Vanmorgen even snel bij het Kruidvat langs om de filosofiecassette te kopen. Een paar jaar geleden kocht ik bij dezelfde keten alle 200 cantates van J.S.Bach op CD, terwijl Maarten ‘t Hart het mij nog zo had afgeraden. Maar ik heb er nooit spijt van gehad.
De filosofiecassette kost € 44,95
Natuurlijk heb ik eerst een inzage exemplaar bekeken. Het project blijkt gesteund door Filosofie Magazine en aangezien ik hier zelf abonnee van ben en vertrouwen in de redactie van dit tijdschrift stel, heb ik de box onder de arm genomen.
De CSS guru’s Eric Meyer and David Shea geven op 23 november 2005 in Chicago en op 19 januari 2006 in Londen CSS workshops.
This is a unique oportunity to learn from the undisputed leader in CSS, XHTML and accessibility - Eric Meyer. If you have always wanted to build accessible websites using CSS and XHTML, this is the workshop for you. The workshop will cover the basics quite quickly and progress to the more important tips and tricks that will help you build tight, well-coded sites in CSS and XHTML. You’ll learn what is considered best practice and watch as Eric solves the practical problems that developers face every day.
Het Nederlands Soortenregister biedt:
Een betrouwbare lijst van de Nederlandse biodiversiteit.
Een praktische stamboom van de Nederlandse soorten.
Een standaardisatie van de status van het voorkomen.
Een vermelding van de gebruikte bronnen en geraadpleegde specialisten.
Een doorlopende aanvulling en verbetering door de Nederlandse specialisten.
65.000 wetenschappelijke namen
35.000 geaccepteerde soorten
9.000 Nederlandse namen
100 specialisten
600 literatuurbronnen
500 fotos
De door de moslims zelf vaak zo geprezen tolerantie is eigenlijk eerder een vorm van gedogen: een beperkt aantal andere religies mag binnen de islamitische wereld bestaan met een tweederangspositie. In feite is dit gedogen een soort sterfhuisconstructie: een kerkgebouw mag bestaan maar eigenlijk niet gerepareerd worden, en er mag strikt genomen geen nieuwbouw plaatsvinden. Dat is waarom Saoedi-Arabië geen enkele kerk of synagoge heeft: het sterfhuis is eeuwen geleden al voltooid, voor altijd.
Bron: Een waardige maar glasheldere dialoog met de islam, door Stefan van Wersch, gepubliceerd in Trouw | Letter & Geest.
Tom gaf mij de DVD dinsdagnacht mee en gisterenavond heb ik ‘m direct bekeken, zonder wijn overigens. Sterk scenario, geweldige casting, goed acteerwerk en prima afwisseling van vermakelijke en gevoelige momenten. De hoofdrolspelers Miles en Jack vind ik een van de meest geslaagde tragikomische duo’s van de laatste jaren. Paul Giamatti doet mij met zijn vertolking van de schlemielige Miles met zijn vissenogen in vlagen denken aan Brian Murphy (George Roper). Orgineel aan sideways is het thema wijn als metafoor voor het leven. Miles is misschien iets te gevoelig maar wel een fijnproever, Jack is de eeuwige puber die de wijn proeft met kaugum in zijn mond. De film leidde in de Verenigde Staten tot een bredere belangstelling voor Californische wijnen.
The misadventures begin when Miles (Paul Giamatti), an un-recovered divorcé and would-be novelist with a wine fixation, decides to gift his old college buddy and washed-up actor Jack (Thomas Haden Church) with a celebratory trip to the vineyards of Santa Barbara wine country the week before Jack’s wedding. The two couldn’t be an odder couple. Jack is an over-sexed charmer; Miles is a sad-sack worrier. Jack is looking for his “last taste of freedom;” Miles is just hoping to not get even more depressed. Jack is fine with cheap Merlot; Miles pines for the perfect Pinot. Indeed, the only thing they seem to share in common is the same heady mix of failed ambitions and fading youth.
And yet, as they make their way up the coast, Miles and Jack soon find themselves drowning in wine and women (Sandra Oh and Virginia Madsen). When Jack falls head-over-heels for a local wine pourer and threatens to call off his nuptials, Miles tries to keep his friend on the straight and narrow. But Miles’s own romantic encounter with a wine-savvy waitress interferes and sends them both careening headlong into reality.
Now, the wedding approaches and with it the certainty that Miles and Jack won’t make it back to Los Angeles unscathed or unchanged . . . if they get there in one piece at all.
