Gisteren schreef ik iets over oude brochures van Amerikaanse automerken, waarvan ik highres scans op het web vond. Al bladerend door dat vintage reclamemateriaal, kwam ik een oude bekende tegen: Art Fitzpatrick. Samen met Van Kaufman maakte hij in de zestiger jaren naam met werk voor o.a. Pontiac. De look and feel van de sixties was al iets strakker en zakelijker dan de baldadige romantische ronde vormen van de fifties. De illustraties van Fitz & Van, zoals het duo genoemd werd, passen daar goed bij.
Fitzpatrick was een ouwe rot in het vak, Kaufman kwam uit een heel andere hoek en had als illustrator van achtergronden bij Disney gewerkt. Nu tekende hij achtergronden bij de automodellen van Art Fitzpatrick en hun quatre-mains bereikte een volmaakte samenklank. Veel mensen dachten dat de inititialen ‘AF VK’ van één persoon waren. Tegen de gebruiken in, werd hun reclamewerk altijd als kunstwerk gesigneerd verspreid.
Art FitzPatrickbegan his career designing cars. At 20, he designed the Darrin Packard 4-door convertible and hard top sedans, and at 22 was a consulting designer to General Electric. After World War II service as a Naval Officer, he turned to advertising design and illustration, beginning with 8 years of Mercury, including 4 years of Lincoln ads. Before GM obtained his exclusive services (20 years worth), he did ads for Nash, Plymouth, Chrysler, Kaiser and Studebaker. During these years, he also did art, graphic and product design for other Fortune 500 clients.
Bron: fitz-art.com
fitz-art.com | Nederlandse Pontiac Brochure 1966 | Johannes in Retroland
de verliezers
In 2005 werd Macromedia uiteindelijk door het kapitaalkrachtigere Adobe overgenomen. Het was toen al voorspelbaar dat Flash niet de enige killerappllicatie van Macromedia zou worden. Deze week werd duidelijk, wat eigenlijk iedereen al wist: De WYSIWYG-webeditor GoLive is uit de Creative Suite verdwenen en 
de winnaars
Illustrator is er tenslotte na jarenlange strijd met 
In 1990 toen Vincent Van Gogh honderd jaar dood was, heerste er een gekte op de kunstmarkt en braken zijn schilderijen telkens weer een record. Drie jaar daarvoor was een versie van zijn Zonnebloemen verkocht aan Yasuda Fire & Marine Insurance Company of Tokyo voor het duizelingwekkende bedrag van $39.921.750 ruim 80 miljoen gulden. Later in datzelfde jaar brachten zijn Irissen 48 miljoen dollar op en in 1990 werd het portret van dokter Cachet geveild voor 83 miljoen dollar. De prijzen waren volledig doorgedraaid. Na 1990 zakte de kunstmarkt weer in en van Gogh’s portret bleef jarenlang het duurst verkochte schilderij uit de geschiedenis, met als ironisch detail dat hij tijdens zijn leven commercieel volledig mislukte.
Maar sinds een paar jaar is de gekte weer terug bij de veilinghuizen. Vorig jaar november werden in één klap twee records gevestigd. Naoorlogse Amerikaanse schilderijen ditmaal, beide nog geen zestig jaar oud. Het betrof een schilderij van Willem de Koning: Woman III en een van Jackson Pollock: no.5 uit 1948 die geveild werden voor resp. 137,5 en 140 miljoen dollar. Je kunt dus zeggen dat het vertrouwen in kunst als beleggingsobject weer is toegenomen. 
De website bij de documentaireserie 
The eight-part PBS series, The Great War and the Shaping of the 20th Century, a co-production of KCET/Los Angeles and the BBC, in association with England’s London-based Imperial War Museum, premiered on PBS November 10, 1996 to great critical acclaim. The series won two Emmy awards, the Alfred du Pont Journalism Award, the George Foster Peabody Award, the Producers Guild of American Vision Award, the International Documentary Association: Best Limited Series Award, and a Director’s Guild Nomination. It was the first TV production ever to go beyond the military and political history of World War I to reveal its ongoing, social, cultural and personal impact.
