zaterdag 31 januari 2009
tweemaal Deneuve
Dit weekend twee films met Catherine Deneuve op België :
Belle de Jour (1967) en Les Parapluies de Cherbourg (1964)

Les Parapluies de CherbourgEen jaar geleden schreef ik hier iets over de vrolijke en kleurrijke musical Les Demoiselles de Rochefort met Catherine Deneuve en haar zusje Francoise Dorleac. Morgenmiddag zendt de Belgische televisie Les Parapluies de Cherbourg uit, een andere musicalfilm van Jacques Demy met muziek van Michel Legrand en een hoofdrol Catherine Deneuve. De film won verschillende prijzen, o.a. een Gouden Palm in 1964 op het Film Festival in Cannes en werd in datzelfde jaar genomineerd voor een Oscar in de categorie beste buitenlandse film. Het jaar daarop werd Les Parapluies de Cherbourg ook nog eens bekroond met de prijs voor de best film door de Franse filmcritici.

Belle de JourVanavond zendt Canvas ook nog Belle de Jour (1967) uit van Luis Buñuel. Evenmin als Repulsion (1965) van Roman Polanski waarin Deneuve twee jaar eerder de hoofdrol speelde, is Belle de Jour een luchtige film. Voor iets opwekkenders kun je Catherine Deneuve beter zien in Les Parapluies de Cherbourg (1964) of Les Demoiselles de Rochefort (1967).


Belle de Jour trailer

Les Parapluies de Cherbourg [ en.wikipedia.org ] | Belle de Jour [ en.wikipedia.org ]

Nieuw-België
Amsterdam - Nieuw Amsterdam 1609-2009
400 jaar betrekkingen tussen Amsterdam en New York

Henry Hudson Dit jaar is het 400 jaar geleden dat Henry Hudson strandde op het eiland Manhattan. In opdracht van de Vereenigde Oost-Indische Compagnie zocht hij naar een Noord-Westelijke doorvaart naar Azië. Begin september 1609 vond hij op ongeveer 41 graden NB en 74 graden WL een grote baai waarop een rivier uitmondde, die naar hem vernoemd zou worden. In 1626 werd het eiland Manhattan door de WIC voor zestig gulden van de indianen gekocht en zou de nederzetting Nieuw Amsterdam worden gesticht (vanaf 1665 New York geheten) met Peter Stuyvesant als eerste gouverneur. Maar op deze Belgische website las ik een ander verhaal over de stichting van New York. Vijftien jaar na de missie van Henry Hudson zou in 1624 het West-Indische Compagnie schip de Nieu Nederlandt op Manhattan landen met daarop een dertigtal (voornamelijk Waalse) families…

Nova Belgica
kaart van Arnoldus Montanus 1671
de grondgebieden gelegen tussen Virginia en Nieuw-Engeland zouden vanaf 1615 onverschillig de naam van Nieuw-België (Novum Belgium, Novo Belgio, Nova Belgica, Novi Belgii) of Nieuw-Nederland dragen
Het woord België verwijst naar de oude Nederlanden, die toen een gedeelte van Noord-Frankrijk en Lotharingen, België, Luxemburg en het huidige Nederland omvatten. Zijn inwoners heetten de Belgen. Vele kaarten uit de zestiende eeuw toonden trouwens dit grondgebied onder de naam van België. De naam ging nadien in onbruik raken ten bate van Nederland, en ging pas in 1789 terug verschijnen ter gelegenheid van de eerste Belgische revolutie. Meerdere zegels uit dit tijdperk herinneren dat de grondgebieden rond de toekomstige New York de naam van Nieuw-België droegen. Een eerst zegel uit 1623 draagt een bever - voor het aankomst van de kolonisten in 1624 was de streek vooral geëxploiteerd door pelsjagers - omcirkelt met de woorden “Sigillum Novi Belgii”. Het zegel van Nieuw-Amsterdam uit 1654 draagt wat hem aangaat de vermelding “Sigillum Amstellodamensis in Novo Belgio“.
 
