Voor de beeldende kunst van Oekraïne zijn de 19de en de vroeg 20ste eeuw van groot belang geweest. Deze ‘Gouden Eeuw van de Oekraïne’ heeft bekende kunstenaars voortgebracht, die enorm productief waren en in een grote diversiteit aan stijlen werkten. Net als in de andere Europese landen wordt deze periode gekenmerkt door grote sociale en politieke veranderingen en vooruitgang op wetenschappelijk en technisch gebied. Niet voor niets zien we die grote veranderingen dan ook terug in de kunst van de 19de en begin 20ste eeuw. In de tentoonstelling is bovendien het groeiende nationalisme van de 19de eeuw goed te volgen.
Taras Shevchenko, born 9 March 1814 in Moryntsi (Kiev gubernia), died 10 March 1861 in St Petersburg, (Russia). Artist, poet, and national bard of Ukraine. Born a serf, Shevchenko was orphaned in his early teens and grew up in poverty and misery. He was taught to read by the village precentor and was often beaten for `wasting time’ on drawing, for which he had an innate talent. At the age of 14 he was taken by his owner, P. Engelhardt, to serve as houseboy, and traveled extensively with him, first to Vilnius (1828-31) and then to St Petersburg. Engelhardt noticed Shevchenko’s artistic talent and apprenticed him to the painter V. Shiriaev for four years. During that period Shevchenko spent his free time sketching the statues in the imperial summer gardens. There he met the Ukrainian artist I. Soshenko, who introduced him to other compatriots in St Petersburg, Ye. Hrebinka, V. Hryhorovych, and O. Venetsianov. Through them he met the Russian painter K. Briullov, whose portrait of the Russian poet V. Zhukovsky was disposed of in a lottery, the proceeds of which were used to buy Shevchenko’s freedom from Engelhardt on 22 April (os, 5 May ns) 1838.
Bron: ualberta.ca/CIUS/eu/articles/art-shevch.htm
Bron: nieuwekerk.nl/
oekraine.org | artukraine.com
Articles, Reviews & Essays on Ukrainian Art
Bat Ye’or, born in Cairo, became a stateless refugee in 1957 and a British citizen by marriage in 1959, before settling in Switzerland. She became the pioneer researcher on ‘dhimmitude’ – the inferior status of subjected non-Muslims. She has been described by Sir Martin Gilbert in the third volume of his History of the 20th Century as “the acknowledged expert on the plight of Jews and Christians in Muslim lands”.
The same is not true if we say with a sense of awe that another person is not living well and that we should pray for God to help him and grant him repentance; that is, neither do we say, nor deep down do we desire that God will punish him for what he does. In this case not only do we not do harm to our neighbour, but we do him good. When someone prays for his neighbour, a good force proceeds from him and heals, strengthens and revives him. It is a mystery how this force leaves us. But, in truth, the person who has good within him radiates this good power to others, mystically and gently. He sends light to his neighbour and this creates a shield around him and protects him from evil. When we possess a good disposition towards others and pray, then we heal our fellows and we help them progress towards God.
In het derde deel van de serie ‘Grenzeloze Genieën’ maakt u kennis met - of sterker nog: ondergaat u - het gedachtegoed van de Russische componist Alexander Scriábin (1871-1917), één van de meest uitzonderlijke figuren uit de muziekgeschiedenis die u wellicht al kende van zijn werk Prometheus. Zijn oeuvre is volledig doortrokken van zijn obsessie voor symbolisme en oosterse religie, met name de richting die later tot de Soefibeweging zou leiden. Scriábins levensdoel was een magnum opus tot stand te brengen dat publiek en uitvoerenden tot een hogere vorm van spiritualiteit zou transformeren. Mysterium zou het gaan heten en L’Action Préablable zou daar als voorbereidende handeling aan vooraf gaan.
Misschien is het megasucces juist te danken aan deze verweving tussen feiten en fictie. Je zou het ook inlegkunde kunnen noemen. De historische bronnen , meestal gnostische geschriften uit de eerste eeuwen na Christus, zitten vaak net als het Judas Evangelie boordevol gaten. Met een beetje fantasie kun je deze opvullen zodat er een spectaculair verhaal ontstaat, dat plotseling ‘nieuw licht werpt’ of een ‘ander verhaal’ vertelt. Opzienbarend! spectaculair! dit moet je lezen! 
Het verhaal speelt in Spanje, in Sevilla, gedurende de vreselijkste tijd van de inquisitie, toen dagelijks ter ere van God de brandstapels in het ganse land brandden.
In het boek Metabletica van God van J.H.van den Berg, staat een passage over de bouw van de nieuwe Sint Pieter in Rome (1506-1626) Om deze kolos te kunnen bouwen, moest eerst de Constantijnse basiliek worden gesloopt. Deze was gebouwd op de plaats waar de beenderen van Petrus lagen en stond er al vanaf 324, op dat moment dus al bijna 1200 jaar. Paus Julius II stelde Donato Bramante aan als bouwmeester en deze begon eerst als een waanzinnige te slopen. Wat onmiddellijk opvalt bij het ontwerp van Bramante, is dat hij centraalbouw voor ogen had. De nieuwe Sint Pieter zou het grondplan krijgen van een Grieks kruis (een kruis met gelijke armen). In tegenstelling met de oude basilicavorm zou er dus geen langwerpig schip meer zijn.
