Een waar goudmijntje van retro cartoon typografie vond ik op de site van Dave Mackey.

davemackey.com/animation

nationalarchives.gov.uk

Veel minder bekend dan meastro Walt Disney, is Walt Peregoy die in de jaren veertig en vijftig achtergronden tekende voor tekenfilms van Disney. Zijn halfabstracte ‘color keys’ zijn vaak nog mooier dan de tekenfilms zelf. Uit de onderstaande ‘color keys’ voor 101 Dalmatiers spreekt zijn feilloze gevoel voor vlakverdeling en subtiele kleurschakeringen.

Walt Peregoy
began at Disney Studio in 1943 in the Layout and Background. In the late 40s he worked with Eyvind Earle on backgrounds for Sleeping Beauty He went on to do backgrounds and color styling on Sword in the Stone and 101 Dalmatians. He moved to Format Films and styled the TV series The Lone Ranger and did layout, storyboard and backgrounds on the show Duckworks. At Hanna-Barbera he was Background Supervisor on Penelope Pitstop, Motor Mouse and Dastardly and Muttly. He also worked on The Three Musketeers and CyranoD’ Bergerac. At Chuck Jones Films he painted the backgrounds for Santa and the Three Bears.

Bron: animationguild.org

Foto’s uit de Disney Studio’s in de jaren vijftig , verzameld door Amid Amidi.

Wanneer je een bezoekje brengt aan petersloterdijk.net heb je eerder het gevoel met een instituut dan met een filosoof te maken te hebben. Peter Sloterdijk is een mediagenieke persoonlijkheid en niet afkerig van publiciteit. Samen met collega Rüdiger Safranski heeft hij bij de ZDF een eigen filosofische latenight talkshow Das Philosophische Quartett. Door zijn ‘mediageilheid’ wordt hij door een groot aantal academische vakgenoten niet erg serieus genomen. Ze vinden zijn werk vooral te frivool en te weinig systeemmatig. Maar echt onvergeeflijk vinden veel Duitse filosofen zijn verkettering van de kritische theorie van Jürgen Habermas, de eminence grise van de Frankfurter Schule. In Nederland werd het enfant terrible van de Duitse filosofie in 1983 in één klap bekend met zijn Kritiek van de cynische rede.

Peter Sloterdijk is evenals zijn collega Rüdiger Safranski enorm productief. Tussen zijn eerste werk (Kritik der zynischen Vernunft) uit 1983 en zijn laatste (Zorn und Zeit) vorig jaar, dat zojuist in een Nederlandse vertaling is verschenen, schreef hij 23 boeken en essays, gemiddeld dus één boek per jaar!

1983 Kritik der zynischen Vernunft
1985 Der Zauberbaum.Die Entstehung der Psychoanalyse im Jahr 1785
1986 Der Denker auf der Bühne.Nietzsches Materialismus
1986 Kopernikanische Mobilmachung und ptolmäische Abrüstung
1988 Zur Welt kommen - Zur Sprache kommen.Frankfurter Vorlesungen
1989 Eurotaoismus.Zur Kritik der politischen Kinetik
1990 Vor der Jahrtausendwende- Berichte zur Lage der Zukunft (Hrsg.)
1990 Versprechen auf Deutsch. Rede über das eigene Land
1993 Weltfremdheit
1993 Im selben Boot.Versuch über die Hyperpolitik
1994 Falls Europa erwacht.
1998 Der starke Grund zusammen zu sein.
1998 Sphären I - Blasen, Mikrosphärologie
1999 Sphären II - Globen, Makrosphärologie
1999 Regeln für den Menschenpark.
2000 Die Verachtung der Massen.
2000 Über die Verbesserung der guten Nachricht.
2001 Nicht gerettet.Versuche nach Heidegger
2001 Die Sonne und der Tod.
2001 Tau von den Bermudas.
2002 Luftbeben.An den Wurzeln des Terrors
2004 Sphären III - Schäume, Plurale Sphärologie
2004 Was zählt, kehrt wieder.(gem. mit Alain Finkielkraut )
2005 Im Weltinnenraum des Kapitals. (Die letzte Kugel)
2006 Zorn und Zeit.

Bron: petersloterdijk.net

Zorn und Seit (2006)
Der Zorn hat keinen guten Ruf. Grundsätzlich sind wir, im produktiven Sinn, gar nicht mehr zornig, sondern beleidigt. Wir kennen nur noch die ressentimentbeladene Variante eines „gerechten Zorns“, der auf Vergeltung sinnt, es dem anderen heimzahlen will. Für Peter Sloterdijk, der in seinem sehr eindrucksvollen Buch eine Weltgeschichte des Zorns geschrieben hat, ist diese Austreibung des produktiven Zorns aus der Kultur lähmend. Anstatt aufwallende Energien kollektiv und domestiziert zu nutzen - er versteht Zorn im Sinne des antiken „thymos“ als in der Polis zivilisierte Form des Furors homerischer Helden -, zerstreuen wir unsere Kräfte wirkungslos. Die Empörung hat keine Weltidee vorzuweisen. Also habe mit großer Folgerichtigkeit „die Mitte, das formloseste der Monstren“, das Gesetz der Stunde erkannt: Gefragt seien belastbare Langweiler, von denen erwartet wird, an großen runden Tischen die Weltformeln des Ausgleichs zu finden.
 