Bron: Het ontstaan van New York, legende en werkelijkheid
Niew Nederland
kaart van Johannes van Keulen 1685
De naam Nieuw Amsterdam was in 1665 veranderd in New York

Amsterdam - Nieuw Amsterdam 1609-2009 Het was Henry Hudson die vierhonderd jaar geleden in opdracht van de VOC een korte route zocht naar Azië. Hij strandde op het eiland Manhattan en was enthousiast over de gunstige ligging aan zee. De Amsterdamse West-Indische Compagnie ‘kocht’ het eiland in 1626 voor zestig gulden van de indianen. Vanaf dat moment ontwikkelde zich een multiculturele samenleving met burgerrechten naar Amsterdams model. Bij de overname door de Engelsen werden deze gerespecteerd.

In de 19e eeuw ontstond er in Amerika belangstelling voor de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Twee republieken, twee wereldmachten. Onder de Nederlandse kolonisten groeide het sociale bewustzijn. In New York was Mrs. Astor, geb. Schermerhorn, de ongekroonde koningin van de Society. De Hollandse Gouden Eeuw stond in de schijnwerpers. Amerikaanse verzamelaars richten hun blik op de Rembrandts en Vermeers. Na de eeuwwisseling brak een ware Holland-mania uit. Hans Brinkers schaatstocht, een Amerikaanse creatie, beleefde ongekende populariteit.

Bron: unitedmediacompany.nl

New Netherland Project [ nnp.org ] | historicnewamsterdam

vrijdag 30 januari 2009
achtergronden [ 3]
achtergronden uit The Sleeping Beauty (1959)
Sleeping Beauty
achtergronden uit The Sleeping Beauty (1959)
The film was directed by Les Clark, Eric Larson, and Wolfgang Reitherman, under the supervision of Clyde Geronimi. The film was based on the fairy tale Sleeping Beauty by Charles Perrault, with additional story work by Joe Rinaldi, Winston Hibler, Bill Peet, Ted Sears, Ralph Wright, and Milt Banta. The film’s musical score and songs, featuring the work of the Berlin Symphony Orchestra, are inspired from the 1890 Sleeping Beauty ballet by Pyotr Ilyich Tchaikovsky.Sleeping Beauty was the first animated feature to be photographed in the Technirama widescreen process. The film was presented in Super Technirama 70 and 6-channel stereophonic sound in first-run engagements. Only one other animated film, Disney’s The Black Cauldron, was shot in Technirama.
 
The Sleeping Beauty [ en.wikipedia.org ]


meer achtergronden [ animationbackgrounds.blogspot.com ]

donderdag 29 januari 2009
tweede jeugd
Stripblad Eppo is terug en ligt vanaf vandaag weer in de winkels

Toen ik in 1975 van de lagere school naar de brugklas ging, maakte ik de metamorfose mee van de PEP naar de Eppo. Ruim dertig jaar geleden had je nog een computerloze jeugd en strips waren veel belangrijker dan tegenwoordig. Zeker voor mij, een jongen van twaalf die de bovenmeester had opgebiecht dat hij striptekenaar wilde worden. De klas had erom moeten lachen, maar het was wel degelijk serieus bedoeld. De PEP en de Eppo waren voor mij heilige lectuur en ik gooide geen nummer weg tot op de dag van vandaag. Met het gevolg dat ik nog altijd bijna 6 jaargangen PEP compleet (1970-1975) en ruim 6 jaargangen Eppo compleet (1976-1981) heb staan.

aankondiging van Eppo in 1975
Deze aankondiging van Eppo verscheen in het allerlaatste nummer van PEP in september 1975
vandaag verschijnt Eppo na 34 jaar opnieuw…

Deze week keert Eppo terug en richt zich vooral op lezers zoals ik, veertigers en dertigers die tussen 1975 en 1989 het blad lazen en die nu bijna honderd Euro per jaar over hebben voor hun tweewekelijkse dosis jeugdsentiment. Ik vind het wel jammer dat voor de naam Eppo is gekozen en niet voor PEP. Maar dat zal te maken hebben met het feit dat het stripblad PEP de nostalgische en koopkrachtige dertigers weinig of niets zegt. Ik hoop dat deze reanimatie een serieuze kans van slagen heeft en het stripverhaal in Nederland een tweede jeugd krijgt. Aan het team van Nederlandse toptekenaars zal het niet liggen. Onder deze tekenaars vinden we ouwe rotten als Dick Matena, Daan Jippes, Martin Lodewijk en Henk Kuijpers die ooit begonnen in PEP (en Donald Duck) en die na veertig jaar de meesters zijn van het Nederlandse stripverhaal. Ik steun dit initiatief van harte met het kopen van een los nummer, om te beginnen…