Het complete verhaal over het meest kostbare bouwwerk aller tijden. James-Charles Noonan vertelt in De Basiliek over de zeventien eeuwen omspannende geschiedenis van de unieke cultuurschat die het hart vormt van de machtigste kerk ter wereld.
In de jaren negentig van de negentiende eeuw ontstond een nationale natuurbeweging, waarvan J.P. Thijsse en E. Heimans de drijvende krachten werden. Deze was deel van een vernieuwing op pedagogisch en didactisch terrein, die uitging van het waarnemen van de eigen vertrouwde leefomgeving. Heimans was hierbij direct betrokken. De natuurbeweging sloot eveneens aan bij de herontdekking van het Nederlandse landschap door de schilders van de Haagse School, die naar buiten trokken en in de open lucht schilderden. Thijsse leerde Heimans in 1892 kennen. Diens in 1893 verschenen boekje De levende natuur ging over wat er in het Sarphatipark waar te nemen viel en was bestemd voor het lager onderwijs. Thijsse vroeg aan Heimans waarom hij niet over de buitennatuur schreef. Het antwoord was: ‘laten we dit samen doen’. Grotere karakterverschillen dan tussen deze beiden, die zo hecht verbonden raakten, laten zich nauwelijks bedenken. Thijsse had een zorgeloze, bruisende en meer op de voorgrond tredende natuur dan zijn bescheiden vriend Heimans. De spreuk ‘Onbekommerd’ op zijn exlibris geeft dit goed aan. Het is vooral door Heimans’ vroege dood dat de aandacht van het nageslacht meer op Thijsse gericht bleef. Uit hun samenwerking ontstond de vermaarde serie natuurboeken, die alle bij Versluys in Amsterdam verschenen: Van vlinders, bloemen en vogels (1894), In sloot en plas (1895), Door het rietland (1896), Hei en dennen (1897), In de duinen (1899) en In het bosch (1901). De schrijvers illustreerden de boeken zelf. Het bijzondere van deze serie is dat het niet gaat om soortenkennis maar om inzicht in levensgemeenschappen. Engelse en Duitse auteurs, onder wie de Amerikaan John Burroughs, gingen hen voor en inspireerden hen. In 1899 waagden zij zich aan een Geïllustreerde flora van Nederland, die in 1899 in Amsterdam verscheen. Hieraan lag geen buitenlands voorbeeld ten grondslag, zoals bij de andere Nederlandse zakflora’s het geval was. Bovendien waren alle planten door de auteurs naar de natuur getekend, in totaal meer dan 3.400 figuurtjes. De grote gebreken zijn in de tweede druk van 1909, mede door de inbreng van de vakbioloog H.W. Heinsius, verholpen. 
The premier Soviet sniper at Stalingrad was Vassili Zaitsev, who had been a shepherd in the Ural Mountains. In his first 10 days of shooting, Zaitsev killed 40 Germans. When his tally neared 100, he became the focus of a Soviet propaganda campaign as the living epitome of Russian resistance.It was inevitable that Berlin would strike back. Dispatched to Stalingrad was the commandant of the Sniper School at Zossen, Major Koning/Konig to kill Vasili. Vasili was alerted. Focusing his search along a narrow front in his area of operation, the Red October factory district, he and his spotter, Nikolai Kulikov, finally observed the top of a German helmet creeping along a trench. Vasili realized it was a trick, because the helmet some how moved unevenly.
Dave Shea is the creator and cultivator of the highly influential 
Na 9/11 leven we in een periode die in bepaalde opzichten lijkt op de jaren 30 van de vorige eeuw. Er is een nieuwe dreiging in de wereld gekomen en die roept allerlei (tegenstrijdige) reacties op. Degenen die ons in 1945 van het fascisme bevrijd hebben, nemen de dreiging ernstig en bereiden zich voor op een aanval op Iran. De bevrijders van weleer zijn nu voor velen agressors geworden. Maar als zij in de jaren ‘30 een preventieve aanval op Hitler-Duitsland hadden ondernomen, was de verschrikking van de Tweede Wereldoorlog aan ons voorbijgegaan. Achteraf is het gemakkelijk praten. De ‘wereldvrede’ verkeert nu in een griezelige situatie. Waar moeten we banger voor zijn: voor een onbesuisde actie (met alle gevolgen vandien) of voor een nieuw verraad van München (met alle gevolgen vandien)?
Alain de Botton (1969) is sinds de publicatie van Proeven van liefde (1994) al snel een van de meest geliefde vertaalde auteurs geworden. De scherpzinnige en intelligente wijze waarop hij zijn originele ideeën verwoordt hebben hem een grote schare fans bezorgd. Van Alain de Botton verschenen tot nu toe zeven boeken waaronder De troost van de filosofie en Statusangst.
Mark Boog (Utrecht 1970), schreef de dichtbundels Alsof er iets gebeurt (2000, C. Buddingh’-prijs 2001), Zo helder zagen we het zelden (Cossee 2002, genomineerd voor de J.C. Bloemprijs), Luid overigens de noodklok (Cossee), en drie romans, De Vuistslag (2001), De warmte van het zelfbedrog (Cossee 2002) en De helft van liefde (Cossee 2005). Op Gedichtenbal werd de bundel De encyclopedie van de grote woorden genomineerd voor de VSB Poëzieprijs 2006 en op 28 april werd deze aan Mark Boog uitgereikt. 