Bron: Frankfurter Algemeine
Zorn und Zeit is als Woede en Tijd verschenen bij Uitgeverij SUN (2007)

essays over het werk van Peter Sloterdijk (nederlandstalig)

meer Summer of Love

La science amusante is de titel van drie boekjes geschreven door Tom Tit (pseudoniem van Arthur Good) die vanaf 1890 in Frankrijk werden uitgegeven. Daarin worden eenvoudige natuurkundeproefjes beschreven die iedereen thuis kan uitvoeren. De drie deeltjes werden in het Nederlands vertaald door D.H. Cocheret. Tegenwoordig worden ze weer uitgegeven in de oorspronkelijke oude spelling. De boekjes zijn online te bestellen.

thuisexperimenteren.nl | tomtit.info | teylersmuseum.nl

 

David Sheldon is niet te verwarren met een andere illustrator
die ook David Sheldon heet…

dksheldon.com

Begonnen op 23 augustus 2004 en nu bijna 3 jaar en 1026 dagen verder de duizendste post. Dat is dus, zoals het met een weblog hoort (bijna!) iedere dag een stukje. Om de duizendste post een beetje te vieren, is er vanaf vandaag een nieuwe categorie bijgekomen over animatie en tekenfilm. Het is een van mijn passies waaraan ik zijdelings al eens aandacht heb besteed. Maar in de toekomst dus meer. Door de opkomst van Flash is animatie gedemocratiseerd en kan iedereen tegenwoordig thuis achter de computer animaties maken. Daardoor is er ook groeiende belangstelling voor de geschiedenis van de animatie. Omdat ik graag afstand houd, ook in de tijd, ga ik vooral aandacht besteden aan animaties uit het zgn. ‘gouden tijdperk’ 1940 - 1960. Maar om te beginnen een flash back naar een post van anderhalf jaar geleden: de grappige Flash animaties van Steve Whitehouse. En aandacht voor een bijzonder boek: Cartoon Modern van Amid Amidi.

Cartoon Modern
Between the classic films of Walt Disney in the 1940s and the televised cartoon revolution of the 1960s was a critical period in the history of animation. Amid Amidi, of the influential Animation Blast magazine and CartoonBrew blog, charts the evolution of the modern style in animation, which largely discarded the “lifelike” aesthetic for a more graphic and often abstract approach. Abundantly found in commercials, industrial and educational films, fair and expo infotainment, and more, this quickly popular cartoon modernism shared much with the painting and graphic design movements of the era. Showcasing hundreds of rare and forgotten sketches, model boards, cels, and film stills, Cartoon Modern is a thoroughly researched, eye-popping, and delightful account of a vital decade of animation design.

Bron: chroniclebooks.com

cartoonmodern.blogsome.com

Om nog even in de sfeer van de festivals uit de sixties te blijven: vier maanden na Woodstock had je in California het Big Sur Festival. Met een hypnotiserend optreden van Crosby, Stills, Nash & Young.

Gisteren schreef ik iets over beeldende kunst van psychiatrisch patienten. Deze staat over het algemeen meer in de belangstelling dan de poëzie, afkomstig uit de kliniek. Daarom wil het Poetry International Festival daar dit jaar wat meer aandacht aan geven.

Op zoek naar de bron van de waanzin, verbleef dichter Menno Wigman drie maanden in Den Dolder. Afgelopen weekend werd hij op het festival in Rotterdam daarover geinterviewd. Hij ging vol verwachtingen, maar keerde enigszins teleurgesteld terug naar huis.

Stel je een normaal mens voor… heb je hem voorgesteld – goed! denk je een gesprek met hem in van een half uur… er komt niets ter sprake dat niet tot de simpele alledaagsheid behoort… je wordt ondergedompeld in banaliteiten – hij wordt gek.

One Flew over the Cuckoos’s Nest

Plotseling is hij spits, amusant. Hij praat onzin – maar er zit originaliteit in, vaak misschien iets groots! Zijn geest spint draden tussen de meest uiteenlopende dingen, die hij vroeger met zijn armzalige gewone verstand niet met elkaar in verband had gebracht. Hij wordt fantasierijk – hij wordt bijna een dichter. De troepen zijn er, om het zo te zeggen… alleen de strategie ontbreekt’.

Arthur Schnitzler

Beeldende kunst en gedichten van psychiatrisch patienten op de website van netclienten

Wat is het verschil tussen het werk van Salvador Dali en de creatieve uitingen van een psychiatrisch patient? Naast de canonisering van de Spaanse surrealist, zijn techniek en zijn marktwaarde, zijn er eigenlijk niet zo veel verschillen. Er is in ieder geval een duidelijke overeenkomst: zowel Dali als een pschychiatrische patient drukken iets uit dat vooral tussen hun oren zit en wat we met een lui oordeel hun waanzin kunnen noemen. Sinds kunst de meest individuele expressie van de meest individuele emotie mag zijn, is er in theorie geen verschil meer tussen officiële kunst en creatieve therapie. Maar de consequentie van deze opvatting strekt nog veel verder: elke uitdrukking kan tot kunst verheven worden, wanneer het individu het hyper-individuele claimt. En dat kan nog verder gaan dan het verheffen van de spreekwoordelijke scheet tot kunst.