Dit weekend in Trouw | Letter & Geest:
Jan Oegema over Lucebert
Dit is een van de dingen die me blijft fascineren in het werk van Lucebert: dat hij bron en zegel van religie is. De anekdote wil dat hij in de oorlog met staf en lange mantel door Amsterdam schreed en omstanders riepen: “Hé, daar heb je Mozes!” Die Mozes is hij altijd gebleven, een oudtestamentische Don Quichot, een edele gedrevene in paardenpak die op afgelegen plaatsen met God spreekt. Maar diezelfde Mozes is ook een nietzscheaan en dadaïst, hij is op en top modern, tot in iedere vezel doordrongen van illusies en leugens voortkomend uit projectiedrift, waarheidsmanie en wil tot macht. Lucebert heeft de mediamieke en verbale gaven van een godsdienststichter en de luciditeit en gestrengheid van een godsdienstvernietiger. Dat verklaart zijn nog immer indrukwekkende postuur en de wisselende appreciaties bij zijn lezers.
Bron:Trouw
fantoom
ontoelaatbaar mooi en tegen alle maten
van de verachting en de denkkracht
en met het bevende gebeente van de lichtbron
der liefde - een schim - ja meer dan een schaduw
maar toch minder dan lichaam - een schim
staande op de hoog in de lucht vertragende
verlammende ladders der herfst en daar het
verdriet: zijn kleefrige scherven regenend
om den diamanten pijnboom heen en oh de zo blauwe
de diepblauwe roos de geliefkoosde dood en ook
weldra van de winterse tatoeage de klagende draak
maar hoe onverdragelijk mooi en tegen alle regels
van de vertedering en de hevigheid
een schim - een vijand - een schuiflende grijns
Uit: triangel 1958
Uitgegeven door: Bert Bakker/Daamen in 1958
Afgelopen donderdag vierde het Grieks-orthodoxe kloostertje Geboorte van de Moeder God’s haar parochiefeest. Vandaag zullen, net als vorig jaar, weer veel Grieken (in bussen) aanwezig zijn voor een grootse viering van de Goddelijke Liturgie.
wijding van de fundamenten voor het nieuwe gastenverblijf in 2004.
Moge het weer net zo’n bijzondere dag worden als vorig jaar op 11 september. Een echte geboortedag, zoals voor mij en nog iemand die dat niet vergeten is.
Laatst noemde ik hier de 8 boze gedachten die door Evagrius Pontus in de 4e eeuw voor het eerst zijn aangeduid. Hieruit ontwikkelde zich later de leer van de 7 hoofdzonden. Deze werd door paus Gregorius de Grote geformuleerd.
Ik ontdekte op de homepage van Dolf Hartsuiker een paar mooie pagina’s over christelijke asceten. Hij behandelt er vier: Antonius Abt, Maria van Egypte, Paulus van Thebe en Simeon de Pilaarheilige.
Eergisteren nog één met de paarden in Meijnerswijk, maar ik heb hen verraden: Gisteren heb ik na 7 maanden weer een bezoek aan de kapper gebracht en gekapt met paardenstaart en overige manen. Het voelt lekker zomers, echt een kapsel voor de tijd van het jaar. Ik moet nu alleen mijn handen vrij houden om de vliegen weg te slaan.
De website www.gebroedersvanlimburg.nl is een juweeltje. Van Les Belles Heures staan bijvoorbeeld 280 afbeeldingen online. Les Petites Heures en Les Très Riches Heures zijn virtueel ook volledig door te bladeren. Alleen Les Très Belles Heures is op dit moment nog in bewerking. Ook staan er onder de sectie schilderij en verhaal verklarende teksten zodat we ons beter kunnen inleven in de laat-Middeleeuwse mens. Hulde voor de Stichting en de makers van deze site!
