Frans Post was een van de eerste Europeanen die de Nieuwe Wereld vastlegde. Tussen 1636 en 1644 tekende en schilderde hij in Nederlands-Brazilië (Pernambuco) en probeerde objectief vast te leggen wat hij daar allemaal zag. Toch had hij een onvermijdelijk ‘blanke’ visie. Hij bleef niet alleen een Europese schilder; in de eerste plaats was hij een Hollandse schilder uit de zeventiende eeuw die met topografische precisie zijn werk deed.
Vierhonderd jaar later is Europa een kruispunt van culturen geworden en lijkt het Avondland in een identiteitscrisis. Sinds Picasso in 1907 zijn demoiselles d’ Avignon schilderde, is de blanke kunstenaar gewend aan multi-culturele cut ‘n paste, aan deconstructie en reconstructie, aan vrije verbeelding en vrije interpretatie. De schilderijen van Carla van Kranendonk staan op het eerste gezicht helemaal in de etnische Afro-amerikaanse traditie. Maar ze leunen daarbij ook op het (Europese!) structuralisme en de relativering en herinterpretatie van de blanke Westerse cultuur door de bril van niet-Westerse culturen.
zonder titel, 145 x 150 cm
Galerie 25 Limited Amsterdam
Deze portretten van zwarte vrouwen en mannen, Kranendonks helden, zijn een vervolg op een portret dat de kunstenares in 2004 maakte van haar Surinaamse schoonmoeder. Een monumentaal portret dat beschouwd kan worden als een hommage aan dé zwarte vrouw. Carla Kranendonk reist geregeld naar haar familie in Suriname en Senegal en komt dan terug met genoeg inspiratie voor nieuwe beelden vol symbolen en betekenissen.
Bron: galeries.nl
Twin Peaks blijft ( … ) bekend staan als één van de meest fascinerende projecten uit de geschiedenis van tv, én als een meesterwerk dat had kunnen zijn. De serie begint met de moord op een locale beauty queen, Laura Palmer (Sheryl Lee). De plaatselijke politie, aangevoerd door de recht-door-zee sheriff Harry S. Truman (Michael Ontkean), kan de zaak niet aan en roept de hulp in van het FBI. Speciaal agent Dale Cooper (een kostelijke Kyle MacLachlan), wordt naar het slaperige stadje gestuurd – een vrolijke man, die gek is op zwarte koffie, en zich verder bezighoudt met boeddhisme, spiritisme en deductie. Gaandeweg krijgen we zicht op de verschillende inwoners van Twin Peaks, die allemaal een verborgen leven leiden, allemaal lijken in de kast hebben, of het nu drugs is, verzekeringszwendels, buitenechtelijke liaisons of iets anders. Voeg daar nog de geesten aan toe, die na een paar episodes beginnen opduiken, en het resultaat is een bizarre trip, die meer had kunnen zijn dan wat het is, indien men Lynch en co-auteur Mark Frost hun zin had laten doen.
Het duurde tot in 2002 voor het eerste seizoen van Twin Peaks op dvd werd uitgebracht door Paramount. De dvd-set van het eerste seizoen bevatte alle afleveringen van het eerste seizoen en de oorspronkelijke pilot. De pilot was de reden waarom het zo lang wachten was op de dvd-release, omdat de rechten ervan in handen waren van een ander bedrijf. Van de pilot werden twee versies gemaakt: de gewone eerste aflevering van de tv-serie en een afgeronde tv-film, met een apart einde dat speciaal voor die versie werd gefilmd. De bedoeling van ABC was dat, als de serie niet aansloeg bij het publiek, de pilot met het speciale einde, nog als een op zichzelfstaande film kon worden uitgebracht in Europa. De oplossing van de moord op Laura Palmer is heel anders in deze “Europese” tv-filmversie van de pilot dan in de serie. (Bron: 
Als 1938 der Agfacolor-Diapositivfilm in Frankreich auf den Markt kam, begann Gisele Freund, eine Sammlung von Farbporträts von Schriftstellern anzulegen. Sie fotografierte die Autoren, die sie meist durch Monnier kennengelernt hatte, in regelrechten Porträtsitzungen bei Lampenlicht. Die Bilder bekamen dadurch eine ruhige ästhetische Einheit, die an die Konzeption der Galerie contemporaine von Nadar und anderen Fotografen des Second Empire erinnerte. In etwa eineinhalb Jahren nahm sie in Paris und London über achtzig Schriftsteller auf, von denen später viele zu den wichtigen Autoren des zwanzigsten Jahrhunderts gezählt wurden: Aragon, Breton, Benjamin, Cocteau, Colette, Eliot, Éluard, Gide, Joyce, Koestler, Montherlant, Rolland, Shaw, Valéry, Wilder, Woolf, Zweig u. a.
