good brush
Craig Mullins is een fantasy artist uit Hawaï
Bij Craig Mullins zie je eenzelfde virtuositeit als bij John Singer Sargent door wie hij zich ook heeft laten beinvloeden
The 39 year old Californian native attended Pitzer College in Claremont for two years before studying product design at the Art Center College of Design. Mullins soon found that he was better at drawing cars, which led to 6 months at Ford in Detroit. He also discovered that his design sense was a little too weird to be of value to the car design industry and returned to Art Center to study illustration, where he finally finished his degree in 1990.
Bron: ballisticpublishing.com
Bron: ballisticpublishing.com
Souther Salazar’s work first began to circulate in the early 90’s, in the form of photocopied cut-and-paste microcomics and ‘zines made in his bedroom as a young teenager in rural Oakdale, CA. After graduating from Art Center College of Design in Pasadena, CA, he moved to Los Angeles. Souther Salazar exhibits his collages, paintings, drawings and sculptures in dense and frenzied installations that encourage exploration and participation by the viewer. His work has appeared in galleries in New York, Los Angeles, Portland and Tokyo, and in publications such as Kramers Ergot, Swindle and The Drama and a recent cover feature in Giant Robot.
Henry van de Velde is vooral bekend als architect, maar geheel in de geest van zijn tijd was hij daarnaast een veelzijdig kunstnijveraar: hij ontwierp schilderingen, tapijten, meubels, zilver en keramiek en was een begenadigd boekverzorger. Het is voor het eerst dat de boekontwerpen van Henry van de Velde in een tentoonstelling bij elkaar worden gebracht. Van de Velde beschouwde het boek als leverancier van een dagelijkse dosis cultuur maar ook als monument voor de geest. Dit is terug te zien in zijn ontwerpen, waarin eenvoud en monumentaliteit hand in hand gaan. Zijn ontwerpen omspannen 50 jaar. In die periode ontwikkelt zijn werk zich van ‘ornament’ naar ‘lijn’; van Art Nouveau, een kunststroming met een decoratief karakter, naar Nieuwe Zakelijkheid, een stroming waarin eenvoud en functionaliteit een belangrijke rol spelen. In de tentoonstelling zijn niet alleen prachtige boekbanden en uitmuntende typografie te bewonderen, maar wordt ook een beeld gegeven van het ontstaan van de ontwerpen: er zijn schetsen, proeven en verschillende versies van hetzelfde ontwerp te zien.
Henry Van de Velde (1863 - 1957)
His interest in the Fine Arts was aroused at an early age: “My father was an architect, he was always bringing home drawings,” says Larsson. However, he didn’t discover his vocation until he spent a year as an exchange student in North Carolina a the age of 16. Larsson studied at the University of Stockholm (Art History) and at the Stockholm School of Architecture. He then moved to Florence, Italy, to study at Cecil and Graves, the only atelier in Europe dedicated to the instruction of traditional realism. He spent nearly three years there studying the techniques and methods of the Old Masters. He now is a prolific painter of portraits, landscapes and still lifes. For the last 10 years the artist has lived in Amsterdam, The Netherlands. There he has a studio, but Larsson also paints portraits and landscapes on location in other countries.
Die Ursprünge der Gemäldegalerie Alte Meister reichen zurück bis in das Jahr 1509, als Anna von Mecklenburg, Witwe von Landgraf Wilhelm II., Lucas Cranach d. Ä. mit einem kleinen Flügelaltar zum Gedächtnis an ihren verstorbenen Gemahl beauftragte. Die Periode der intensivsten Sammeltätigkeit war zwischen 1748 und 1756, als Landgraf Wilhelm VIII. ca. 800 Gemälde in Holland, Paris, Brüssel, Antwerpen, Venedig und in Deutschland durch seine Diplomaten und Kunstagenten ankaufen ließ. 1749-51 wurde für die Sammlung eine Galerie hinter das Palais des Landgrafen zwischen Auehang und Frankfurter Straße gebaut. 1877 zogen die Gemälde in das neu errichtete Gebäude der heutigen Neuen Galerie an der Schönen Aussicht um, wo sie bis zum Ausbruch des Zweiten Weltkriegs blieben. Die meisten Gemälde lagerten zwischen 1939 und 1945 im Reichsbahnbunker. Seit 1976 sind sie in den Etagen 1 bis 3 des Schlosses Wilhelmshöhe ausgestellt.