Bovenstaande beschouwing is natuurlijk een opmaat voor oeverloos academisch geleuter en daar begin ik liever niet aan. De vraag of iets kunst is, is an Sich eigenlijk niet interessant. Maar soms dringt ze zich op. Dat overkwam mij afgelopen week toen ik geconfronteeerd werd met het werk van Adolf Wölfli, een psychiatrische patient die geldt als de belangrijkste representant van de art brut. Vertegenwoordigers van de art brut, of outsider-kunst, zul je in de canon van de kunst uit de twintigste eeuw niet tegenkomen. Salvador Dali dus wel. Waarom is dat? Die vraag is denk ik niet te beantwoorden. Het blijft geheimzinnig waarom de ene kunstenaar gecanoniseerd wordt en de andere niet.

Een canon lijkt absoluut, maar is dat allerminst. Smaakopvattingen en marktwerking bepalen of een kunstenaar gecanoniseerd wordt of juist weer uit de canon verdwijnt. Waar het natuurlijk tenslotte om gaat, is dat kunst ons raakt, ontroert of aan het denken zet. En dan mag gelukkig iedereen zijn eigenwijze canon vormen. Zo heb ik besloten Adolf Wölfli in mijn persoonlijke canon op te nemen. Het werk intrigeert me. Dat zal te maken hebben met mijn voorliefde voor cartografie, tijdbalken en systemen. In het werk van Wölfli lijkt het te gaan om een overstijging van de oervraag van de cartografie: waar zijn we? Misschien wel in een reusachtige flipperkast? (zie tekening boven)

Adolf Wölfli had a troubled childhood. He suffered abuse and molestation and was orphaned at the age of 10, thereafter growing up in a series of state-run foster homes. He worked as a farm labourer and briefly joined the army but was later convicted of attempted child molestation for which he served prison time. Sometime after being freed he was arrested for a similar offence and was admitted in 1895 to the Waldau Clinic in Berne, Switzerland, a psychiatric hospital where he spent the rest of his adult life. He was very disturbed and sometimes violent on admission, leading to him being kept in isolation for his early time at hospital, perhaps due to his psychosis which led to intense hallucinations.

At some point after his admission Wölfli began to draw. Unfortunately his earliest drawings have not survived, so it is difficult to know exactly when he began his artistic explorations, although his first surviving works (a series of 50 pencil drawings) are dated from between 1904 and 1906.

Walter Morgenthaler, a doctor at the Waldau Clinic, took a particular interest in Wölfli’s art and his condition, later publishing Ein Geisteskranker als Künstler (A Psychiatric Patient as Artist) in 1921 which first brought Wölfli to the attention of the art world. Morgenthaler’s book was revolutionary in many ways as it was not simply a clinical study but argued that a person with a severe mental illness could be a serious artist and had the ability to make important contributions to the development of art.

Bron: en.wikipedia.org

adolfwolfli.com | Biography

Monterey Festival 1967, zondag 18 juni 1967
* Ravi Shankar
* The Blues Project
* Big Brother & The Holding Company
* The Group With No Name
* Buffalo Springfield
* The Who
* Grateful Dead
* The Jimi Hendrix Experience
* Scott McKenzie
* The Mamas & The Papas

Zaterdag liet ik hier een postzegel zien van Nova Scotia uit 1860 met het portret van Victoria. Maar een andere Britse kolonie was nog eerder met een groene koningin Victoria. In 1855 konden de kolonisten in Nieuw-Zeeland met onderstaande postzegel een brief naar het moederland sturen.

Het portret is een gravure naar een schilderij van Alfred Edward Chalon dat hij in 1838 van de 19-jarige Victoria had gemaakt. Dit portret werd ook voor frankeerzegels van andere overzeese gebieden van het Brits imperium gebruikt, zoals Queensland, Tasmania, Natal en de Bahamas.

De oudste zegel met het ‘Chalon’ portret die ik op het web kon vinden, is er een van Canada uit 1851. Nederland had op dat moment nog steeds geen postzegels, maar zou een jaar later pas beginnen met emissies. Daarmee was ons land vrij laat met de invoering van de frankeerzegel. Engeland (1840) , de Verenigde Staten (1847), Denemarken (1848), Frankrijk (1848), België (1849) en Beieren (1849) waren ons o.a. al vooraf gegaan.

postzegels tussen 1840 - 1850

Kostelijk kostuumdrama met Kate Beckinsale als Emma.