Heb je weleens heimwee naar de jaren 70 en 80? Toen het hoogtepunt van de week dat moment was, waarop de brievenbus klepperde en de nieuwe Eppo op de deurmat viel. Nou… Die tijd komt weer terug!!! Het legendarische stripblad Eppo komt terug! Vanaf 29 januari 2009 verschijnen er maar liefst 25 nieuwe nummers. Dat betekent dus ook splinternieuwe avonturen van onder andere Storm, Franka, De Partners en Agent 327. Verhalen die speciaal voor Eppo worden gemaakt. Maar daar blijft het natuurlijk niet bij! Tal van andere artiesten staan te popelen om voor Eppo aan de slag te gaan, en jou elke twee weken te verrassen met een superblad.
 
Bron: eppostripblad.nl

de terugkeer van Eppo [ wereldomroep.nl ] | Eppo terug van weggeweest [ adformatie.nl ] | strips horen door de brievenbus [ nrcnext.nl ]

woensdag 28 januari 2009
flakkerende spookbeelden
maandagnacht op Arte: Intolerance (1916)
Love’s Struggle Throughout the Ages van D.W.Griffith

Vorige week schreef ik hier iets over de Argentijnse film Antena , een schitterende compilatie van citaten en cinematografische stijlmiddelen uit het tijdperk van de stomme film gegoten in een surrealistisch sprookje. Tegenwoordig kun je met de computer alle stijlen en effecten uit het verleden nabootsen en digitale retrografische vormgeving is een genre apart geworden. Maar vannacht keerde de Frans-Duitse zender Arte terug naar een van de originelen uit het tijdperk van de stomme film, het drie uur durende epos Intolerance van D.W.Griffith, een film die 90 (negentig!) jaar ouder is dan Antena.

scenes uit Intolerance
verschillende scenes uit Intolerance die gaan over 2500 jaar onverdraagzaamheid. Toen de film in september 1916 uitkwam, was Amerika nog niet betrokken bij de Eerste Wereldoorlog

Intolerance is een onbetwijfeld meesterwerk en een klassieker die elke zichzelf respecterende filmliefhebber eens in zijn leven moet hebben gezien. Mark Twain heeft eens opgemerkt dat een klassieker een boek (c.q. film) is dat iedereen gelezen (gezien) wil hebben maar dat niemand wil lezen (zien). Vaak heeft dit te maken met het feit dat een klassieker meestal een flinke kluif is en het tempo niet snel genoeg is omdat een klassieker uit een andere tijd komt. De eenentwintigste mens is een zapper geworden en consumeert liever het wikipedia lemma over een klassieker, dan dat hij de tijd neemt om de klassieker te absorberen. Ik probeer daar zelf een beetje de middenweg in te vinden. Zo heb ik bijvoorbeeld de Metamorphosen van Ovidius en de Divina Commedia van Dante nu allebei voor een derde gelezen maar wel in mijn bezit, zodat ik elk moment een begin kan maken om verder te lezen. Ook Intolerance heb ik op de harde schijf staan en nu voor een derde bekeken.

Babylonische stad uit Intolerance
Babylon uit Intolerance

Intolerance is echt een stokoude, bijna negentiende eeuwse film. Alle volwassenen in de film en het publiek in 1916 waren ook negentiende eeuwers. En dat geldt zeker voor de actrices die zo lijken te zijn weggelopen uit Victoriaanse schilderijen, vaak met smachtende blik omhoog, de lippen donker aangezet en de krullen bevallig in de nek. Lilian Gish speelt in Intolerance een van de hoofdrollen en samen met Mary Pickford zou zij als ‘Griffith girl’ een van de allereerste Hollywood sterren worden. Doordat Griffith voor het eerst effectief gebruik maakte van de close up zodat hun mooie gezichtjes kolossaal op het witte doek konden verschijnen, was de ster status een feit.

Intolerance moet je met eigen maatstaven beoordelen want deze oerfilm is een Gesammtkunstwerk waarin woord (de tussenschriften) muziek (de live interpretatie van het orkest) theater en schilderkunst/fotografie elkaar ontmoeten in het piepjonge medium. De filmtaal waaraan we inmiddels zo gewend zijn, is hier nog in wording. Door de technische ‘gebreken’ (flakkerende beelden, snelle bewegingen, monochrome inkleuring en stomme acteurs die daardoor theatrale gebaren nodig hebben) ontstaat er een filmische en poëtische werkelijkheid. Esteban Sapir heeft deze poëzie van flakkerende spookbeelden in Antena (2006) weer weten op te roepen.

