gij zult gelukkig zijn
het Grote Gebod en Dogma van onze tijd
In zijn Gij zult gelukkig zijn stelt de Franse filosoof Pascal Bruckner (1948) dat mensen voor het eerst in de geschiedenis ‘ongelukkig zijn omdat ze niet gelukkig zijn’. Niet omdat ze onderdrukt worden door kerk of staat, maar louter en alleen omdat ze niet voldoen aan de norm die ze zichzelf en elkaar opleggen: de plicht om gelukkig te zijn.
Bruckner zoekt de oorzaak van dit probleem in het jaren-zestigdenken, waarin ‘geluk’ is verworden tot ‘bevrediging’. ‘Als je eenmaal denkt dat je vrij bent -en dat denkt men sinds de jaren zestig- dan ga je al je wensen en neigingen serieus nemen’, schrijft Bruckner. ‘En dan begint de ellende.’ De ellende die is voortgebracht is de consumptiemaatschappij, want het bevrijde individu denkt dat geluk te koop is. Bruckner pleit daarentegen voor een herwaardiering van de begrippen hartstocht, verlangen en genot; begrippen waarvan door overmatig gebruik sinds de jaren zestig de betekenis en waarde zijn uitgehold.”
Vanno Jobse op de Filosofie Scheurkalender, 30 maart
Vanno Jobse op de Filosofie Scheurkalender, 30 maart
Don’t worry, be happy! Volgens Pascal Bruckner klinkt in zulke woorden een nieuw, bijna religieus gebod: het gebod tot geluk. Onze ‘gelukscultuur’, die hij fel kritiseert, is er volgens hem vol van. Maar wat moeten de mensen die tegenslag ervaren of uitgesloten worden met dit gebod? De cultus van het geluk komt tot uiting in fitness-rituelen, in de flirt met Oosterse spiritualiteit of in de life style van het ‘jezelf zijn’, van het ‘binnen zijn’ of van het ‘scoren’. Naar Bruckners mening draait dit idee van geluk in een kringetje rond: je moet je al goed voelen om gelukkig te worden. Tragiek en pijn hebben hier geen plaats, want geluk is hier verworden tot bevrediging. Geluk is geen gebeurtenis meer, maar een strategie.
Zijn nieuwe boek wordt beheerst door een vraag. De Verlichtingsfilosofen zoals Kant stelden tegenover het naïeve paradijs- en hiernamaalsgeloof van het christendom het subversieve geloof in het geluk voor alle mensen; hoe kon deze nieuwe uitdaging zich in onze tijd toch omvormen tot een dogma?
Bron: felix-en-sofie.nl
Zijn nieuwe boek wordt beheerst door een vraag. De Verlichtingsfilosofen zoals Kant stelden tegenover het naïeve paradijs- en hiernamaalsgeloof van het christendom het subversieve geloof in het geluk voor alle mensen; hoe kon deze nieuwe uitdaging zich in onze tijd toch omvormen tot een dogma?
Bron: felix-en-sofie.nl
René Descartes werd geboren in La Haye op 31 maart 1596. Hij kreeg onderricht aan de jezuïetenschool van La Flêche. In 1615 trekt hij naar Parijs. Daar ontmoet hij de wijsgeer en musicoloog Mersenne, met wie hij zich twee jaar lang op de wiskunde toelegt. Ondertussen studeert hij rechten in Poitiers. In 1618 trekt Descartes naar het leger in Breda. Hier werkt hij enkele jaren samen met de wetenschapper Beeckman. In de nacht van 10 november 1619 krijgt hij te Ulm drie belangrijke dromen, waaraan hij zijn eerste ideeën voor een nieuwe filosofie en voor de analytische meetkunde ontleent. In 1620 neemt hij ontslag uit het leger en vult de volgende vijf jaar met reizen, terwijl hij zich toelegt op de zuivere wiskunde. Terug in Parijs in 1625 gaat zijn interesse uit naar de maatschappijleer en houdt hij zich bezig met constructies voor optische elementen. Vanaf 1628 stelt hij zijn leven in dienst van de waarheid en verhuist hij naar Nederland. Tussen 1629 en 1633 schrijft hij het boek Le Monde, dat hij niet laat verschijnen omwille van de verwantschap van zijn verklaring voor het universum met de theorieën van Galilei. Zijn filosofie vat hij in 1637 samen in zijn boek Discours de la Méthode. In 1641 verschijnt Meditationes, waarin hij verder uitleg geeft over zijn filosofisch systeem, en in 1644 publiceert hij Principia Philosophiae, vooral gewijd aan de fysica. In 1649 wordt Les Passions de L’âme gepubliceerd. Kort daarna reist Descartes naar Stockholm om onderricht te geven aan de koningin. Daar overlijdt hij op 11 februari 1650.
Vlak voor zijn dood in 1727 schreef Newton: «Ik weet niet welk beeld de wereld van mij zal hebben, maar in mijn eigen ogen ben ik alleen een jongetje geweest dat speelt op het strand en nu en dan het plezier heeft dat hij een nóg gladder steentje of een nóg mooiere schelp ontdekt, ter wijl de grote oceaan der waarheid nog onontdekt voor hem ligt.» 
