Museum De Buitenplaats, Eelde, 4 november 2007 t/m 17 februari 2008
Bron: museumdebuitenplaats.nl
olieverf op paneel, 82,5 x 80 cm
Jan van der Kooi werd in 1957 geboren in Groningen en groeide op in het nabij Groningen gelegen Bedum. Al in de vroegste schooljaren bleek zijn aanleg voor tekenen. Tijdens zijn middelbare schooltijd kreeg hij de eerste serieuze tekenlessen van Arend Ronda; deze stimuleerde hem in het beeldend vak door te gaan. Zijn beroepsopleiding krijg hij aan de NLO Ubbo Emmius te Leeuwarden en vervolgens aan de ABK Akademie Minerva te Groningen. Vanaf het midden van de jaren 80 begint zijn werk zich los te maken van de noemer ‘Noordelijk Realisme’. Niet langer is er sprake van stijlvolle stillevens die roerloos in tijd en ruimte aanwezig zijn. Sinds zijn verhuizing naar een huis en atelier vol licht en ruimte, verrassen zijn schilderijen door een nieuwe toonzetting: ze zijn licht, feestelijk en ademen een zuidelijke sfeer. Grote reputatie verwierf hij sindsdien met zijn ‘vloerstillevens’: dampende kopjes koffie, mandjes met fluitenkruid en glaasjes water op zijn ateliervloer worden overspoeld door invallend zonlicht. Naast schilder is Jan van der Kooi ook een veelzijdig tekenaar. Hij woont en werkt in Bergum. ( Bron: stoneart.nl )
Het tragische levensverhaal van Ian Curtis is voor mij vooral het verhaal van een jongeman die door zijn eigen ontrouw verscheurd wordt. Geen onverschillige no future zoals ik ooit gemakzuchtig veronderstelde, maar een gevoelige ziel die worstelde met zijn ontrouw en zijn onvermogen om een duidelijke (zwart-wit) keuze te maken. Een van de mooiste scenes uit de film vind ik de lange shot waarin je hem naar het arbeidsbureau ziet lopen, van achteren gefilmd. Op zijn jas staat met grote kapitalen HATE geschreven. Was dit enkel een pose, een statement om zich te verzetten tegen de lovefreaks van de generatie voor hem? Of gaat het veel dieper, zoals Freud voor het eerst psychologisch heeft uitgewerkt, om de haat van het narcistische ik tegenover ‘de objecten van het libido’? Anders gezegd: de diepe haat tegenover de (ge)liefde omdat de (ge)liefde ‘het ik’ in gijzeling heeft genomen en het voortdurend bedreigt met ‘ik-verlies’.
Ian Kevin Curtis (1956 - 1980) was een Engelse zanger en songwriter. Hij is bekend als de zanger van de groep Joy Division, die hij oprichtte in 1977 in Manchester. In 1980 pleegde hij zelfmoord door zich op te hangen. De overige leden van Joy Division richtten later New Order op. Ian Curtis leed aan epilepsie, wat de reden was waarom bij optredens van Joy Division de belichting steeds gedimd moest zijn. Desalniettemin kreeg hij soms nog aanvallen, waarna hij van het podium gedragen moest worden. Hij had een eigen, excentrieke dansstijl, die veel fans deed twijfelen of hij nu een aanval kreeg of aan het dansen was. Veel teksten hadden als onderwerp de dood, geweld en degeneratie. Dit was de voedingsbodem voor veel speculatie over een mogelijke depressie. Zelf beweerde hij dat hij zong over hoe verschillende mensen verschillende problemen aanpakken. In 1976 bezocht hij een concert van de legendarisch punkband The Sex Pistols. Dit overtuigde hem naar verluidt van zijn eigen lotsbestemming als artiest in plaats van gewoon fan van een band. De belangrijkste invloeden op Curtis waren de schrijvers William S. Burroughs en J.G. Ballard, en zangers Jim Morrison, Iggy Pop en David Bowie.
Thales van Milete (ca. 624 v.Chr. - 545 v.Chr.)
In Pierre Cuypers, architect 1827-1921 wordt voor het eerst voor een breed publiek een duidelijk beeld geschetst van zijn leven en werk. Cuypers was een eigenzinnige workaholic, gedreven op zoek naar de essentie van de architectuur. Met zijn werk bepaalde hij het beeld van Nederland in de negentiende eeuw. Dit uiterst toegankelijke en rijk geïllustreerde boek bevat historische foto’s van de architect en zijn familie, zijn woonhuis en verdwenen gebouwen. Materiaal uit archieven en familiebezit is voor het eerst gefotografeerd. Daarnaast zijn er prachtige ontwerptekeningen en schetsen van gebouwen en decoraties. Van een aantal beeldbepalende werken zijn voor deze uitgave nieuwe kleurenopnamen gemaakt.
De architect Pierre Cuypers had een missie: hij geloofde in een samenlevingsideaal, in een architectuur die de maatschappij kon veranderen, in het 
Gisteren schreef ik 
Nu ik voor het eerst de 
De trappenpiramide van Djoser is oorspronkelijk niet als dusdanig opgezet, maar begon als mastaba, een klassieke Egyptische grafvorm. In latere stadia werd het grondvlak vergroot, tot uiteindelijk 126 bij 109 meter, en werden steeds kleinere trappen toegevoegd. Uiteindelijk kwamen er zes trappen voor een totale hoogte van meer dan 60 meter. Onder de piramide zijn er verschillende galerijen en kamers en één van die kamers is de eigenlijke grafkamer. Er is in de zuidmuur een klein graf, waarin het ka-beeld van de farao stond. De naam trappenpiramide stamt niet uit de vroegere tijd maar uit de 19e eeuw. Het heet zo omdat de piramide niet echt een piramide is, men kan als het ware op de trappen lopen. De piramide kan gezien worden als het helder is uit Caïro.
Van de andere grote meester van de Brusselse school Hergé, neem ik ook een stripalbum mee en het was ook geen moeilijke keuze welke Kuifje het moest worden. De sigaren van de farao tekende Hergé in 1934 maar in 1954 verscheen pas de ingekleurde versie die wij nu kennen. Aardig detail: een van de gemummificeerde Egyptologen op de omslag (tweede van rechts) heet E.P. Jacobini, een verwijzing naar Edgar P. Jacobs, met wie Hergé goed bevriend was.