Babylonische stad uit Intolerance
De gigantische set in Hollywood met de poort van Babylon werd afgebroken maar in 2001 werd weer een replica gebouwd in het commerciële Hollywood & Highland complex

The massive life-size set of the Great Wall of Babylon, seen in the fourth story, was placed at the corner of Sunset Boulevard and Hollywood Boulevard when the movie was completed. It became a notable landmark for many years during Hollywood’s golden era. It actually stood on the lot of the studio on Prospect Avenue near the Sunset & Hollywood Boulevard junctions in the eastern end of the city. It was the first such exterior set ever built in Hollywood. Falling into disrepair, it was eventually torn down. Years later, this same Babylon set was replicated as the central courtyard design for the new Hollywood & Highland complex in Hollywood, which opened in 2001.

Bron: imdb.com


scene uit Intolerance
Intolerance was a colossal undertaking filled with monumental sets, lavish period costumes, and more than 3,000 extras. The film consisted of four distinct but parallel stories that demonstrated mankind’s intolerance during four different ages in world history. The timeline covered approximately 2,500 years, beginning with:
 
1. The “Babylonian” period (539 BC) depicts the fall of Babylon as a result of intolerance arising from a conflict between devotees of different Babylonian gods.
2. The “Judean” era (circa 27 AD) recounts how intolerance led to the crucifixion of Jesus.
3. The French Renaissance (1572) tells of the failure of the Edict of Toleration that led to the St. Bartholomew’s Day Massacre.
4. Modern America (1914) demonstrates how crime, moral puritanism, and conflicts between ruthless capitalists and striking workers helped ruin the lives of Americans.
 
Bron: Intolerance [ en.wikipedia.org ]

Intolerance [ imdb.com ]

dinsdag 27 januari 2009
de achterkant van onze welvaart
gezien met Michaela: Manufactured Landscapes (2006)

De documentaire Manufactured Landscapes van fotograaf Edward Burtynsky begint met een minutenlange tracking shot langs een bijna eindeloze productielijn in een Chinese fabriek. Met deze eenvoudige ene shot wordt een krachtig statement geplaatst tegenover het globalisme en het consumentisme in het bijzonder.


Manufactured Landscapes openingsshot

Daarna volgen we de fotograaf in China en Bangladesh langs schroothopen, scheepswerven, mijnen en industriële landschappen. Burtynsky heeft een missie en zijn werk kun je als een aanklacht beschouwen tegen de uitmergeling van onze planeet. Evenals de Nederlandse fotograaf Frits Weeda die in de jaren zestig met zijn foto’s de achterkant van de optimistische wederopbouw liet zien, zo laat Burtynsky de achterkant van onze huidige welvaart zien. Hij reist niet voor niets vaak naar China omdat dit land inmiddels de fabriek van de wereld is geworden. En waar geproduceerd wordt, zijn ook de dramatische gevolgen te zien van industrialisering. Zeker in een land als China waar de milieuwetgeving nog mijlenver achterligt op die in West-Europa. Maar ook al zijn wij milieubewuste Europeanen, als consument dragen we natuurlijk allemaal bij aan de vervuiling van het Chinese landschap.

Manufactured LandscapesBurtynsky’s foto’s zouden van een adembenemende maar verontrustende schoonheid zijn. Ik begrijp wat ermee bedoeld wordt, maar ik ben het daar niet mee eens. Als de relatie tussen schoonheid en goedheid verbroken is, kan er voor mij geen echte schoonheid zijn. Ernst Jünger schrijft in van zijn oorlogsdagboeken hoe hij geniet van de schitterende reflecties van een bombardement in zijn wijnglas. De gruwelijkheid van deze gebeurtenis wordt willens en wetens getransformeerd in een esthetische piekervaring. Zo kun je in de uitgemergelde, kaalgeschoren en vergiftigde landschappen ook prachtige kleuren en vormen zien. Maar in feite kijk je door deze ‘lijkfotografie’ naar het verminkte lichaam van moeder aarde. Om daar echt van te kunnen genieten, moet je pervers willen zijn. Niettemin blijft Burtynsky’s werk een krachtige aanklacht tegen onze consumptiemaatschappij.

