkelijk vernietigd worden. In de loop van de maand wist Japan, opnieuw ten koste van vele soldaten, de stelling in bezit te nemen en de Russen in januari 1905 tot overgave te dwingen.

Naast het beleg van Port Arthur vonden ook grote gevechten plaats in Mantsjoerije waar de Russen en Japanners steeds grotere hoeveelheden soldaten tegen over elkaar plaatsten. Terwijl in augustus het aantal Russische soldaten 158.000 bedroeg en het aantal Japanse soldaten 125.000, hadden de Russen in januari al 300.000 man in het veld staan en de Japanners ruim 220.000. Een maand later hadden beide legers circa 310.000 soldaten tegenover elkaar staan. Op 21 februari begon de slag om Mukden, Japan wist deze stad in amper twee weken tijd binnen te trekken en na een drie dagen durende slag het Russische leger te verslaan. De Russen verloren ruim 100.000 soldaten tegenover 70.000 Japanse soldaten.
 
Nadat de Russische vloot in Port Arthur nagenoeg verwoest was, vertrok de Baltische vloot op 15 oktober 1904 voor een “wereldreis” om Port Arthur te ontzetten. Deze vloot bestond uit tweeëndertig schepen waaronder vele oude en ongeschikte vaartuigen. In de Doggersbank zonk de vloot een aantal Britse visserschepen omdat de Russen dachten dat het om Japanse oorlogsschepen ging. De Russische tsaar, Nicolaas II, bood hiervoor zijn excuses aan en stelde voor de zaak met de Engelsen uit te praten. Uiteindelijk betaalde Rusland aan Engeland een schadevergoeding van £ 65.000. Zonder verdere incidenten bereikte de vloot in mei Azië. Hier werd de vloot echter bijna onmiddellijk verslagen in de Tsushima straat door de Japanse marine. De Baltische vloot was hiermee verdwenen.
 
Bron: Korte geschiedenis van de oorlog door Philip Vos

The Grey Zone vertelt het verhaal van het 12e Sonderkommando dat in opstand komt. Een Sonderkommando bestond uit Joden die in ruil daarvoor, naar kampmaatstaven, grote privileges genoten. Zij moesten helpen bij de uitroeiing van de Joden door ze naar de gaskamers te begeleiden, om vervolgens na het “douchen” de lijken op te ruimen en in de ovens te verbranden. In het 12e commando willen de mensen niet langer meewerken aan het uitroeien van de Joden. Het valt ze steeds zwaarder en door middel van een opstand trachten ze te voorkomen dat er nog meer mensen naar de gaskamers worden geleid. Hun opstand heeft niet als doel te ontsnappen, maar de ovens waar de lijken moeten worden verbrand op te blazen.
Bron: filmvisie.nl

Op filosofisch niveau leidde de gedachte dat iedere mens, iedere cultuur, en iedere tijd volstrekt uniek is, voor een heropleving van het oude sofistische standpunt: zoals iets aan mij toeschijnt, zo is het voor mij, maar zoals aan jou, zo is het voor jou. Het relativisme vierde, met andere woorden, hoogtij. De paradox dat de waarheid niet bestaat, kent tot op de dag van vandaag nog zoveel aanhangers dat eenieder die anders beweert nog steeds als arrogant of fundamentalistisch kan worden weggezet.

“Het is de dag van de Opstanding; laat ons vervuld zijn van vreugde en elkaar omhelzen; en laten wij zelfs tot degenen die ons haten zeggen: Broeders wij vergeven elkaar omwille van de Opstanding en daarom roepen wij uit: Christus is opgestaan uit de doden, door Zijn dood overwon Hij de dood, aan allen in de graven schenkt Hij het leven!!” Dit bezongen en uitgeroepen gevoel is het hart, het focuspunt, de vitale zenuw van de hele vroomheid en het hele geloof van de Orthodoxe Kerk. De vreugde in de verrezen levende God, de vreugde over Zijn verheerlijking en over Zijn leven, want Zijn leven is ons leven, getransfigureerd en eeuwig van duur! Pasen is dus het hoogtepunt van het kerkelijk jaar omdat nu het Leven van Christus ons leven is geworden!

Im Osten vollzog sich die Umbildung der alten Welt langsamer als im Westen: Das Römische Reich mit Konstantinopel als Mittelpunkt hielt dort - wenn auch immer weiter zurückgedrängt - bis ins 15. Jahrhundert hinein stand. Während die Südseite des Mittelmeers um das Jahr 700 endgültig aus dem bisherigen Kulturkontinent herausgefallen ist, vollzieht sich zur selben Zeit eine immer stärkere Ausdehnung nach Norden. Der Limes, der bisher eine kontinentale Grenze gewesen war, verschwindet und öffnet sich in einen neuen Geschichtsraum hinein, der nun Gallien, Germanien, Britannien als eigentliche Kernlande umgreift und sich zusehends nach Skandinavien ausstreckt.
 