De knappe Emma Woodhouse doet niets liever dan andere mensen aan elkaar koppelen. Zelf wordt ze niet verliefd zegt ze. Dat past niet bij haar karakter. Voor het geld hoeft ze niet te trouwen; haar vader is erg rijk. Met name haar vriendin, de naïeve Harriet Smith moet eraan geloven. De ene na de ander man wordt aan haar voorgesteld, maar steeds slaat Emma de plank mis met alle gevolgen van dien. ( Bron: ncrv.nl )

Emma (1996) | janeausten.itv.com | austenblog.com

Zaterdag 17 juni 1967
* Canned Heat
* Big Brother & The Holding Company
* Country Joe and The Fish
* Al Kooper
* The Butterfield Blues Band
* Quicksilver Messenger Service
* Steve Miller Band
* The Electric Flag
* Moby Grape
* Hugh Masekela
* The Byrds
* Laura Nyro
* Jefferson Airplane
* Booker T and The MG’s
* Otis Redding

monterey-pop-festival.com

Struinend door de plaatjeszoeker van Google naar gegravuurde cartouches op oude postzegels, kwam ik onderstaand juweeltje tegen: een postzegel uit Nova Scotia. Nu heb daar op weg naar Toronto toevallig een keer een tussenlanding gemaakt, dus ik weet nu waar het ligt. Maar verder weet ik van Nova Scotia weinig meer dan dat het een langgerekt eiland is voor de kust van Canada met een hoofdstad die de naam heeft van een anti-depressivum: Halifax. Er is blijkbaar een tijd geweest dat Nova Scotia haar eigen postzegels had. Dat moet ergens in de vorige vorige eeuw geweest zijn. De dame in het medaillon is dezelfde als die op de allereerste postzegel uit de geschiedenis, de Penny Black uit 1840, alleen ziet deze groene Victoria er veel toegankelijker en vriendelijker uit.

Bij nader onderzoek blijkt het te gaan om een postzegel uit 1860. We zien hier een jonge Victoria, ook al kon ze in dat jaar al terugzien op een regeerperiode van 23 jaar. Koningin Victoria overleed aan het begin van de vorige eeuw na 63 jaar en zeven maanden geregeerd te hebben. In tegenstelling tot de Penny Black is de Mint Victoria zeer betaalbaar en online te koop.

Monterey was the first major rock festival in the world and became the model for future festivals, notably Woodstock – although unlike Woodstock it was not a profit-making venture, and Monterey’s various audio and visual products still earn income for the non-profit Monterey Festival Foundation.
 
The festival was the subject of an acclaimed documentary movie entitled Monterey Pop by D. A. Pennebaker. It has been released on DVD by the Criterion Collection. Also, many albums have been released of performances from the festival. Most notable are those featuring the sets by Otis Redding and Jimi Hendrix, Jefferson Airplane, and Ravi Shankar. In 1997, a four CD box set was released featuring performances by most of the artists.
 
Although Monterey was the first major music festival to predominantly feature rock music, the idea of large-scale outdoor festivals held over several consecutive days was not new. In America, the famous three-day Newport Jazz Festival had begun in the 1950s and had provided some immortal moments, including fabled performances by Duke Ellington, Louis Armstrong, Thelonious Monk and Muddy Waters. Its sister event, the Newport Folk Festival, was an annual fixture for the folk movement during the early Sixties, until it was poleaxed by Bob Dylan’s watershed electric performance in 1965. Following the Newport model, there were also regular folk and jazz festivals on the west coast, held at Monterey in California.
 
Bron: en.wikipedia.org

Vrijdag 16 juni 1967
* The Association
* The Paupers
* Lou Rawls
* Beverly
* Johnny Rivers
* The Animals
* Simon and Garfunkel

monterey-pop-festival.com

thegirlsproductions.com | the girls [ blog ]

Freek Drent (Enkhuizen, 1959) is een soort technisch teken knutselaar. Hij maakt collages van tientallen onderdelen of voorwerpen, vaak op basis van bouwtekeningen. Hij had net zo goed een werktuigbouwer kunnen zijn.
Benno Tutein Nolthenius op kunst van de dag [galeries.nl]

Freek Drent (1959)

Bizarre surrealistische voorstellingen met een knipoog.

Colin Johnson Illustration

altoids.com

In de Jane Austen trilogie zond de NCRV vorige week zondag een verfilming uit van Persuasion. Gisterenavond was Northanger Abbey aan de beurt, eveneens de meest recente verfilming. Met Felicity Jones in de rol van Catherine Moreland.

De jonge, naïeve Catherine Moreland is een temperamentvolle plattelandsschone die haar intrede doet in de liederlijke, maar welgestelde kringen van de Engelse plaats Bath in de achttiende eeuw. Haar dromen en fantasieën worden geïnspireerd door haar liefde voor de ‘gothic novel’. In Bath ontmoet ze twee mannen die allebei naar haar gunsten dingen. De zwierige, maar jaloerse John Thorpe en de zachtaardige, serieuze Henry Tilney. Tegen het advies van haar ondeugende nieuwe vriendin Isabelle in, ziet Catherine in beiden niets meer dan een vriend. Totdat ze een uitnodiging voor het landgoed Northanger Abbey aanneemt van Henry’s tirannieke vader, generaal Tilney.
 
Bron: ncrv.nl

janeausten.itv.com | moviemeter.nl | austenblog.com

Mijn onderbuurvrouw maakte mij attent op een tentoonstelling van iconen uit de school van Jan Verdonk in de Nicolaïkerk in Utrecht. Zaterdag was er in de nabijgelegen Grieks-Orthodoxe Kerk Verkondiging aan de Moeder Gods aan de Springweg in Utrecht ook de jaarlijkse ontmoetingsdag van de Vereniging van Orthodoxen Nicolaas van Myra, dus het was ideaal met elkaar te combineren.