En nu is daar een derde boek over de oorlog bijgekomen: 
De Eerste Wereldoorlog is een wereldbrand die in nevelen gehuld blijft. De vaststelling komt ironisch genoeg van John Keegan zelf, de historicus die er volgens velen tot dusver het best in is geslaagd die krankzinnige strijd tussen naties inzichtelijk te maken. Keegan, vermaard om een superieure reeks militair-historische studies, concentreert zich in dit boek met name op het grootste mysterie van het drama: de koppige voortzetting van de loopgravenoorlog. Wat hield de naties en hun legers gaande? Waarom waren de generaals niet vindingrijker in wat achteraf moet worden aangemerkt als een halfcriminele onderneming? Keegan beantwoordt deze vragen en geeft een genuanceerde beschrijving van de verschrikkingen aan het front.
Neo Rauch schildert zijn complex verhalende beeldtaal in typische bleke kalkachtige kleuren op grote formaten. Ogenschijnlijk vertrouwde beelden worden geherdefinieerd. Zijn schilderijen, waarbij archetypisch menselijke figuren en desolate utopische locaties beeldbepalend zijn, ademen een hallucinerende sfeer. Verstilde industriële landschappen, statische alledaagse taferelen, kleur- en compositievarianten maken deel uit van zijn filmische wereldbeeld. Zijn realistische beeldtaal laat zich karakteriseren als een fictieve mengeling van motieven uit voormalige DDR-reclame en Amerikaanse comic-strips, met duidelijke verwijzingen naar de Pop-art. Rauchs werk is tegelijk verleidelijk en prikkelend, houdt wel afstand en dwingt daarmee de kijker tot nauwkeurige beschouwing. (Bron: 
Het gebeurt zelden dat ik in een museum tranen in mijn ogen krijg. Gisteren overkwam het mij in de Kunsthal. Nadat ik genoten had van de 
De tentoonstelling ‘De eindeloze oorlog’ van fotograaf Martin Roemers laat een bijzonder indringend portret van veteranen uit de Tweede Wereldoorlog zien. Voor Roemers (1962), in 2006 een van de winnaars van World Press Photo in de serie Portretten, is oorlog geen onbekend thema. Eerder al verbeeldde hij de militaire dienstplicht in Nederland en de Nederlandse militairen op vredesmissie in het voormalige Joegoslavië en Afghanistan. In deze tentoonstelling geeft Roemers de Tweede Wereldoorlog daadwerkelijk een gezicht door veteranen uit verschillende landen met hun persoonlijke verhalen te portretteren. Hij weet het moment waarop het geheugen zich meester maakt van het gezicht en de herinneringen bovenkomen op intense wijze in zwart-wit fotografie vast te leggen.
Er zullen morgen heel wat kilometers afgelezen worden per hoofd van de bevolking. Toen ik het nieuws van de NS hoorde, kocht ik vrijdag toch nog even snel een boek om twee vliegen in één klap te slaan: het 
Ik vermoed dat bij Geert Mak de brug met zijn mensen en hun verhalen symbool staat voor Turkije dat als geopolitieke brug Europa met het Midden-Oosten verbindt. De Galatabrug ligt overigens over de Gouden Hoorn, een zijarm van de Bosphorus in het Europese deel van Turkije. Op de satellietfoto hiernaast is de Gouden Hoorn de dunne inkeping linksonder. Direct eronder op een uitstulping ligt het hart van het historische 
Met La Dentellière uit 1977 was zijn naam voorgoed gevestigd. Maar ook die van de toen 23-jarige Isabelle Huppert die het arbeidersmeisje Pomme speelde. Geen vrolijke film, maar dat is sociaal realisme zelden (uitgezonderd in propaganda, maar dat moet eigenlijk sociaal idealisme genoemd worden). Ook 
Op 18 november vorig jaar kwam de Slag om de Seelower Höhen weer in het 
In de vastentijd presenteren Trouw en NRC Handelsblad broederlijk een 
In november 2001 stuurde Michaela mij deze CD, die ik de laatste dagen weer aan het beluisteren ben. Het begint en eindigt met het schitterende 
He was initially asked by his fellow monks on Mount Athos to defend them from the charges of Barlaam. Barlaam believed that philosophers had better knowledge of God than did the prophets, and he valued education and learning more than contemplative prayer. He stated the unknowability of God in an extreme form, having been influenced by a reductionist interpretation of the writings of St. Dionysius the Areopagite. As such, he believed the monks on Mount Athos were wasting their time in contemplative prayer when they should instead be studying to gain intellectual knowledge.
