Van je oude klasgenoten moet je het soms hebben. Zo stuurde André (óók CLV) mij vorige maand de CD Brittle Hearts, het debuutalbum van zijn band Paper Moon uit Utrecht. Helaas bestaat de band niet meer, maar niet te lang getreurd, ars longa, vita brevis…
Brittle Hearts is een vakkundig gemaakt album met blije luisterliedjes die rechtstreeks uit de jaren zestig lijken te komen. De zang deed me regelmatig denken aan die van Paul McCartney of Roger McGuinn en dat kan geen toeval zijn, want de mannen van Paper Moon zijn openlijke belijders van britpop en ook al niet vies van westcoastpop en neo-psychedelica. Toen ik 1992 het nummer Texarkana hoorde op het R.E.M album Out of Time was dat een openbaring. Ik besefte toen voor het eerst dat de sound of the sixties helemaal niet dood is, maar dat deze altijd en overal weer tot leven kan worden geroepen. Niet alleen in Athens, Georgia 1991 maar ook in Utrecht 2004. Als je het maar met liefde doet en als je het nodige talent hebt uiteraard.
Brittle Hearts staat met springerige popliedjes zoals die in de jaren zestig door frisgewassen jongelui gemaakt werden. Vaak denk je Beatles, dan weer Turtles, soms Byrds, een keertje R.E.M. en ook wordt Jonathan Richman in herinnering geroepen. De eerste twee ep’s van Paper Moon werden geproduceerd door de gebroeders Paulusma van Daryll-Ann, dus daar zijn ook wat sporen van blijven hangen.
( Aloha )Er zijn van die bandjes die tijdens donkere en herfstachtige dagen toch een grote zon op je gezicht weten te toveren. Laat Paper Moon er daar nou een van zijn. Zo schijnt in ‘The Lost Parade’ een gelukzaligheid door die we dezer dagen nog enkel bij The Polyphonic Spree tegenkomen.
( Oor )
nazorg:
Paper Moon stopt ermee [ papermoon.noet.nl ]
Jelle Paulusma [ producer van Brittle Hearts ]
Ralf Heynen is een Nijmeegse kunstenaar met een voorliefde voor oosterse mystiek. Hij kiest daarbij voor architectuur met een verhaal. Van Armeense kloosters en kerken uit de vroege middeleeuwen tot Indiase paleizen en koopmanshuizen met verfraaide exterieurs. De olieverfschilderijen hebben een sterke kracht door de werking van het warme licht en dito kleurgebruik. Beeldelementen zijn zeer verfijnd en met veel gevoel voor detail weergegeven. Om inspiratie op te doen heeft de kunstenaar rondreizen gemaakt in onder meer Armenië, India, Iran, Jordanië, Georgië, Marokko en Egypte.
(…) wat doet deze vrouw? „Zij doet niets met haar lichaam. Iets is mens als het een interactie met het lichaam heeft, als het tegelijkertijd een lichaam is, maar ook dat lichaam heeft. Deze vrouw lijkt nauwelijks enige interactie met haar lichaamte onderhouden. Als zij geen mens was maar een dier zou dit werk ons helemaal niet schokken. Door 
Filosofie van het kijken)
“Niet alleen bloemen houden van mensen, dieren ook. We lijken er echter niet mee te willen leven; zodra een beest verstedelijkt heet ‘ie geen ‘natuur’ meer. Natuurbeheer wordt hier door velen terecht omschreven als ‘tuinieren’. Lacherig, en dat is dom: in het tuinieren liggen de kansen. De tuin is altijd een geïdealiseerde versie van de natuur geweest; door te knutselen aan het landschap komt de natuur naar ons idee optimaal tot haar recht. Als natuurbeheer nu tuinieren is, dan is tuinieren natuurbeheer. Dat betekent voor Nederland, met 4,5 miljoen tuinen, 4,5 miljoen natuurbeheerders! Laat het idee varen dat door ruim te bouwen de natuur kapot gaat. De meeste woonwijken zijn compacte tuinsteden; te krap om een boom in te planten zonder de hele dag in de schaduw te zitten. Resultaat: een kleinschalig hekkenlandschap, betegeld en omzoomd door schuttingen. Geef ons de ruimte en kleinschalige heggenlandschappen ontstaan; de droom van natuurbeheerders.”