Der Herkules gilt als das Wahrzeichen der Stadt Kassel. Praktisch der gesamte Baukörper - Oktogon und Kaskaden - besteht aus Basalt-Tuffstein, der in nahegelegenen Steinbrüchen gewonnen wurde. Das weiche Material hatte den Vorteil der relativ guten Bearbeitbarkeit, es verwittert jedoch verhältnismäßig schnell und stellt seit 300 Jahren ein Problem beim Erhalt des Bauwerks dar. Hauptproblem ist hierbei die Frosterosion. Das poröse Tuffgestein saugt an der Oberfläche Regenwasser auf. Diese Randbereiche platzen bei Frost schichtweise ab. Weiteres Problem ist die schiere Masse des Bauwerks, welches das Oktogon auseinanderdrückt und den östlichen Teil den Karlsberg hinuntergleiten lässt. Einige Hallen und der komplette Südflügel sind wegen Einsturz- bzw. Steinschlaggefahr für Besucher gesperrt. Seit Herbst 2005 laufen die dringend nötigen und umfangreichen Restaurierungsarbeiten zum Erhalt des Bauwerks. Die Kosten dafür werden auf über 24 Millionen € geschätzt.
De Bazel
When you think of 1968, you think of riots, assassinations, the Vietnam war, the youth revolt, the backlash—and the songs that reflected it all. It was the year of “Hey, Jude,” “Revolution” and “Street Fighting Man"—the last two making it clear that wealthy rock stars didn’t want to push this youth revolt thing too far. It was also the year James Brown, in “Say It Loud (I’m Black and I’m Proud),” told his fellow Americans that blacks would “rather die on our feet than keep livin’ on our knees.” At least he had some grit—when he wasn’t cozying up to Hubert Humphrey. Strange days.
When Peter Max left art school, Max had become fascinated with new trends in commercial illustration and graphic arts, from America as well as Europe and Japan. He decided to try his hand at it and within a short time, he won awards for album covers and book jackets, which combined his own brand of realism with graphic art techniques. Max also admired the work of contemporary photographers such as Bert Stern, Richard Avedon, and Irving Penn, which led to his photo collage period, in which he had captured the psychedelic era of the mid’60s. 
Vorige week woensdag zond Arte 
Met de komst van de eenentwintigste eeuw is de wereld gevaarlijk onzeker geworden. Meer dan ooit zijn we op zoek naar houvast en wroeten we in de geschiedenis naar onze identiteit. De ongekende populariteit van In Europa zou daar voor een deel uit verklaard kunnen worden. Geert Mak’s bestseller lijkt precies op het juiste moment geschreven. Zoals hijzelf zegt, was zijn reis in 1999 een laatste inspectietocht om te zien hoe het contintent er aan het einde van de twintigste eeuw bijlag. Vandaag, precies 89 jaar nadat keizer Wilhelm II naar Nederland vluchtte en de Eerste Wereldoorlog definitief voorbij was, begint de langverwachte televisieserie In Europa. De afleveringen zullen niet alleen steeds zondagavond op televisie te zien zijn, maar worden in de week daarna ook uitgezonden op het themakanaal GeschiedenisTV. De omvangrijke televisieserie werd voorafgegaan door een podcast die nog steeds te beluisteren is op de 
In de toiletkamer van de keizerin stond een grote spiegel gevangen in weelderige kwabornamenten. Op mijn vraag of keizer Wilhelm II van Jugendstil hield, gaf de gids een kort antwoord: “Nee.” Hij probeerde het daarna uit te leggen: de keizer hield wel van Barok, Classicisme en 
Ik laat een stijl graag diep tot mij doordringen, want eigenlijk is iedere stijl een geabstraheerd portret van het leven zélf. Jugendstil zou je kunnen zien als een interpretatie van de asymmetrische rocaille , een schelpmotief uit de Rococo. Evenals de Barok kunnen Rococo en Jugendstil monumentaal worden, maar de verfijnde versieringen dringen ook door tot in de kleinste gaatjes. Jugendstil groeit en woekert vaak als een plant. De moderne interpretatie van de Rococo komt vooral tot uitdrukking in het gebruik van het nieuwe materiaal smeedijzer, uitermate geschikt om lange golvende stelen en krullen te vervaardigen. De Jugendstilornamenten zijn de ene keer motieven letterlijk uit de flora overgenomen, de andere keer weer streng geabstraheerd.
Alma Mahler, demasqué van een mythe
Alma Mahler (1879-1964)
In 1902 huwde ze Gustav Mahler, die twintig jaar ouder was dan haar, in de Karlskirche in Wenen. Ze kregen twee dochters, Maria Anna (1902-1907) en Anna (1904-1988), die later beeldhouwer zou worden. Alma moest in haar huwelijk haar eigen artistieke interesses op het gebied van schilderen en muziek laten varen. Mahler moest niets van haar artistieke uitspattingen weten. Hij eiste per brief dat Alma zou ophouden met haar muziek en alleen voor de zijne zou leven. Hierop begon zij een affaire met Bauhaus-architect Walter Gropius.