In diesem Prozess der Verschiebung der Grenzen wurde die ideelle Kontinuität mit dem vorangehenden, mittelmeerischen Kontinent durch eine geschichtstheologische Konstruktion gewahrt: Im Anschluss an das Buch Daniel sah man das durch den christlichen Glauben erneuerte und verwandelte Römische Reich als das letzte und bleibende Reich der Weltgeschichte überhaupt an und definierte daher das sich konstituierende Völker- und Staatengebilde als das bleibende Sacrum Imperium Romanum. Hier taucht nun auch wieder das alte Wort Europa in verwandelter Bedeutung auf: Diese Vokabel wurde nun geradezu als Bezeichnung für das Reich Karls des Großen gebraucht und drückte das Bewusstsein der Endgültigkeit wie das Bewusstsein einer Sendung aus. Der Begriff Europa ist zwar nach dem Ende des Karolingischen Reiches wieder weitgehend verschwunden und setzt sich allgemein erst im 18. Jahrhundert durch. Die Konstituierung des Frankenreiches als des nie untergegangenen und nun neu geborenen Römischen Reiches bedeutet aber den entscheidenden Schritt auf das zu, was wir heute meinen, wenn wir von Europa sprechen.
 
Freilich gibt es auch noch eine zweite Wurzel Europas, eines nicht westlichen, nicht abendländischen Europa: Das Römische Reich hatte ja in Byzanz über die Stürme der Völkerwanderung und der Islamischen Invasion hin standgehalten. Byzanz verstand sich als das wirkliche Rom; hier war das Reich in der Tat nicht untergegangen, weshalb man auch weiterhin Anspruch auf die westliche Reichshälfte erhob. Auch dieses östliche Römische Reich hat sich weit nach Norden, in die slawische Welt hinein ausgedehnt und eine eigene, griechisch-römische Welt geschaffen, die sich von dem lateinischen Europa des Westens durch die andere Liturgie, die andere Kirchenverfassung, die andere Schrift und Bildungssprache unterscheidet.
 
Freilich gibt es auch genug verbindende Elemente, die die zwei Welten doch zu einem gemeinsamen Kontinent machen können: an erster Stelle das gemeinsame Erbe der Bibel und der alten Kirche, das übrigens in beiden Welten über sich hinausweist auf einen Ursprung, der nun außerhalb Europas, in Palästina liegt; dazu die gemeinsame Reichsidee, das gemeinsame Grundverständnis der Kirche und damit auch die Gemeinsamkeit grundlegender Rechtsvorstellungen und rechtlicher Instrumente; schließlich das Mönchtum, das in den großen Erschütterungen der Geschichte der wesentliche Träger nicht nur der kulturellen Kontinuität, sondern vor allem der grundlegenden religiösen und sittlichen Werte geblieben ist und als vorpolitische und überpolitische Kraft auch zum Träger der immer wieder nötigen Wiedergeburten wurde.
 
Zwischen den beiden Europen gibt es allerdings einen tiefreichenden Unterschied: In Byzanz erscheinen Reich und Kirche nahezu miteinander identifiziert; der Kaiser ist das Haupt auch der Kirche. Er versteht sich als Stellvertreter Christi, und im Anschluss an die Gestalt des Melchisedek, der König und Priester zugleich war (Gen 14,18), führt er seit dem 6. Jahrhundert den offiziellen Titel “König und Priester". Weil das Kaisertum seit Konstantin aus Rom abgewandert war, konnte sich in der alten Reichshauptstadt die selbstständige Stellung des römischen Bischofs als Nachfolger Petri und Oberhaupt der Kirche entwickeln; hier wird schon seit Beginn der konstantinischen Ära eine Dualität der Gewalten gelehrt: Kaiser und Papst haben je getrennte Vollmachten, keiner verfügt über das Ganze.
 
Papst Gelasius I. (492 bis 496) hat der byzantinischen Melchisedek-Typologie gegenüber betont, dass die Einheit der Gewalten ausschließlich in Christus liege. “Dieser selbst hat nämlich wegen der menschlichen Schwäche (superbia!) für spätere Zeiten die beiden Ämter getrennt, damit sich niemand überhebe” (c. 11). Für die Dinge des ewigen Lebens bedürfen die christlichen Kaiser der Priester (pontifices), und diese wiederum halten sich für den zeitlichen Lauf der Dinge an die kaiserlichen Verfügungen. Die Priester müssen in weltlichen Dingen den Gesetzen des durch göttliche Ordnung eingesetzten Kaisers folgen, während dieser sich in göttlichen Dingen dem Priester zu unterwerfen habe.
 
Damit ist eine Gewaltentrennung und -unterscheidung eingeführt, die für die folgende Entwicklung Europas von höchster Bedeutung wurde und sozusagen das eigentlich Abendländische grundgelegt hat. Weil auf beiden Seiten entgegen solchen Abgrenzungen immer der Totalitätsdrang, das Verlangen nach der Überordnung der eigenen Macht über die andere lebendig blieb, ist dieses Trennungsprinzip auch zum Quell unendlicher Leiden geworden.