Middeleeuwse schilders en beeldhouwers hielden van de hel. Het lot van de zondaars en de gemeenheid van de duivels hoorden tot hun meest geliefde onderwerpen. Deze schildering van de gebroeders Van Limburg is representatief voor de laatmiddeleeuwse verbeelding van de plaats waar zondaars voor eeuwig branden. Midden in het tafereel zien we het oudtestamentische monster Leviathan, liggend op een immens rooster. Het vuur wordt aangewakkerd met geweldige blaasbalgen. Duivels voeren een eindeloze stroom verdoemden naar het monster dat hen verslindt en vervolgens uitbraakt. Dit beeld vindt zijn oorsprong in het bijbelboek Job. De afgebeelde duivels zijn naakt, op vreemde plekken behaard en bovendien gedeeltelijk bedekt met schubben. Hun prominente geslachtsorganen benadrukken hun bestialiteit. Ze hebben vleermuisvleugels en gedraaide ramshoorns. Aan de vele getonsureerde hoofden te zien, hebben de duivels van de gebroeders Van Limburg het vooral op geestelijken voorzien. Geen wonder: rond 1400 was de kerk in een diepe crisis geraakt. Er heersten twee, soms drie pausen tegelijk, ieder met hun eigen curie, kardinalen en bisschoppen. Hoge religieuze posten werden bij opbod verkocht, straffen in het hiernamaals konden al op aarde worden afgekocht. Omdat iedere paus de concurrentie naar hartenlust verketterde, waren er onder de geestelijkheid genoeg kandidaten voor de eeuwige verdoemenis.
Het middeleeuwse beeld van een vurige hel, gesitueerd in het binnenste van de aarde, waar zondaars met roodgloeiende tangen eeuwige folteringen ondergaan, was relatief nieuw. De volkeren in de Oudheid zagen het dodenrijk als een donkere, kille omgeving, waar zowel de zondaars als de deugdelijken terechtkwamen. Het was verre van aangenaam in dit schimmenrijk, maar er werd niet gemarteld.
Binnenkort hoop ik de tentoonstelling te gaan zien, eens en nooit weer. Zoals met de meeste tentoonstellingen overigens. Er is een mooie website van het Museum Het Valkhof, een aardige opmaat voor een bezoek. Bovendien heeft de Stichting De Gebroeders van Limburg ook een eigen website
De Stichting Gebroeders Van Limburg is opgericht in 2004 met als doel de bekendheid van het uit Nijmegen afkomstige schildersgeslacht Van Limburg-Maelwael te bevorderen. Hiervoor organiseert de Stichting De Gebroeders Van Limburg tentoonstellingen, met name in Museum Het Valkhof te Nijmegen. Verder organiseert de stichting de uitgave van publicaties, met name in boek- en kalendervorm, het maken van films en het werven van fondsen.
In 1978, 14 jaar was ik toen, ontdekte ik de strip Yoko Tsuno van de Belgische striptekenaar Roger Leloup. De Japanse heldin bestond toen al bijna 10 jaar. In 37 jaar tijd zijn er 24 verhalen verschenen en is Leloup een van de ‘oude (Waalse) meesters’ in de stripwereld, samen met Hergé, Edgar P. Jakobs, Franquin, Morris, Roba, Jijé en Peyo. Zijn perfectionisme en humorloosheid zijn in de stripwereld ongeëvenaard. Alleen de Franse tekenaar Gilles Chaillet benadert hierin de Waalse meester. Vanmiddag herlas ik twee albums, eerst De Bliksem van Wodan en daarna Dochter van de Wind. Het zijn de verbluffend gedetaileerde, meestal technische illustraties die de strip voor mij interessant maken. De verhalen heb ik nooit echt boeiend gevonden. Toch heb ik nog 15 albums in de kast staan, waarvan ik het album De Grens van Leven altijd de meeste indruk op mij heeft gemaakt. Het speelt zich voor een groot deel af in het pittoreske Middeleeuwse stadje Rothenburg. In 1979 ben ik zelfs op “bedevaart” geweest naar dit oord, in de voetsporen van mijn toenmalige Japanse stripheldin. Net zoals in James Bondfilms maakt Leloup graag gebruik van historische en spectaculaire lokaties. Om zijn vaak technische illustraties contrast te geven, gebruikt hij vaak historische decors van Middeleeuwse stadjes (Rothenburg, Brugge, kastelen aan de Rijn en Moezel, enz…)
Op het web vond ik een mooie nederlandstalige fansite van Ilse Cop. De meest functionele website met o.a. een druk bezocht forum is echter franstalig.
Op dit moment ben ik weer aan het grasduinen in de Middeleeuwen. De overgang tussen de Byzantijnse kunst en de proto-Rennaissance waaruit alle Westerse kunst zich zou gaan ontwikkelen, boeit mij bijzonder. Wij zijn helemaal gewend aan de ruimtelijke illusie, maar in de Middeleeuwen was een afbeelding in de eerste plaats een plat vlak. Aan het einde van de 13e eeuw begonnen individuele schilders in de rijke Italiaanse stadsstaten Florence en Sienna, misschien zonder dat ze het zelf bewust waren, te breken met de Byzantijnse traditie en daarmee ook met de Traditie van de Kerk. In Florence had je Giotto en Cimabue, in Sienna Duccio di Buoninsegna die leefde van ca. 1255 tot 1319, een tijdgenoot dus van Dante Alighieri.