Na de viering van de Goddelijke Liturgie in de Grieks-Orthodoxe Kerk kwam ik met de tropaar van de heilige Nicolaas van Myra nog in mijn hoofd, aan bij de mooie Nicolaïkerk naast het Centraal Museum Utrecht. Het is dé lokatie voor een dergelijke tentoonstelling en heel toepasselijk was ook een reeks iconen tentoongesteld van het type heilige Nicolaas redt de zeevaarenden door leerlingen van Jan Verdonk. Maar de langste reeks (20 iconen van verschillende leerlingen) was die met het Mandylion als thema. Dat is de doek met het gelaat van Christus, die in de Kerk als de oericoon wordt gezien.

In zo’ n reeks zie je het persoonlijke handschrift extra duidelijk naar voren komen, juist omdat het de intentie is om het voorbeeld zo getrouw mogelijk na te volgen. Wat het originaliteitsprincipe betreft, is de iconenschilderkunst tegengesteld aan de meeste moderne kunst, juist omdat het sinds de Renaissance vooral om de persoonlijke visie en uitdrukking van de individuele kunstenaar gaat. Maar er zijn uitzonderingen.

Bijvoorbeeld de handdoek van het kunstenaarsduo vGtO waarvan ik sinds vorige week een van de gelukkige eigenaren ben. Een persoonlijk handschrift zien we hier niet meer, wel een meerduidige visie. De handdoek maakt deel uit van een Community Art Project Camminghaburen hangt de was buiten van het cultureel centrum Parnas in Leeuwarden. vGtO gebruikt de handdoek meerduidig: in zijn triviale functie als handdoek én als banier, als zelfbeeld-versterkend vaandel. Wat we zien is de een duidelijke verwijzing naar het Mandylion, maar zonder het gelaat van Christus, als een soort negatieve icoon, een afbeelding van de ‘negatieve theologie’ uit de post-christelijke tijd. Maar het kleine hartje blijft hoopvol verwijzen. Voor de een naar het Heilig Hart, voor een ander naar Fryslân boppe en voor weer een ander naar de koffiemelk. Wat een tijd, waarin ieder zijn eigen invulling mag maken!

de heilige Nicolaas redt de zeevaardenden
een icoon uit een serie van leerlingen van Jan Verdonk

Tropaar hl. Nicolaas van Myra
Als richtsnoer van het geloof
voorbeeld van zachtmoedigheid
leraar der onthouding
zo heeft de waarheid uwer daden
U aan de kudde getoond.
Door nederigheid hebt gij het verhevene gewonnen
door armoede de rijkdom
Vader en aartsbisschop Nicolaas
bid tot Christus God onze zielen te redden.

iconenschilderen.nl | iconenatelierverdonk.nl | vGtO

03-06-67 Bee Gees New York Mining Disaster 1941 (*) 04 10
03-06-67 Burdon, Eric & the Animals When I Was Young (*) 07 12
03-06-67 Les Baroques Bottleparty (*) 34 05
10-06-67 Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich Okay (*) 04 12
10-06-67 Beck, Jeff Hi-Ho Silver Lining (*) 12 09
10-06-67 Bojoura Everybody’s Day (*) 18 06
10-06-67 Young Rascals Groovin’ (*) 19 08
10-06-67 Humperdinck, Engelbert There Goes My Everything (*) 20 07
17-06-67 Procol Harum A Whiter Shade Of Pale (*) 01 13
17-06-67 Hollies Carrie-Anne (*) 06 10

17-06-67 Jimi Hendrix Experience The Wind Cries Mary (*) 07 08
17-06-67 Four Tops Seven Rooms Of Gloom (*) 23 05
17-06-67 Lovin’ Spoonful Six O’Clock (*) 31 02
24-06-67 Charles, Ray Here We Go Again (*) 03 14
24-06-67 Heikrekels Jij Bent Voor Mij Alleen (*) 08 18
24-06-67 Franklin, Aretha Respect (*) 11 12
24-06-67 Richard, Cliff I’ll Come Runnin’ (*) 31 04

Bron: home.hetnet.nl/~kjoe65 (met dank aan Paul)

The Luv’d Ones
were an all-female American garage rock band in the 1960s. Led by singer/guitarist Charlotte ‘Char’ Vinnedge, the group released singles on the Chicago-based Dunwich Records. Vinnedge sang lead vocals and played lead guitar and the rest of the band was filled out by her sister Chris on bass, Mary Gallagher on rhythm guitar and Faith Orem on drumset. The band was mostly Vinnedge’s project: she wrote all of their songs, designed their artwork, fixed their equipment and even drove their van on tours.