Verwacht in een verfilming van of over een underground comic geen heroes, winners of happy end. Want de Amerikaanse underground comic is de volmaakte tegenhanger van de American Dream met zijn superhelden. Als je Ghost World gezien hebt, ken je de toonzetting: schlemielige figuren die gewapend met gitzwarte zelfspot door het leven sukkelen. Voordat 
Toen de collectie Duitse schilderijen uit de 18de en 19de eeuw in de Hermitage voor deze tentoonstelling nader werd bekeken door gastconservator (en voormalig directeur van het Rijksmuseum) Henk van Os werd duidelijk dat de prominente positie van kunstenaars uit de Duitse landen in St.-Petersburg rond 1800 ertoe heeft geleid, dat er zich in de depots een verrassend rijke collectie van Duitse schilderkunst uit die tijd bevindt. Met onder andere belangrijke schilderijen en tekeningen van landschapsschilders die in Nederland niet of nauwelijks bekend zijn. Met deze ontdekking ontstond het idee om in een tentoonstelling in de Hermitage Amsterdam te laten zien welke ingrijpende revolutie Friedrich teweeg had gebracht in de Duitse landschapsschilderkunst. Meer traditionele schilders als Hackert, Reinhart en Mechau, tijdgenoten als de onbekende jonge kunstenaar Carl Fohr (1795-1818) en Carl von Kügelgen (1772-1832) en navolgers als Hagens, Carus en Von Klenze zetten Friedrich in een kunsthistorische context. Door de confrontatie van Friedrichs werken met traditionele landschappen kan er pas begrepen worden waarom zoveel critici in zijn tijd Friedrichs werk niet konden of wilden begrijpen. Friedrichs werk is uniek en dat wordt temeer duidelijk wanneer zijn schilderijen in de context met andere schilders worden getoond.
De rechter kolom is gereserveerd voor opinies. Deze begint met drie kadertjes met intro’s naar bijvoorbeeld de dagelijkse column van Rob Schouten of Sylvain Ephimenco, de weblog van hoofdredacteur Wim Schoonen, Lodewijk Dros, han Koch, Judith Neurink of de weblog over de Verkiezingen in de VS. Daarna volgt een intermezzo aanbevolen video’s. 
Het is voor de luisteraar erg verleidelijk en gemakkelijk om vroeger als beter te beschouwen. Aan vroeger weet je wat je hebt. Vroeger is klaar, het verandert niet meer, het is wat het is, take it or leave it. Je kiest er je favoriete meesterwerken uit, je dierbare net-niet meesterwerken, plus nog wat ditjes en datjes, want het moet wel een beetje gezellig blijven. De rest negeer je gewoon. Geen haan die ernaar kraait. Vroeger is namelijk meer selectie, constructie en interpretatie dan realiteit.
Revolution in the Head met daarin een analyse van alle 178 Beatles songs verscheen voor het eerst in 1994 en is sindsdien een onmisbaar standaardwerk geworden. McDonald stierf in augustus 2003 terwijl de derde druk nog in voorbereiding was, bijna een jaar na het overlijden van George Harisson. Als naslagwerk heeft de derde druk uit 2005 nu een vaste plek gekregen bij mij naast de Beatles LP’s onder mijn draaitafel. Elk Beatlesnummer wordt door McDonald van zowel historisch als muziektechnisch commentaar voorzien en daarbij komen de gegevens over de bezetting en opnamedata. McDonald oogste ook kritiek met zijn benadering. Alles wat er na 1970 in de muziek gebeurd is, blijft voor hem slechts een verwerking van wat er in het decennium daarvoor gemaakt is. Ik vind dat trouwens wel een aantrekkelijke tunnelvisie. De popmuziek uit de sixties is waarschijnlijk de invloedrijkste uitdrukkingsvorm van de counter culture, die sindsdien mainstream is geworden voor bijna iedereen die na 1945 geboren is. En die tegencultuur was doordrenkt van geestverruimende middelen die de revolution in the head een handje hielpen. 
