door God verlaten
Ingmar Bergman maakte van zijn ‘zwartkijkerij’ een apart filmgenre
gisteren overleed hij op 89-jarige leeftijd
gisteren overleed hij op 89-jarige leeftijd
Jarenlang heeft het oeuvre van Bergman onder zijn imago geleden. Een Bergman-film gold lange tijd als een humorloze, zware film vol tobbende personages, existentiële crises, stiltes en woede-uitbarstingen. Dat beeld werd de laatste jaren, na het uitbrengen van zijn films op dvd, drastisch bijgesteld; pas toen werd voor een jongere generatie cinefielen duidelijk waarom films als Wilde aardbeien (1957), Persona (1966), en Fanny en Alexander (1982) in de jaren zestig, zeventig en tachtig zo veel los maakten bij bioscoopbezoekers in Europa en Noord-Amerika. De psychische labiliteit van Bergmans personages was een spiegel van de onzekerheid waarmee de door God verlaten mens na de Tweede Wereldoorlog verder moest met het leven.
Bibi Andersson en Liv Ullmann laten in de beklemmende film Persona (1967) zien dat tijdens de Summer of Love het leven niet voor iedereen zo licht als een veertje was.
Bergmans oeuvre – ruim honderd theaterregies, vijftig speelfilms, rond de veertig hoorspelen, vijftien televisiefilms en enkele operaproducties – staat bol van mensen die contact zoeken. Bergmans personages tasten naar een luisterend oor, vaak op wanhopige wijze.
Om de relatie met de ouders gaat het, om contact met de kinderen, met verloofdes en verkeringen, of met God zelf – al was het vertrouwen in Hem niet groot. ‘Vader, waarom heeft u mij verlaten?’ vraagt de dominee in De avondmaalsgasten (1962) zich af. ‘Ik wil dat God zijn hand uitstrekt en zijn gezicht laat zien’, zegt de ridder in Het zevende zegel (1957).
Bron: volkskrant.nl
Om de relatie met de ouders gaat het, om contact met de kinderen, met verloofdes en verkeringen, of met God zelf – al was het vertrouwen in Hem niet groot. ‘Vader, waarom heeft u mij verlaten?’ vraagt de dominee in De avondmaalsgasten (1962) zich af. ‘Ik wil dat God zijn hand uitstrekt en zijn gezicht laat zien’, zegt de ridder in Het zevende zegel (1957).
Bron: volkskrant.nl
On April 3rd, 1957 a great artist was born in Lyon: Yves Chaland. He studied at the Art Academy of St. Etienne together with Luc Cornillon. Chaland was “the” representator of atoomstijl/style atome, a retro movement named after the 1958 expo building “Atomium” in Brussels, showing their appreciation to the artists from the fifties and the 1950’s design. 
Twee jaar geleden schreef ik 
Eenzelfde soort indruk maakte op mij als 11-jarig jongetje in 1974 het Misdaadmuseum van Henk Kuijpers, waarin 
Roger Leloup (Yoko Tsuno)
Henk Kuijpers (Franka)
Verfilming van het leven van de Engelse koning, George III, die aan een eigenaardige ziekte leed. Engeland 1788, koning George III verliest zijn gezond verstand. Hij kraamt de grootste onzin uit, betast alle vrouwen en houdt heel de hofhouding wakker met monotone concerten. Zijn zoon, die al langer uit is op de troon, plaatst hem onder het waakzame toezicht van een dokter. De koningin blijft geloven dat haar man zal genezen en gaat op zoek naar een specialist. Koning George wordt op het nippertje bevrijd en gezond verklaard. Maar is hij wel helemaal genezen?
Ik heb al 
Sam Peckinpah
Jim Flora
De eerste reeks uit 1971 wordt de komende weken iedere werkdag bij 
Jane is wees en wordt verzorgd daar haar tante, mrs. Reed. Maar vanwege een ruzie met haar neefje John wordt Jane naar de strenge kostschool Lowood gestuurd. Hier is ze getuige van de dood van haar beste vriendinnetje Helen Burns. Jane weet te ontsnappen aan de barre omstandigheden op Lowood en het lukt haar een baan als gouvernante te krijgen op Thornfield Hall, bij Sir Rochester. Ondanks zijn cynische en humeurige karakter wordt hij, vanwege haar levendigheid en wilskracht, door haar aangetrokken. Ze worden verliefd, maar de broer van Rochesters vrouw maakt Jane duidelijk dat hij al getrouwd is. Rochesters vrouw blijkt krankzinnig te zijn en woont in afzondering op Thornfield Hall.