Mahler stierf in 1911. In de herfst van 1915 trouwde Alma met Walter Gropius. Ook dit huwelijk was tumultueus. Gedurende twee jaar, had Alma een affaire met schilder Oskar Kokoschka, die in zijn schilderij Die Windsbraut (1914) hun liefde tot uitdrukking bracht. Bang voor de passie die hij in haar losmaakte, verliet Alma Kokoschka voor schrijver Franz Werfel, van wie ze (waarschijnlijk) een kind kreeg, terwijl ze nog steeds getrouwd was met Gropius. Ze had Werfel leren kennen dankzij Franz Blei. Ze scheidde van Gropius en hertrouwde met Werfel in 1929, maar het kind, Martin Carl Johannes, werd te vroeg geboren en stierf op de leeftijd van tien maanden.
In 1938 vluchtten Alma Mahler Werfel en Franz Werfel van Oostenrijk naar Frankrijk vanwege de Anschluss. Door de Duitse invasie en bezetting van Frankrijk in de Tweede Wereldoorlog, en de deportatie van de joden naar de Nazi-vernietigingskampen, moesten Alma en haar man ook Frankrijk ontvluchten. Met hulp van de Amerikaanse journalist Varian Fry in Marseille, ontsnapten ze via de Pyreneeën en Spanje naar Portugal, waarvandaan ze naar New York voeren. Uiteindelijk gingen ze wonen in Los Angeles, waar Werfel succes behaalde toen zijn Song of Bernadette in 1943 werd verfilmd. Na Werfels dood in 1945, verhuisde Alma terug naar New York, waar ze actief bleef in de culturele wereld tot haar dood in 1964. In 1946 had ze zich tot Amerikaans staatsburger laten naturaliseren.
Wanneer je deze film gezien hebt, zul je niet zo snel meer een vlieg doodslaan of een mier doodtrappen. Met het inzoomen op de kleine, vaak stille wereld van de insecten, word je met eerbied en ontroering getroffen. Mieren wassen zich als konijntjes, heel lief met hun pootjes over de kop. Ook de voelsprieten worden zorgvuldig schoongemaakt. Maar het is er niet alleen lief. Net als in de macrofauna ligt het gevaar steeds op de loer: spinnen, vleesetende plannen of een korhoender die bij een mierenhoop is neergestreken. Ik heb ademloos zitten kijken naar de wereld die door de biologen Claude Nuridsany en Marie Perennou is blootgelegd.
Wij hebben M.C. Escher , in België hebben ze Frans Masereel. In januari 2005 schreef ik 
Frans Masereel (1889 - 1972)
Steeds vaker kijk ik naar biopics. Zaterdag zag ik 
Amedeo Modigliani (1884 - 1920) was een zeer knappe man, die een sterke aantrekkingskracht had op vrouwen. Vrouwen kwamen en gingen, totdat Beatrice Hastings zijn leven binnenkwam. Zij bleef twee jaar, en werd onder andere geschilderd als “Madame Pompadour“. Zij leed echter erg onder zijn drankzucht, maar als hij nuchter was, dan was hij wel erg charmant, citeerde Dante Alighieri en gedichten van Lautreamont. (… ) Bij de 18-jarige kunststudente Jeanne Hébuterne kreeg hij in Nice op 29 november 1918 een dochter, die zij ook Jeanne noemden. In Nice verkocht Modigliani enkele werken aan rijke toeristen, maar slechts voor enkele francs per stuk. Het geld dat hij had, verdween overigens toch gauw richting drugs en alcohol. In mei 1919 keerde hij terug naar Parijs, met Jeanne en hun dochter. Ze huurden een appartement in de Rue de la Grande Chaumière, waar Jeanne en Modigliani portretten van elkaar schilderden. 
De tijd daarna ging de gezondheid van Modigliani verder achteruit. Nadat hij een paar dagen niet gezien was, vond de benedenbuur het paar in bed, Modigliani met een delirium, Jeanne vasthoudend, die bijna negen maanden zwanger was. Naar later verteld werd, zette hij Jeanne aan tot zelfmoord, zodat hij haar als favoriet model bij zich kon houden in het paradijs. Een dokter werd gehaald die echter weinig kon doen om het leven van de 35-jarige kunstenaar te redden. De hele kunstenaarsgemeenschap uit Montmartre en Montparnasse woonde de begrafenis bij. Jeanne Hébuterne, die naar het huis van haar ouders was gebracht, sprong twee dagen na de dood van Modigliani uit een raam op de vijfde verdieping, waarbij zowel zijzelf als haar ongeboren kind omkwamen. Modigliani ligt begraven op de begraafplaats Père-Lachaise. Jeanne Hébuterne werd begraven in het Cimetière de Bagneux, bij Parijs. Pas in 1930 mocht zij van haar verbitterde familie rusten naast Modigliani en werd zij herbegraven.