Het psychedelische jaar 1967 kwam niet zomaar uit de lucht vallen. In de eerste helft van de zestiger jaren waren de voortekenen al zichtbaar. Voor The Beatles zorgden Rubber Soul (1965) en Revolver (1966) voor de grote ommekeer, de weg naar binnen. Ook heel letterlijk. De reden waarom de band vanaf eind 1965 de studio indook had een even praktische als banale oorzaak. Door de constante massahysterie in het publiek konden ze zichzelf niet meer horen spelen! De weg naar binnen werd paradoxaal ook een weg naar buiten, een ontdekkingsreis door onbekende werelden met tangerine trees and 
Wie ben ik? Wat kan ik? Wat voel ik? De tijdschriften- en boekenindustrie tiert welig op deze vragen. Maar het samenstellen van lijstjes over jezelf kan in het oneindige doorgaan, want jezelf zul je niet vinden.
Page maakte later bekend dat Crawford tegen haar vertelde dat ze vanwege eventuele persoonlijke problemen niet tegenspeler Johnny Mack Brown hard moest slaan in een scène waar haar personage zijn personage slaat. Page stapte op Brown af en vroeg of ze zich moest inhouden. Brown vertelde echter tegen haar dat ze dit absoluut niet moest doen. Voor de actrice was dit een teken dat Crawford haar als rivale zag en er alles aan deed om haar weg te schemeren.
Nu bestaan er binnen het genre van de misdaad- of detectiveroman weer allerlei richtingen en mengvormen. Bijvoorbeeld de kruising tussen de detective en de historische roman. Sinds het succes van Umberto Eco ’s 
Dan Brown moet beslist aan dit boek van 
Dan Brown sluit net als James Redfield aan bij de mainstream op de relimarkt. Een groot verschil met de Celestijnse Belofte is dat Brown zijn spannende verhaal koppelt aan het Grote Verhaal van het Christendom om dat vervolgens te verdraaien tot een ‘nieuw’ Groot Verhaal. In dat ‘nieuwe’ Verhaal vinden we de eeuwenoude gnostische kenmerken waarvan de modieuze spiritualiteit zo gecharmeerd is: de Kerk zou een machtsinstituut zijn die de oorspronkelijke boodschap van Jezus verdraaid heeft in een aantal dogma’s waarvan de belangrijkste zou zijn dat Jezus de Zoon van God is en niet zoals men in de modieuze spiritualiteit aanneemt, een sterfelijk mens die de kennis van de onsterfelijke ziel heeft doorgegeven zoals de gnostici dat altijd al gedaan hebben. Deze visie wordt breed aangehangen en het gaat zelfs zover dat deze door allerlei wetenschappers en pseudo-wetenschappers verdedigd wordt. Een paar jaar geleden was bij Teleac een 
Nog altijd zijn er discussies over de graaltheorie waarop Dan Brown zich baseert. Deze heeft hij dus rechtstreeks overgenomen van Henry Lincoln, Michael Baigent en Richard Leigh. Daar komt hij ook recht voor uit. Een van de hoofpersonen uit De Da Vinci Code, de graalexpert Leigh Teabing refereert aan Richard Leigh en Michael Baigent (Teabing is een anagram van Baigent) Beide heren klaagden hem in 2006 aan wegens plagiaat, maar Brown werd vrijgesproken. De discussies lijken voor sommigen (een deel van) de juistheid van de theorie te bevestigen. Opus Dei wordt door Brown afgeschilderd als een misdadige organisatie die in feite de misdadigheid van het hele Vaticaan illustreert. Blijkbaar willen veel mensen dat al te graag geloven. Wanneer het Vatciaan hier vervolgens kritiek op heeft, lijkt Brown het zo voor al degenen bij het rechte eind te hebben. Op wikipedia wordt nog altijd de neutraliteit van het artikel over 
The Da Vinci Code
Nostalgie is herinnering, met de pijn eruit verwijderd. Zo omschreef de Amerikaanse socioloog Fred Davis in 1979 het opkomende fenomeen dat hij ’yearning for yesterday’ noemde: hunkeren naar gisteren.