Though they were never commercially successful and recorded only a handful of songs, The Luv’d Ones have developed a cult following in the decades following their disbandment; they are often praised for being ahead of their time, and cited as being both proto-punk and proto-feminist. Their sound is characterized by fuzzed-out guitars, strong rhythm section and Vinnedge’s icy vocals. The lyrics are decidedly dark and bitter; many of the songs deal with jealousy.

meer video van Funknroll [ Tym Stevens ] | tymstevens.com

Drie weken geleden bezocht ik Hill 60 iets ten zuiden van Ieper en nam hier deze foto die een bijzonder verhaal vertelt. Hill 60 is een lokatie 60 meter boven zeeniveau op de heuvelrug Mesen-Wijtschate en je hebt er een prachtig uitzicht op de skyline van Ieper. Tijdens de Eerste Wereldoorlog is er bitter gevochten om deze strategisch gelegen plek. In 1917 hadden zgn. tunnellers van de 1st Australian Tunnelling Company de heuvel op twee plaatsen met lange gangen ondergraven en aan het uiteinde springladingen geplaatst. Er waren nog zo’n twintig andere lokaties op de heuvelrug Mesen-Wijtschate die op deze manier ondermijnd waren; in totaal 8 kilometer onderaardse gangen, waar de tunnellers anderhalf jaar aan gewerkt hadden. Op 7 juni 1917, zero hour, 03.10 was het zover…

De verschrikkelijke explosies doodden in bijna één klap naar schatting 10.000 Duitse soldaten. Opmerkelijk detail: twee jaar voor de slag om Mesen was de 25-jarige Gefreiter Adolf Hitler in Mesen gestationeerd. Hoe zou de geschiedenis zijn gelopen als hij hier twee jaar, op 7 juni 1917, had gezeten?

Adolf Hitler in Mesen, 1914-1915
De Bethleem farm east cemetry telt 43 graven, waarvan 42 van Australiërs en één van een Britse soldaat, allen gesneuveld in 1917. Dit kerkhof staat bekend als een van de kleinste Gemenebestkerkhoven in de Westhoek. Op de Betlehemhoeve verbleef van december 1914 tot februari 1915 de toen 25-jarige Duitse korporaal Adolf Hitler. Hij maakte toen onder andere een waterverfschilderij van de ruïnes van de St. Niklaaskerk. Een kopie van dit werk bevindt zich in het Geschiedkundig Museum van Mesen.

Bron: mesen.be

… want het hing natuurlijk al gewoon in de lucht. Op de laatste track van het Beatlesalbum Revolver uit 1966 Tomorrow Never Knows horen we al duidelijk dat er iets gaande is. Something’s happening. Turn on, tune in and drop out.

Tomorrow Never Knows
John Lennon wrote the song in January 1966, closely adapted from the book The Psychedelic Experience by Timothy Leary, Richard Alpert and Ralph Metzner, which they based on the Tibetan Book of the Dead with the understanding that the “Ego Death” experienced under the influence of LSD and other psychedelic drugs is essentially similar to the dying process and requires similar guidance. At the time of the song’s release, it was reputed to have been written to facilitate the “letting go” process of psychedelic voyagers. The book The Love You Make, written by Beatles insider Peter Brown, claims that Lennon’s only source of inspiration for the song came from the Tibetan Book of the Dead, which it says he read while tripping on LSD.
 
Bron: en.wikipedia.org

Tomorrow Never Knows (1966)

Turn off your mind, relax
and float down stream
It is not dying
It is not dying
 
Lay down all thought
Surrender to the void
It is shining
It is shining
 
That you may see
The meaning of within
It is being
It is being
 
That love is all
And love is everyone
It is knowing
It is knowing
 
That ignorance and hate
May mourn the dead
It is believing
It is believing
 
But listen to the
color of your dreams
It is not living
It is not living
 

 
Or play the game
existence to the end
Of the beginning
Of the beginning
Of the beginning
Of the beginning
Of the beginning
Of the beginning

De San Francisco Chronicle publiceerde afgelopen maand een serie van vier delen:
The Summer of Love, 40 Years Later

Haight-Asbury
San Francisco and the Haight gained a reputation as the center of illegal drug culture and rock and roll lifestyles soon after, especially with the use of marijuana and LSD and other hallucinogenic drugs. By 1967, the neighborhood’s fame chiefly rested on the fact that it became the haven for a number of important psychedelic rock performers and groups of the mid-1960s. Acts like Jefferson Airplane, the Grateful Dead and Janis Joplin all lived a short distance from the famous intersection. They not only immortalized the scene in song, but also knew many within the community as friends and family.
 
The fabric of the neighborhood was forever altered in 1967 during the Summer of Love, much to the dismay of many residents. Psychedelic rock music was entering the mainstream, and received more and more commercial radio airplay. The song “San Francisco”

Be Sure to Wear Flowers
in Your Hair

became a hit single. The Monterey Pop Festival in June further cemented the status of psychedelic music as a part of mainstream culture and elevated local Haight bands such as Big Brother and the Holding Company and Jefferson Airplane to national stardom. A July 7th Time Magazine cover story on “The Hippies: Philosophy of a Subculture", an August CBS News television report on “The Hippie Temptation"[1] and other major media interest in the hippie subculture exposed the Haight-Ashbury district to enormous national attention and popularized the movement across the country and around the world. Thousands of disaffected youth migrated to the Haight-Ashbury district, including many runaway teenagers, irrevocably altering the social structure of the neighborhood. The Diggers, a local “community anarchist” group famous for its street theatre and for providing free food to residents every day, held a “Death of the Hippie” parade as the new residents poured in.
 