Manufactured Landscapes (documentaire) | Edward Burtynsky [ masters-of-fine-art-photography.com ]

maandag 26 januari 2009
de redenaar en zijn tekstschrijver
vanavond om 20.55 op Nederland 2 bij Tegenlicht
documentaire over Jon Favreau de speechwriter van Barack Obama

Deze documentaire over Jon Favreau die de toespraken schrijft voor Barack Obama wil ik vanavond niet missen. Dinsdag 10 maart om 15.05 wordt deze uitzending herhaald op dezelfde zender.

Wat maakt een politieke toespraak historisch? Hoe kan een president zich via woorden onsterfelijk maken? En welke invloed had zijn retoriek op de massale jongerenbeweging die Barack Obama hielp om president te worden? Achter de historische speeches van Barack Obama schuilt een piepjonge speechschrijver. Tijdens de verkiezingen schreef Jon Favreau de toespraken waarmee Obama als totale nieuwkomer de harten van miljoenen Amerikaanse kiezers wist te veroveren. Jon is net zevenentwintig en nu al benoemd tot hoofd speechschrijver van Obama in het Witte Huis. Hij wordt daarmee het jongste lid van president Obama’s inner circle in de West Wing. Wie is Jon Favreau? Waar komt hij vandaan? Wat bracht hem zó snel, zó dicht bij het hart van de Amerikaanse politieke macht?
 
Bron: vpro.nl
Obama

QuintillianusQuintillianus
De kunst van het spreken werd al 25 eeuwen geleden gezien als een hoeksteen van de staat. In het oude Griekenland verwoordde Aristoteles de eisen voor een goede toespraak. In de eerste eeuw na Christus werkte Quintillianus dit uit in een lijvig boek, dat in het Nederlands de titel De opleiding tot redenaar kreeg.
Bron: refdag.nl

Tegenlicht [ vpro.nl ]

zondag 25 januari 2009
Jan Wie?
ik herontdekte het prachtige schilderijtje van Jan Ekels II

Dankzij het rijkswidget van het Rijksmuseum (onderaan deze pagina) kwam ik het onderstaande schilderij van Jan Ekels II uit 1784 weer eens tegen. Jan Ekels II is een blinde vlek in mijn kunsthistorische kennis. Maar in de Nederlandse schilderkunst is de hele achttiende eeuw een ondergeschoven kindje. De periode tussen de schilders van de Gouden Eeuw en die uit de Romantiek wordt meestal met zevenmijlslaarzen genomen, omdat er niet zo veel (meer) te melden lijkt. Toch zijn er in de achttiende eeuw in ons land enkele zeer goede schilders en schilderijen die nauwelijks onder de aandacht komen. Het onderstaande schilderijtje is daar een goed voorbeeld van.

Jan Ekels II 1784
Een schrijver die zijn pen versnijdt
27,5 x 23,5 cm

Het tafereeltje met bescheiden afmetingen (27,5 x 23,5 cm) roept bij mij associaties op met de intieme interieurs die Adolph Menzel in de veertiger jaren van de negentiende eeuw schilderde. Maar dit interieur werd al in 1784 geschilderd, lang voor de Biedermeiertijd. Het grijpt terug naar de 17e eeuwse Hollandse meesters Vermeer, de Hooch en Metsu. Jan Ekels II gebruikt ook licht- en spiegeleffecten om de ruimte op een spannende manier open te breken.

Een jonge man zit aan een schrijftafeltje. Zijn gezicht en handen zijn in de spiegel te zien. De schrijver is bezig zijn pen, een ganzeveer, bij te snijden. De man zit ontspannen te werken, zijn jas heeft hij nonchalant over een stoel gegooid. Aan de muur, naast de spiegel, hangt een spel: een speelbord met een zakje stukken. Jan Ekels maakte dit schilderijtje in 1784. Hij bracht een sober ingerichte kamer en een doodgewone bezigheid op een bijzondere manier in beeld. De schijnbaar toevallige enscenering en het spiegelbeeld zijn prachtige vondsten.
 
Het gordijn is dichtgeschoven, maar door een spleet valt wat daglicht. De manier waarop dat licht langs de wand strijkt en hier en daar de dingen aanstipt doet denken aan het werk van de 17de-eeuwer Vermeer. Diens interieurschilderijen ademen eenzelfde verstilde sfeer. Vermeers ‘Brieflezende vrouw’ is een voorbeeld. Ook hier gaat het om een eenvoudig vertrek met een enkele figuur, verdiept in een simpele, stille handeling, bij een raam.
 