Geboren, werkzaam en overleden in Siena. Over zijn persoon is weinig bekend; de enige bronnen zijn officiële stukken. Zo weten we dat hij getrouwd was en zeven kinderen had. Duccio borduurde voort op de stijve, steriele Byzantijnse schilderkunst, maar wist veel meer levendigheid en gevoel in zijn werk te leggen dan zijn voorgangers. Grotere werken zijn omgeven door allerlei kleine tafereeltjes uit het dagelijks leven.
Voor zover bekend hebben tien van zijn werken de eeuwen doorstaan. Het bekendste is de Maestà, een altaarstuk in de Dom van Siena, gemaakt in opdracht van het stadsbestuur.
Achterzijde van het altaarstuk de Maestà met verschillende scenes uit het leven van Christus
De aan beide zijden beschilderde maestà mat oorspronkelijk 5x5 meter. De titel slaat op het centrale deel ervan, dat een tronende Maria met Christus op schoot toont. Daaromheen bevonden zich tientallen kleinere panelen, waarvan enkele op deze site worden getoond. Het werk werd vervaardigd tussen 1308 en 1311; in 1711 werd het uit elkaar gehaald. De verschillende delen zijn nog altijd te bezichtigen in Siena.
Vele woestijnvaders zijn op het einde van hun leven, na een lange ascese van vechten tegen negatieve gedachten en emoties, naar diepe mildheid toegegroeid. Denken we maar aan het verhaal van de christelijke monnik Silouan. Na jaren vechten tegen demonen, tegen storende gevoelens van woede, jaloersheid, luiheid, haat, krijgt hij op een nacht een bijzondere ingeving, waardoor zijn innerlijk leven een andere wending krijgt.
‘Er waren vijftien jaar verstreken sinds de dag waarop de Heer aan hem verschenen was. En zie, op een keer tijdens een van die kwellende nachtelijke worstelingen met de demonen, toen het hem ondanks alle inspanningen niet lukte om onverstrooid te bidden, stond Silouan van zijn krukje op en begon manden te maken. Opeens zag hij de kolossale gestalte van een demon die voor de iconen stond in afwachting dat er voor hem gebogen zou worden: zijn cel was vol met demonen. Vader Silouan ging weer op zijn kruk zitten, met gebogen hoofd en met pijn in zijn hart sprak hij toen dit gebed: “Heer, Gij ziet dat ik onverstrooid tot U wil bidden, maar de demonen beletten mij dit. Leer mij wat ik moet doen opdat zij mij niet hinderen.” En in zijn ziel werd hem het antwoord gegeven: “De trotse mens heeft altijd op die wijze van de demonen te lijden“. “ Heer”, sprak Silouan, “leer mij wat ik doen moet, opdat mijn ziel nederig mag worden”. En opnieuw kwam het antwoord van God in zijn hart: “ Hou je geest in de hel en wanhoop niet”.
Nederigheid betekent waarheid: ‘zien wat is’. Als je weerstand en zelfveroordeling loslaat, is er gewoon plaats voor wat is. Het vraagt moed om de waarheid van je eigen hart te leren zien, om de confrontatie met licht én schaduw, engelen én demonen aan te gaan. Trots zijn wil juist zeggen: er weerstand tegen bieden, ertegen vechten. Hierdoor zullen de demonen nog sterker worden. Als je, bijvoorbeeld, vecht tegen angst, zal de angst nog meer macht over je krijgen. ‘Hou je geest in de hel’ wil zeggen: vlucht niet, vecht niet, wees aanwezig, hou je hart open in de pijn en… wanhoop niet .
gelezen: Evagrios van Pontus:
Geestelijke Geschriften I, vertaald door Christofoor Wagenaar in de reeks Monastieke Cahiers
Van invloed op de Vita Syncleticae is het werk van bovengenoemde Evagrius Ponticus geweest. De spil van zijn intellectuele arbeid werd gevormd door zijn geschriften over het gebed. De weg tot God loopt via het gebed, en die weg is te verdelen in het ‘praktische’ leven en daarna het leven van God schouwen en apatheia (passieloosheid) bereiken. Tijdens de praktikos periode leert de beginnende asceet de bovengenoemde acht logismoi, of ‘gedachten’ beheersen. Deze gedachtenleer is in het Westen geïntroduceerd door Johannes Cassianus, die door Benedictus gelezen werd. Gregorius de Grote en Augustinus hebben ook bijgedragen aan deze ‘leer’. Welke waren deze acht ‘gedachten’?