Henri Jonas werd op 28 mei 1878 geboren in de Maastrichter Smedestraat nummer 2930 te Maastricht als tweede kind van Charles Jonas, meesterknecht-huisschilder, en Fieneke Jungslaeger. Na zijn lagere schooltijd trad Henri Jonas in de voetsporen van zijn vader en werd ook (leerling)huisschilder. ’s Avonds volgde hij de tekenlessen van Rob Graafland aan het Stadsteekeninstituut en vanaf 1902 ook aan de Zondagsschool voor Decoratieve Kunsten. Op 2 juni 1903 trouwde Henri Jonas met Netteke Roukens. Het huwelijk zou kinderloos blijven. Op 31 maart 1915 werd hij weduwnaar omdat Netteke, op 38-jarige leeftijd, overleed aan tuberculose. De dood van Netteke en een jaar daarna die van zijn vader zette het leven van Henri op z’n kop en hij besloot het roer om te gooien. In 1916 zegde hij zijn baan als huisschilder op en vertrok met een subsidie van de stad Maastricht naar Amsterdam. Tot augustus 1918 volgde Jonas de opleiding aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten, daarna keerde hij weer terug naar Maastricht. De onrust die hem na het overlijden van Netteke en zijn vader had overvallen, was echter nog niet geweken en Henri Jonas reisde enkele jaren door Europa en Noord-Afrika. Na zich in 1922 definitief in Maastricht te hebben gevestigd, in ‘het huis met de roos’ aan de Kleine Looierstraat nummer 10, werd Henri Jonas leraar schilderen aan het Stadsteekeninstituut, dat enkele jaren later de Middelbare Kunstnijverheidsschool werd. In deze jaren hervond Jonas zijn innerlijke kracht, die resulteerde in een krachtige expressie in zijn werk. Tussen 1925 en 1932 bloeide Jonas’ talent. In deze jaren – in 1925 of 1926 – leerde Henri Jonas in Parijs bovendien het bekende schildersmodel Eugénie Servais kennen, met wie hij een relatie kreeg. Onder druk van zijn kerkelijke opdrachtgevers, kon hij echter niet met haar trouwen – Eugénie was immers een gescheiden vrouw – hetgeen Jonas in een ernstig conflict bracht met zijn geweten en hem het diepe besef gaf dat hij, wat hij ook zou kiezen, altijd zou verliezen. De innerlijke tweestrijd die hiervan het gevolg was, leidde in 1933 tot een diepe depressie. De periode van januari 1933 tot juli 1937 heeft Jonas doorgebracht in achtereenvolgens de Valeriuskliniek in Amsterdam, de Sint Willibrordus Stichting in Heiloo en vanaf oktober 1933 in het Sint Servatius Gesticht in Venray. In augustus 1937 trouwde Henri Jonas alsnog met de inmiddels ‘weduwe’ geworden Eugénie Servais.
In 1992 speelde Bobby Fischer op een Servisch eiland in het toenmalige Joegoslavië een revanchematch tegen Spasski. Fischer. won met 10-5. Omdat er VN-sancties tegen Joegoslavië golden, die ook de sport betroffen, had de Amerikaanse regering Fischer op voorhand verboden de match te spelen. Fischer spuwde toen voor de rollende camera’s op de brief waarin het State Department hem verbood om de match te spelen. Fischer, die met de match meer dan drie miljoen dollar verdiende, keerde na afloop niet terug naar zijn geboorteland en verbleef voornamelijk in Hongarije, Zwitserland, de Filipijnen en Japan.
Vandaag begint in Trouw een wekelijkse serie artikelen over deugden. Paul van Tongeren geeft de aftrap en zegt hij vandaag in deze krant: „Dat het normen- en waardendebat onvruchtbaar is, heeft te maken met die termen ’normen’ en ’waarden’. De normen worden ons van buiten opgelegd en zijn verplichtend.”