Bron: en.wikipedia.org

De San Francisco Chronicle publiceerde afgelopen maand een serie van vier delen:
The Summer of Love, 40 Years Later

Heerlijke Austenverfilming met Sally Hawkins in de rol van Anne Elliot. Ik kende de 31-jarige Britse actrice uit het Victoriaanse tv-drama Fingersmith. Hawkins is geknipt voor een rol in het korset. Anders dan bij die andere Victoriaanse schoonheid Kate Winslet (die ik eerder op de avond nog even zag in de Titanic) zie je bij haar geen uitbundige maar een heel ingehouden levenslust. Ingesnoerd door de stijve Britse vormelijkheid is ze bijna voortdurend in ademnood. Het is eigenlijk geen wonder dat ironie een typisch Engels verschijnsel is: aan de verstikkende omgeving van fatsoensnormen en roddel kan de ironie af en toe wat lucht geven.

Ook in dit Engelse kostuumdrama is er weer schitterend acteerwerk, en valt er genoeg te genieten van mooie fotografie en belichting. Regelmatig levert dit tableau vivants op die schilderijen van David en Ingres oproepen. De mooie ingetogen Anne Elliot met haar classicistische kapsel doet me soms denken aan Madame Récamier, de meisjes in lange witte jurken en haarbandjes aan Pre-Raffaelitische nymfen. Onder het visuele genot ligt natuurlijk weer een groot Engels drama, waarin het meestal weer gaat om het stille maar hartverscheurende verdriet van adelijke meisjes en iets minder adelijke jongens (of omgekeerd) dat ze met een masker van vormelijkheid proberen te verhullen. Alleen een enkele oude roddeltante lijkt zich thuis te voelen in de wereld van Jane Austen, maar in feite is iedereen gevangen in het wrede universum van rangen en standen.

De 19-jarige Anne Elliot wordt hartstochtelijk verliefd op de knappe marineofficier Frederick Wentworth. Maar de jonge Frederick heeft geen welgestelde ouders of een hoge rang. Voor de ouders van Anne alle reden om de prille relatie niet te accepteren en Anne ervan te overtuigen een eind aan de verhouding te maken.
 
Acht jaar later, als ze 27 jaar is, heeft Anne nog altijd spijt van haar besluit. Ze is altijd van Frederick blijven houden. Als hij terugkeert van zee, welvarend en bekend, kan Anne alleen maar toekijken hoe elke jonge vrouw uit de streek zich bij Frederick opdringt. Is Frederick Anne vergeten? Kan hij haar vergeven dat zij naar haar familie heeft geluisterd en niet naar haar eigen hart?
 
Bron: ncrv.nl

romans van Jane Austen
Sense and Sensibility (1811)
Pride and Prejudice (1813)
Mansfield Park (1814)
Emma (1815)
Northanger Abbey (1818)
Persuasion (1818)

Bron: nl.wikipedia.org

Ook warm aanbevolen: Age of Innocence van Edith Wharton en in 1993 verfilmd door Martin Scorcese over de webben van de minstens zo verstikkende New Yorkse jetset in de Silver Age (1870-1920).

janeausten.itv.com | moviemeter.nl | austenblog.com

Summer 2007 revisits the unprecedented explosion of contemporary art and popular culture brought about by the civil unrest and pervasive social change of the 1960s and early ’70s, when a new psychedelic aesthetic emerged in art, music, film, architecture, graphic design, and fashion. The exhibition includes paintings, photographs and sculptures by Isaac Abrams, Richard Avedon, Lynda Benglis, Richard Hamilton, Elliott Landy, Jimi Hendrix (his only known watercolor), Robert Indiana, Yayoi Kusama, Richard Lindner, and John McCracken, among others, as well as a rich selection of important posters, album covers and underground magazines. A special emphasis is placed on environments as well as on film, video and multimedia installations, including works by Jordan Belson, USCO, Stan VanDerBeek, James Whitney, and Lamonte Young and Marian Zazeela. The exhibition includes films of performances and light shows, and spotlights places such as the UFO nightclub in London and the Human Be-In in San Francisco, featuring Allen Ginsberg and Timothy Leary. Organized by Tate Liverpool and originally presented there, the show has toured to the Kunsthalle Schirn Frankfurt and the Kunsthalle Wien.
 
Bron: whitney.org

De San Francisco Chronicle publiceerde afgelopen maand een serie van vier delen:
The Summer of Love, 40 Years Later

chrispyleillustration.com | Portfolios [illoz.com]

Ik heb me er inmiddels mee verzoend dat ik aan ongeneeslijke nostalgie lijd. Het is een logische gevolg van heftig verlangen naar de eeuwige jeugd en hopeloos verzet tegen de vergankelijkheid. De zoete pijn van de nostalgie begon al vroeg in mij te werken, zeker al voor mijn 25ste. Het verleden heb ik altijd overzichtelijk bij me - ik weet mij bijvoorbeeld nog te herinneren wat ik vandaag 20 jaar geleden deed - alsof ik de route terug naar huis wil onthouden. Hoe ben ik hier gekomen, hoe ben ik geworden wie ik ben, kortom: wie ben ik? Het antwoord ligt altijd in het levende verleden. Wie ooit getript heeft weet dat er een staat van bewustzijn is, waarin het geheim van de tijdelijkheid zich openbaart als de nog veel geheimzinnigere eeuwigheid. Naar dit mystieke moment ben ik altijd op zoek geweest. Het is niet zo vreemd dat het historische brandpunt van dit mystieke moment voor mij kwam te liggen in het jaar 1967. Het jaar waarin ik vier werd, de ‘mystieke leeftijd’ zoals sommige ontwikkelingspsychologen beweren en natuurlijk het jaar van de Summer of Love. Toen ik begin twintig was, was ik bijna ziek van heimwee naar 1967.