Het was wel even wennen. Onlangs had ik Ben Kingsley nog gezien in 
De negatieve visie van cultuurpessimisten, anti-globalisten en zelfs van moslimfundamentalisten op de Westerse kapitalisitische maatschappij lijkt vaak gegrond, omdat wordt uitgegaan van ‘juiste’ veronderstellingen. Henk Berg, die German Studies doceert aan de universiteit van Sheffield maakt in een essay dat verscheen in de weekendbijlage Letter & Geest in dagblad Trouw van 2 augustus j.l. vijf misvattingen onschadelijk. Ik vind dat bevrijdend omdat ik mijzelf erop betrap hoe gemakkelijk ik soms gevangen zit in de mantra van ‘het verdorven Westen’. Een radicaal alternatief in de vorm van een maatschappelijk en/of religieuze omwenteling kan dan noodzakelijk lijken. Henk de Berg refereert aan de filosoof Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770-1831) die tweehonderd jaar geleden de bevrijdingstheologen al voorhield: de hemel al op aarde willen bezitten, is onder water vuur willen maken. Maatschappelijke verbeteringen kunnen zich beter voltrekken binnen smalle marges van de liberale democratie, want de geschiedenis leert ons dat met radicale voornemens de weg naar de hel op aarde geplaveid is. 
‘Closer’ begon als een toneelstuk, geschreven door scenarist Patrick Marber, en dat valt eraan te merken: we krijgen een serie duidelijk afgebakende scènes, die zich telkens afspelen tussen twee van de vier hoofdpersonen en die in wezen bestaan uit lange, soms briljant geschreven dialogen. Filmdialoog is een eigenaardig beestje: gewoonlijk worden de teksten enkel aangewend om informatie mee te delen. Wat de personages zeggen moet bondig en duidelijk zijn – maar zeer weinig conversaties in films duren langer dan hooguit twee of drie minuten. In ‘Closer’ daarentegen, krijgen de dialogen tien tot vijftien minuten om zich te ontwikkelen. In plaats van een dialoog krijg je een gesprek dat zich op een natuurlijke manier kan ontplooien. Dit zijn mensen die iets te zeggen hebben, en welbespraakt genoeg zijn om het uit te drukken: we krijgen fantastische regels tekst zoals: ‘I don’t stalk people. I lurk’, en: ‘You know what a heart looks like? Like a fist of blood!’ De meeste films tegenwoordig lopen vol met personages die niets te melden hebben en niet zouden weten welke woorden ze moesten gebruiken indien dat wel het geval was (al eens gelet op de dialogen in pakweg ‘National Treasure’?). De teksten in ‘Closer’ zijn wel gestileerd (de meeste mensen in de echte wereld zijn zo rad van tong niet), maar ze klinken haast muzikaal door de kracht van hun intelligentie.
Dat is de beslissende asymmetrie tussen heden en verleden waarvan ouderen zich vagelijk bewust zijn. Zij hebben de leeftijd bereikt waarop je de wereld van je jeugd onmogelijk meer tot het heden kunt rekenen. Die is ergens, zonder dat je precies weet waar, een onderdeel van het verleden geworden. Het leven van de grijsaard is aan weerszijden van de breuklijn tussen heden en verleden komen te hangen. En dat leidt er weer toe dat die asymmetrie (tussen de ordelijkheid en overzichtelijkheid van het verleden enerzijds en de weerbarstige chaos van het heden anderzijds) in het leven van die grijsaards wordt geïmporteerd. De wereld van hun jeugd is keurig ingekaderd, eenvoudigweg omdat die nu definitief tot het verleden behoort. Voor jonge mensen is er daarentegen alleen nog maar het ongestructureerde heden.