Paul van Tongeren, Deugdelijk leven
Met Henk Jonker, Aart Klein en Wim Zilver Rupe richtte Maria Austria in 1945 het fotobureau Particam Pictures op. Het persbureau richtte zich op onderwerpen uit het gewone leven. Op de documentaire reportages voor kranten en tijdschriften stond de werkende mens centraal. Maria Austria fotografeerde de opbouw van Nederland door de lens te richten op bijvoorbeeld de huishoudbeurs en de bevolking in een typische Amsterdamse buurt als de Jordaan. Ook na de oorlog maakte Maria Austria veel portretten. Zij kreeg acteurs, cabaretiers, dansers, regisseurs en musici voor de camera. Austria en Jonker werden bovendien gevraagd om de eerste voorstellingen in de Amsterdamse Stadsschouwburg vast te leggen. Deze opdracht vormde de kiem voor het specialisme van Austria en Jonker, de theaterfotografie. Zo fotografeerde het paar (in 1950 huwden Maria en Henk) vanaf 1947 ook het Holland Festival. Later kregen ze ook opdrachten van de Nederlandse Opera Stichting, het Concertgebouworkest en tal van andere gezelschappen. Met een rubriek in het Algemeen Handelsblad boden ze elke week een visueel verslag over belangrijke maatschappelijke gebeurtenissen.
In 1945 was Aart Klein een van de medeoprichters van de groep Particam, later op initiatief van Klein omgedoopt tot Particam Pictures. Dit bureau, waar onder anderen ook Maria Austria deel van uitmaakte, verwierf in de eerste jaren na de oorlog een monopolie op het gebied van de theaterfotografie. Daarnaast maakten de leden reportages over de meest uiteenlopende onderwerpen. Het waren de jaren van opbouw en optimisme en deze facetten kwamen in de fotografie van de Particam-fotografen vaak naar voren. In 1956 besloot Aart Klein zich te vestigen als zelfstandig fotograaf en richtte zich op bedrijfsfotografie. Zijn opdrachtfotografie zou steeds meer een ongebonden karakter krijgen; hij vond zijn eigen stijl in een uitgesproken ‘wit-zwart’ fotografie. Aart Klein is actief geweest binnen diverse fotografische organisaties. Zo was hij in 1945 een van de medeoprichters van de Nederlandse Vereniging van Fotojournalisten en maakte gedurende vier jaar, van 1956 tot 1960, deel uit van het bestuur van de GKf. Hij heeft zich altijd ingezet voor de verbetering van de positie van fotografen in Nederland.
Henri Farman (1874 - 1958)
In 1990 maakte het toen 17-jarige Russische pianowonder Nikolai Lugansky een opzienbarend debuut als invaller voor Maria João Pires. Inmiddels wordt Lugansky wereldwijd gezien als een fenomeen van uitzonderlijke klasse. Hij beschikt over enorme technische gaven, maar maakt geen show van zijn virtuositeit. Hij musiceert open en eerlijk maar ook met kracht, raffinement en verdieping. In oktober 2006 speelde Lugansky met Het Gelders Orkest op indrukwekkende wijze het ‘Tweede pianoconcert’ van Rachmaninov. Ditmaal keert hij terug naar Arnhem met werk van Schumann, Prokofjev en pianogenie Liszt.
Al acht jaar ben ik een bewoner van de eenentwintigste eeuw, maar toch voel ik mij een nomade in de geschiedenis en sla ik telkens weer ergens in het verleden mijn tenten op. Toen ik op Eerste Kerstdag luisterde naar de cantate die J.S.Bach voor 25 december 1724 schreef, zette ik een denkbeeldige pruik op. Hoe voelde men zich in die tijd? Voelde men zich in de eeuw van de Verlichting misschien verlichter omdat men nog niet de last hoefde te dragen van het historische bewustzijn? In de negentiende eeuw werd het bewustzijn verzwaard en tegelijkertijd ondermijnd door de ideeën van Darwin, Nietzsche en Freud. In de eeuw die daarop volgde verloren we tenslotte ons vooruitgangsgeloof en werden we en masse geconfronteerd met het nihilisme. Maar dit is natuurlijk een tunnelvisie. Omgekeerd kun je onze welvaart plaatsen tegenover de stinkende armoede van de achttiende eeuw. Het beeld dat we nu van het galante tijdperk hebben, is gevormd door de lifestyle van de toenmalige jetset; het overgrote deel van de bevolking leidde een uitzichtloos bestaan. De Verlichting scheen alleen voor de happy few. 