Met hesychasme wordt in de Byzantijnse traditie een spiritualiteits-systeem bedoeld dat als uitgangspunt de voortreffelijkheid, zelfs noodzakelijkheid van de ‘hesychia’ heeft. Men wijdt zich hierin volledig toe aan het streven naar het pure schouwen van en de vereniging met God.
Natuurlijk roept deze definitie onmiddelijk nieuwe vragen op, want wat betekenen ‘hesychia’ en ‘puur schouwen van God’ eigenlijk? Omdat het hierbij om fundamentele kenmerken van het hesychasme gaat, zal ik nu aanstonds op deze vragen ingaan.
Letterlijk vertaald betekent hesychia ‘rust’. In het profane grieks betekende het de afwezigheid van zorgwekkende omstandigheden, zowel op maatschappelijk/’extern’ als individueel/’intern’ niveau. Het kon tevens (het zich terugtrekken in) eenzaamheid betekenen. In de Septuagint zijn deze betekenissen bewaard gebleven, alhoewel de nadruk ligt op het uiterlijke aspect, m.n. de afwezigheid van oorlog. Maar toch is er soms ook sprake van een (oproep tot een) meer innerlijke rust, bijv. door ondanks de dreiging van oorlog te vertrouwen op God. Hesychia heeft hier tevens de connotatie van ‘zich onthouden van’, bijv. van onnutte woorden of daden. In het Nieuwe Testament heeft het (weinig voorkomende) werkwoord hèsugadsein de betekenissen van ‘zwijgen’, de Sabbatsrust naleven, of anderen niet hinderen. 1Petr.3,4 maant vrouwen dat hun sieraad dient te zijn “de verborgen mens uws harten, met de onvergankelijke (tooi) van een zachtmoedige en stille geesta.” (NBG-vertaling).
In deze tradities is reeds het ideaal vervat dat in het latere hesychasme een toonaangevende rol zou gaan spelen, nl. het gemoed dat niet uit evenwicht gebracht kan worden door wat voor oorzaak dan ook. Uit het voorgaande wordt tevens duidelijk dat men een onderscheid moet maken tussen een ‘uiterlijke’ en een ‘innerlijke’ hesychia. Bij de christelijke monniken is dit onderscheid de eerste eeuwen nauwelijks gemaakt; men identificeerde de innerlijke rust min of meer met het zich terugtrekken in de woestijn. Dit hangt samen met een psychologische wetmatigheid: men kan de innerlijke rust maar moeilijk bereiken, als men voortdurend door ‘uiterlijke’ prikkels afgeleid wordt. De beide soorten hesychia zijn daarom in de monastieke traditie altijd ten nauwste met elkaar verbonden gebleven, alhoewel men ze naderhand wel ging onderscheiden.
Nu is het zo dat men in het hesychasme de hesychia niet omwille van haarzelf nastreeft. Zij is slechts een middel om een hoger doel te bereiken.5 Dit hoger doel wordt aangeduid in het tweede deel van de definitie die ik hierboven gaf: het pure schouwen van en de vereniging met God. De uitdrukking ‘puur schouwen’ doet denken aan het ‘pure gebed’ van Evagrius van Pontus. Hij bedoelde daarmee dat de menselijke geest ‘naakt’, d.w.z. van alle gedachten en beelden ontdaan, God diende te aanbidden.a Pas dan is men in de juiste gesteltenis om God te ontmoeten, die immers al onze beelden en gedachten overstijgt.
In 1978, 14 jaar was ik toen, ontdekte ik de strip Yoko Tsuno van de Belgische striptekenaar Roger Leloup. De Japanse heldin bestond toen al bijna 10 jaar. In 37 jaar tijd zijn er 24 verhalen verschenen en is Leloup een van de ‘oude (Waalse) meesters’ in de stripwereld, samen met Hergé, Edgar P. Jakobs, Franquin, Morris, Roba, Jijé en Peyo. Zijn perfectionisme en humorloosheid zijn in de stripwereld ongeëvenaard. Alleen de Franse tekenaar 
Toch heb ik nog 15 albums in de kast staan, waarvan ik het album 