Kuleshov edited a short film in which shots of the face of Ivan Mozzhukhin (a Tsarist matinee idol) are alternated with various other shots (a plate of soup, a girl, a child’s coffin). The film was shown to an audience who believed that the expression on Mozzhukhin’s face was different each time he appeared, depending on whether he was `looking at’ the plate of soup, the girl, or the child’s coffin, showing an expression of hunger, desire or grief respectively. Actually the footage of Mozzhukhin was identical, and rather expressionless, every time it appeared. Vsevolod Pudovkin (who later claimed to have been the co-creator of the experiment) described in 1929 how the audience “raved about the acting…. the heavy pensiveness of his mood over the forgotten soup, were touched and moved by the deep sorrow with which he looked on the dead woman, and admired the light, happy smile with which he surveyed the girl at play. But we knew that in all three cases the face was exactly the same.”
Als Dressed to Kill de beste thriller van de jaren 80 is, dan is Basic Instinct het van de jaren 90. Gisterenavond was hij weer eens op televisie te zien. Ooit kwam ik niet verder dan het afgrijselijke expliciete begin en zette ik vol walging de televisie uit. Toen ik jaren later eens halverwege de film begon te kijken (zonder overigens te weten dat dit Basic Instinct was) merkte ik al snel dat ik te maken had met een knap gemaakte psychologische thriller. De expliciete sex en geweldscenes vind ik nog steeds storend, maar het scenario van 
Veertien jaar nadat Sharon Stone de benen spreidde in ‘Basic Instinct’ van Paul Verhoeven, vertolkt ze opnieuw de rol van schrijfster Catherine Tramell. Deze tweede film speelt zich af in Londen: na het verdachte overlijden van een voetbalster wordt Tramell ondervraagd door de Metropolitan Police. Om een psychologisch profiel op te stellen van de hitsige romancière wordt een beroep gedaan op psychiater Michael Glass (David Morrisey). De succesvolle zielenknijper staat aan de top van zijn carrière, maar de intense uren met de mooie Amerikaanse halen zijn wereld overhoop. Kan zijn rationaliteit het halen van de natuurlijke driften die hij plots ervaart? Met haar 48 lentes ziet Sharon Stone er nog steeds verrukkelijk uit.
Once ranked alongside Eisenstein among the masters of the Soviet silent cinema, Pudovkin’s critical stock has fallen in recent years, and few of his films are now well known. Nevertheless, the invention and dynamism of Mother (1926) suggest a distinct talent, with a grasp of montage principles which does at times rival Eisenstein. Given the obscurity of most of his later films (including a lengthy career in sound cinema), revaluation might well uncover some forgotten gems. In the silent era, Pudovkin also acted; an especially striking performance is visible in Kuleshov’s The Extraordinary Adventures Of Mr West In The Land Of The Bolsheviks (1924).
_WEB.jpg)
Pudovkin’s first feature length fiction film, an adaptation of a story by Gorky about a peasant mother who comes to embrace revolutionary ideals, is regularly cited as a classic of Soviet silent cinema for its imaginative montage. Certainly the editing is superbly judged, but Pudovkin’s visual sense is here above all architectural, and at its best reminiscent of Fritz Lang. The oppression of the workers is visualised both in the confined interiors of their homes and in the towering pinnacles of factory and prison, while the finest montage sequences intensify the visual claustrophobia, until it is exploded in the famous climax: marching rebels cross-cut with the breaking up of an ice floe. Gripping and moving.
Daniel Gerhartz was born in Wisconsin in 1965 where he now lives with his wife Jennifer and their three young children. His interest in art piqued at an early age when a teenage friend suggested they spend one dreary afternoon drawing. It was at that moment that he discovered his lifework. Daniel began his art education at the American Academy of Art in Chicago where he studied in the classical tradition and immersed himself in applications of technique and design. After a brief stint in commercial art, he began pursuing fine art; visiting museums to study master works and painting alongside contemporary artists. Daniel found his passion in painting from life. This direct approach to working with the figure and landscape allowed him to see and attempt to capture the infinite nuances of light, color, and form. This continues to drive his enthusiasm today. Since then he has been featured in solo and group shows across the country and has won several awards at prominent national invitational exhibitions and his work has been collected both nationally and internationally.
About his work Dan has said: ” My goal is to effectively record the richness of our human experience, the contrasts between life and death, the dance and dirge, the beautiful and common, joy and sorrow, hope and despair, while in the end, offering a message of hope and pointing the viewer to the eternal.” and ” As I paint my subjects from life and have the privilege of studying the awe inspiring breadth and depth of the beauty of the created world, it is humbling to ponder the greatness of our Creator.” Johann Sebastian Bach said it well as he signed his work, ‘Soli Deo Gloria,’ to God alone be the glory.”