Peter Gay heeft, na een indrukwekkend oeuvre met o.a. studies over de Verlichting, Mozart, Voltaire, de Victoriaanse cultuur en Freud, een boek geschreven over het modernisme. Modernism: The Lure of Heresy. Dat boek is nu vertaald in het Nederlands en verschenen bij Uitgeverij Ambo onder de titel Het modernisme, de schok der vernieuwing. Misschien komt hij tot dezelfde voorlopige conclusie: de vadermoordenaars van de avant-garde zijn niet in hun missie geslaagd. Zonder de vader heeft de zoon geen bestaansrecht, zonder traditie bestaat er geen kunst, alleen anti-kunst, die strikt genomen niet in de kunstgeschiedenis thuishoort: ze werpt zichzelf buiten.
Peter Gay (born June 20, 1923), a Jewish American historian of the social history of ideas, born as Peter Joachim Fröhlich in Berlin, where he was educated at the Goethe-Gymnasium. After witnessing Kristallnacht in 1938, he fled Nazi Germany in 1939. His family initially booked passage on the SS St. Louis (whose passengers were eventually denied visas) but fortuitously changed their booking to an earlier voyage to the U.S. He came to the United States in 1941 and took American citizenship in 1946. Gay received his education at the University of Denver, where he was awarded a BA in 1946 and at Columbia University where he was awarded an MA in 1947 and PhD in 1951. Gay worked as political science professor at Columbia between 1948-1955 and as history professor from 1955-1969. He taught at Yale from 1969 until his retirement in 1993. He married Ruth Slotkin (d. 2006) in 1959 and has adopted three step-children.
De nieuwe serie van Jan Jongbloed is geconstrueerd om een even eenvoudige als doeltreffende format: een of twee jongens (nu dertigers of veertigers) gaan op zoek naar dat ene meisje ‘waar de hele klas verliefd op was.’ Wat is er van haar geworden? En is ze nog steeds populair? Of om het maatschappelijker uit te drukken: heeft ze een succesvoller leven gekregen door haar uiterlijk? Het antwoord zal meestal (weinig verrassend) positief zijn en bevestigt de sociale wet dat een mooi uiterlijk garant staat voor populariteit op school en succes in de maatschappij. 
Zu Beginn der 1920er-Jahre kommt August Sander in Berührung mit der „Gruppe Progressiver Künstler“ in Köln und findet in diesem Kreis eine starke Resonanz; hier u. a. in engem Austausch mit den Künstlern Franz Wilhelm Seiwert und Heinrich Hoerle sowie des weiteren mit Gerd Arntz, Gottfried Brockmann, Otto Freundlich, Raoul Hausmann und Stanislaw Kubicki (Berlin), Hans Schmitz, Augustin Tschinkel (Prag/Köln) und Peter Alma (Amsterdam). Zudem ist Sander mit den Malern Jankel Adler, Otto Dix, Heinrich Pilger und Anton Räderscheidt in engerem Kontakt. Viele von ihnen wurden wie auch Künstler anderer Sparten, so der Musik, Literatur, Baukunst und dem Schauspiel von August Sander portraitiert und in sein großes Werk Menschen des 20. Jahrhunderts aufgenommen. Für dieses entwirft er um 1925 ein Konzept, das allerdings über das Sujet des Künstlerportraits hinaus, ein weites Spektrum der damaligen Gesellschafts- und Berufsgruppen umfasst und auf rund 600 Aufnahmen, unterteilt in sieben Gruppen, angelegt ist. 
Johannes Ilyitch Sergieff
( … ) Het einde van het multiculturalisme is immers vooral een einde aan de vermeende zelfvernedering, waar westerlingen zo in getraind waren. Vroeger kon je als witte, heteroseksuele man niet eens spreken over je eigen “authentieke” cultuur en identiteit, want dan was je bij voorbaat al verdacht, dan was je al bijna een neofacist. Maar die zelfvernedering bleek ook een dekmantel. Juist doordat wij “identiteitloos” waren, konden wij namelijk spreken over universele waarden. Want omdat wij geen identeit hadden, spraken we vanuit een neutrale positie. En precies dat was zo arrogant tegenover die mensen die we zogenaamd beschermen. “Toe maar, wees vooral jezelf", zeiden we - maar daarmee stellen wij de norm van wat “jezelf” is. Niet omdat we “westers” en dus superieur waren, want dat zou racistisch zijn, maar omdat we “neutraal” waren. Maar superieur bleven we… stiekem. Het is eigenlijk meta-racisme. Fascinerend, hoe deze hypocresie mogelijk was: meta-racisme als kritiek op het racisme! ( … )