Vandaag is het twintig jaar geleden dat de documentaire “It was twenty years ago today” van John Sheppard werd uitgezonden, over het album Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band. De video van deze documentaire en de plaat draaide ik in die dagen grijs. Een beetje spijt heb ik daar inmiddels wel van, want een nummer als a day in the life heb ik waarschijnlijk vaker gehoord dan de vier Beatles bij elkaar en is door mijn eigen schuld nu afgezaagd.

De documentaire gaat niet alleen over de Beatles. Eigenlijk is het een ode aan het jaar 1967. Je ziet de bekende beelden van het Monterey festival (elke keer als ik Janin Joplin in het slotaccoord van a ball and a chain zie ‘breken’, springen de tranen in mijn ogen.) en de hippiesubcultuur van de Haight Ashbury in San Francisco. Maar eigenlijk veel interessanter is dat deze film laat zien hoe het twintig jaar later ging met de hoofdrolspelers van toen: De provo Robert Jasper Grootveld dobberde in 1987 op het vlot ‘de yuppie’ ergens rond op het IJsselmeer, Abbie Hoffman was nog altijd politiek activist en acteur Peter Coyote had zich in 1987 even teruggetrokken in de overweldigende natuur van de Rocky Mountains. Derek Taylor, de voormalige persagent van de Beatles vond dat 1967 een jaar met een gouden randje was. “Een van mijn kinderen is van 1967 en dat merk je", zei hij met een beschamend lachje. Als ik aan Michaela denk, die in de Summer of Love geboren werd, dan geef ik hem onmiddellijk gelijk.

Mijn persoonlijk flowerpower revival van twintig jaar geleden is inmiddels weer lang voorbij. Maar heel af en toe steek ik nog wel eens een jointje op en komt er toepasselijke plaat uit de kast. Vorig jaar kreeg ik van Kees deze zeldzame eerste persing van Pink Floyd uit 1967. Met Syd Barrett dus. Ook deze cover is eindeloos nagevolgd en ik blijf een zwak houden voor idealisten in een kashimiroverhemd met een dromerige blik en/of caleidoscopische visie.

It Was Twenty Years Ago Today is a winning, evocative film crammed with the music of the good times, laced with interviews with Harrison, McCartney, Timothy Leary (looking toothless), Derek Taylor (the former Beatles press agent) who wrote the paperback based on the film. There’s not much sense that the Black Panthers had just been launched or that Che Guevara would soon die (someone prophesying there would one day be a shop called Che Guevara), or any mention that four days after Sergeant Pepper was released on June 1, 1967, the Six Day War began. But then I’ve always thought the American Sixties were about styles of politics, the British Sixties about styles of style.
 
 
The old clips are terrific: the Fab Four, Jimi and Janis and Ravi Shankar at Monterey Pop, badges and posters, loveburgers in the Haight, dope and acid and the Levitation Of The Pentagon shot by Dick Fontaine, who was sitting in the front row of the audience wearing Indiana Jones’s hat. (’For five minutes in the Sixties,’ said another of my informants, ‘he was the most famous man in England. ‘) Abbie Hoffman, a deliciously wry Jewish grandpa of the old New Left, notes in the film that the two most important moments in his life (family apart) were: where he was when he first heard John Kennedy had been assassinated and where he was when he first heard Sergeant Pepper. ‘There is no marijuana here!’ fretted Robert Jasper Grootveld after the show. The old Dutch Provo who in the film chats from his raft, The Yuppie, watched us boozing and grew angry. ‘No marijuana. You are all hypocrites. ‘ In the best spirit of the hospitable Sixties, several true believers fussed over Grootveld, distraught so honoured a guest should be without his favourite smoke.Adrian Mitchell, the poet, beamed diffidently when his daughters, both in their twenties, came by to tell him how handsome he was in the film. Chet Helms, an ‘Underground Impressario’ then, was in from San Francisco where, now, his card says, he is ‘Chester Helms of Atelier Dore (Important American and European Art).’
 
Bron: guardian.co.uk

Solo-expositie Jos van Riswick
Zaterdag 30 juni en Zondag 1 juli 2007
11.00-17.00 uur, Kerkje van Persingen

Kunstschilder Jos van Riswick is zich in de afgelopen 4 jaar steeds meer toe gaan leggen op het klassieke stilleven. Sinds medio 2005 heeft hij zich vrijwel uitsluitend met dit genre beziggehouden. In deze overzichtstentoonstelling toont Jos naast nieuw werk ook een selectie uit het werk van de afgelopen jaren. Zo krijgt de bezoeker een idee van zijn ontwikkeling tijdens deze periode van toegewijd werken. Alle schilderijen zijn te koop, enkele zijn ook in de vorm van een kunstdruk verkrijgbaar. De expositie is tot stand gekomen met medewerking van Laura Stoop

postcardfromholland.blogspot.com