Vorige week schreef ik 
In 1981, twee jaar voordat ik naar de kunstacademie ging, volgde ik met rode oortjes de serie tv-documentaires De Schok van het Nieuwe van de New Yorkse kunstcriticus Robert Hughes. Deze serie maakte zoveel indruk op mij, dat ik besloot om mijn scriptie geschiedenis te wijden aan het ontstaan van de moderne kunst. Hughes gaf in deze tv-documentaire een zeer persoonlijke en originele visie op de moderne kunst en wist de schok die onze voorouders moeten hebben ervaren op ons over te brengen.
De enige verdienste van Jeff Koons is waarschijnlijk dat hij ijdele verzamelaars status verkoopt. In wezen maakt hij bagger die een zieke cultuur en een ziek tijdperk weerspiegelt, zodat er genoeg kunstcritici, cultuurfilosofen en beleggers zijn die hem als een eigentijds genie beschouwen, die van marketing kunst gemaakt heeft.
Robert Hughes was born in Sydney, Australia in 1938. He studied arts and architecture at Sydney University, during which time he made a name for himself within the Sydney “Push” – a progressive group of artists, writers, intellectuals and drinkers. Among the group were two other blazingly witty and incisive cultural observers: Germaine Greer and Clive James. Incredibly, Hughes was commissioned to write a history of Australian painting while an undergraduate and dropped out of university. He left Australia for Britain in the early 1960’s, writing for such publications as the Spectator, the Telegraph, the Times and the Observer, before landing the position of art critic for Time Magazine in 1970.
Wie regelmatig in de krant de lijst met gemeten temperaturen overal ter wereld bekijkt, zal het zijn opgevallen dat het in de plaats Verchojansk al maanden 20 graden kouder is dan in de gemiddelde diepvriezer.
In zijn eigen tijd werd Bouguereau algemeen beschouwd als een van de grootste schilders op aarde en zijn werken werden gretig gekocht door onder meer Amerikaanse miljonairs, doorgaans tegen hoge prijzen. Na 1920 is hij op merkwaardige wijze in diskrediet geraakt, mogelijk als gevolg van een bewuste lastercampagne van de kant van het nieuwe “establishment van kunstcritici", dat hem zijn verzet tegen de nieuwe richtingen in de schilderkunst niet kon vergeven. Tientallen jaren lang werd zijn naam niet eens in encyclopedieën vermeld! Tegenwoordig zijn er weer heel wat mensen die Bouguereau beschouwen als een van de grootste schilders uit de 19e eeuw. Het Art Renewal Center zet zich heel energiek in voor zijn “rehabilitatie".
Through modern scientific analysis, many of the materials used by the old masters can be identified with certainty. Understanding painting technique, however, is another matter. Modern methods of observation such as x-ray and the recently invented infrared radiography, have revealed hitherto hidden aspects of the masters’ paintings but these investigative methods must be used in conjunction with contemporary painters’ manuals, direct observation and the comprehension of artists’ expressive aims in order to form a reasonable overall picture of the artists’ procedures.
Christiaan Huygens (1629-1695) is bekend als een van de beroemdste en invloedrijkste natuurwetenschappers van de zeventiende eeuw. Hij deed belangrijke ontdekkingen op het gebied van de wiskunde, natuurkunde en sterrenkunde. In de moderne natuurkunde spreekt men nog altijd van het ‘beginsel van Huygens’, dat de uitbreiding van het licht verklaart. Daarnaast is Huygens bekend vanwege zijn ontdekking van de ring van Saturnus en van een maan van die planeet, en vanwege zijn werk op het gebied van de mechanica. Hij formuleerde als eerste de regels voor centrifugale kracht, slingers, en elastische botsingen.
Samen met zijn oudere broer Constantijn (1628-1697) sleep hij lenzen voor telescopen, die tot de beste van hun tijd gerekend werden. Hij maakte of suggereerde tal van verbeteringen aan bestaande apparaten. Sommige daarvan hadden een wetenschappelijk doel, zoals een micrometer voor zijn telescopen, andere waren puur op vermaak of gemak gericht, bijvoorbeeld vering voor koetsen en een toverlantaarn. Zijn beroemdste uitvinding was het slingeruurwerk, dat de nauwkeurigheid in de tijdmeting met een grote sprong vooruithielp. Deze uitvinding hing nauw samen met zijn theoretische werk.
Gilles Quispel werd geboren op 30 mei 1916 in Rotterdam - verhuisde al vroeg naar de Kinderdijk, waar zijn vader een smederij had. Hij bleek te onhandig om zelf in de smederij te gaan werken. Daarom werd hij dus maar naar het gymnasium gestuurd. Hij studeerde daarna Klassieke Talen en Theologie in Leiden en Groningen, en promoveerde in Utrecht in 1943 op een proefschrift over Tertullianus’ geschrift tegen de gnosticus Marcion, die leefde rond 144 na Christus. Aanvankelijk werd hij leraar op een lyceum. Na de oorlog stapte hij over naar de universiteit, waar hij in 1951 op 35-jarige leeftijd in Utrecht werd benoemd tot hoogleraar kerkgeschiedenis. Hij was tevens hoogleraar te Leuven en Harvard. Quispel is op 2 maart 2006 in Egypte overleden aan de gevolgen van een longontsteking.