Frida Kahlo wordt geboren in 1907 en wordt reeds in 1913 op zesjarige leeftijd getroffen door kinderverlamming aan haar linkerbeen. Dit is de bron van een aantal complexen die ze haar hele leven zal meedragen. Het enige naakt van haar, is geschilderd door haar echtgenoot Diego Rivera in 1930 zittend op een stoel, haar magere been onder het andere, zodat haar handicap niet opvalt.
Op 21 augustus 1929 huwt ze met Diego Rivera. De ex-vrouw van Rivera, Lupe Marin, komt een scène maken op het trouwfeest. Christina, zus van Frida, bekent in de zomer van 1934 dat ze een verhouding heeft met Diego Rivera. Frida verlaat daarop Diego. Een jarenlange oorlog tussen beiden speelt zich af tot ze uiteindelijk realiseren dat ze niet zonder elkaar kunnen. Op 8 december 1940 hertrouwen ze. Hun eigenaardig huwelijkscontract stipuleert dat Frida geen seksuele omgang meer hoeft te hebben met haar man.
speelde als jong meisje al in een paar films, totdat ze in de Tsjechische film Extase (1933) door Hollywood werd opgemerkt. Het was overigens niet zo vreemd dat deze film in Amerika was opgevallen, want Hedy Lamarr heeft met Extase de eerste ‘naaktscene’ uit de filmgeschiedenis op haar naam staan. Al is dat misschien een groot woord, je ziet haar gewoon even bloot van voren, dat is alles, maar in die tijd bracht dat op het witte doek een enorme opschudding teweeg. 
ex-man zelfmoord pleegt, weigert ze met haar minnaar mee te gaan. Deze film, met in de hoofdrol Hedwig Kiesler, zorgde voor opschudding door de (voor die tijd) gewaagde erotische scènes met beelden van frontaal vrouwelijk naakt. Het puriteinse Amerika censureerde de produktie zoals het bijna overal het geval was. (…) Extase werd gedraaid op locaties met prachtige landschappen en is een film vol lyrische schoonheid en gestileerde erotiek.
Boccaccio 70
Het succes van Geert Mak staat natuurlijk niet op zichzelf. Er is een enorme belangstelling voor geschiedenis, vooral als het gaat om literaire non-fictie vanuit een persoonlijk perspectief. Dat is ook precies de invalshoek van de stadsfotograaf. Eigenlijk is er niet zoveel verschil tussen de ‘methode’ van een schrijver als Geert Mak en die van de stadsfotograaf: ze gaan beiden de straat op, bewegen zich tussen de mensen door en observeren. Ze houden van de mensen, ze houden van de stad. En ze zien door hun houding van ‘afstandelijke betrokkenheid’ het bijzondere van de alledaagsheid. Het is niet toevallig dat bij mij op tafel naast In Europa het fotoboek Berliner Plätze ligt, met foto’s van de Berlijnse stadsfotograaf Max Missmann. Mak keert tijdens zijn reis door Europa én de twintigste eeuw telkens terug naar Berlijn, voor hem de hoofdstad van die eeuw. 
Johannes Leendert Scherpenisse
Max Missmann
De Poolse regisseuse Agnieszka Holland heeft het 22 jaar na Amadeus aangedurfd een film te maken die wat thematiek betreft nogal lijkt op het meesterwerk van Milos Forman. Beide films zijn een gedramatiseerde fantasie over een episode uit het leven van een van de grootste muzikale genieën uit de geschiedenis. Copying Beethoven concentreert zich op het jaar 1823 waarin Beethoven werkt aan de voltooiing van zijn Negende Symfonie. Drie jaar na het overlijden van Mozart in 1791 was de jonge Beethoven al van plan om een gedicht van Schiller, de “Ode an die Freude", op muziek zetten. Maar pas in de Negende Symfonie zou dit plan worden uitgewerkt, bijna dertig jaar later. Copying Beethoven volgt hem in de periode dat hij de de laatste hand legt aan zijn Negende en daarbij assistentie krijgt van de jonge conservatoriumstudente Anna Holtz. Voor Beethoven zelf, maar ook voor veel tijdgenoten, was het ongebruikelijk dat een vrouw dit werk deed. Deze verdichting in de feiten zegt misschien net zoveel over Agniezska Holland dan over de componist. Ze wil het sexeverschil in die tijd nog eens benadrukken. 