Net als Vermeer specialiseerde Jan Ekels II zich in sobere interieurs met één of enkele figuren. Naast Vermeer was het Franse neo-classicisme van invloed op Ekels’ werk. De helderheid en uitgewogen composities van Ekels’ schilderijen zijn kenmerkend voor het classicisme. Ekels leerde het classicisme kennen in Parijs, waar hij een paar jaar gewoond heeft. De ’schrijver die zijn pen versnijdt’ is een topstuk in de Nederlandse schilderkunst van de 18de eeuw en een hoogtepunt in Ekels’ oeuvre. Het Rijksmuseum bezit nóg een ’schrijver’ van Ekels, maar dat schilderij is minder opvallend, het mist het verrassende spiegel-effect.
 
Bron: Rijksmuseum.nl

Jan Ekels II (1759 - 1793) was een Nederlands kunstschilder en zoon van Jan Ekels de Oude. Jan Ekels de Jonge kreeg les van zijn vader en bezocht de Amsterdamse Tekenacademie. Ook studeerde hij twee jaar in Parijs, waar hij kennis maakte met het classicisme. In zijn genrestukken werd hij beïnvloed door 17de-eeuwse kunstenaars als Johannes Vermeer, Gabriel Metsu en Pieter de Hooch. Ook schilderde hij het enig bekende portret van Egbert van Drielst. Ongeveer 50 schilderijen zijn van hem bekend. De kunstenaar stierf op 33-jarige leeftijd en werd begraven vanuit een logement in de Nieuwe Doelenstraat.

zaterdag 24 januari 2009
‘het onheilige rusland’
gelezen in Trouw: Geschiedenis zonder herinnering
Dina Chapajeva over de hype van de gothic cult roman in Rusland

In de Orthodoxe Kerk wordt soms gesproken over het heilige Rusland en in zekere zin bestaat dat ook. Kijk maar eens naar het leven van de (laatste) staretsen van Optina, de hl. Serafim van Sarov, de hl. Johannes van Kronstadt, de hl. Silouan de Athoniet of vader Arsenij, om er maar een paar te noemen, en we weten dat het zo is. Tegelijkertijd bestaat er ook zoiets als het onheilige Rusland waar het Russische volk in de duistere eeuw die achter ons ligt, zo onbeschrijfelijk onder geleden heeft. Sinds 1991 neemt de Orthodoxe Kerk in de Russische samenleving weer een rol van betekenis in, heerst er een enorme kerkelijke bouwactiviteit en is de stem van het heilige Rusland sterker gaan klinken en daarmee bedoelen we de stem van talloze martelaren, heiligen en ’strastoterpetsy’ die Rusland rijk is. Tegelijkertijd klinken ook de stemmen van het onheilige Rusland. In Letter & Geest (Trouw) van dit weekend schrijft Dina Chapajeva een alarmerend artikel over het morele verval in Rusland, met name onder jongeren. Miljoenen jonge Russen zijn in de ban van gothic cult romans waarin moraal wordt afgewezen en geweld wordt verheerlijkt. Dina Chapajeva denkt dat dit komt omdat het huidige Rusland nog niet heeft afgerekend met het eigen sovjetverleden.

Ночной дозор - nachtwacht van Sergei Lukjanenko
De cult roman Ночной дозор (Nachtwacht) van Sergei Lukjanenko is in Rusland een hype. Naast de boeken worden er ook veel games, DVD’s en CD;’s verkocht.
Het belangrijkste kenmerk van een gothic moraal is niet het afwijzen van een oud ethisch systeem(bijvoorbeeld de hypocriete sovjetmoraal). En ook niet het omarmen van een nieuwe ethiek (de ’strenge maar rechtvaardige’ regels van de maffia). De gothic moraal is het ontkennen van een abstract waardensysteem dat voor alle leden van een gemeenschap zou moeten gelden. Die totale ontkenning leidt tot een cultus van geweld. De gothic moraal beschouwt moord als een alledaagse routine – wie telt (dode) mensen mee? „Leven tegenover dood, liefde tegenover haat, en geweld tegenover geweld, want geweld staat boven de moraal”, concludeert de held uit ’Nachtwacht’.
 
De helden van deze fantasyromans richten zich alleen op hun eigenbelang. Ze zijn de hoogste rechters geworden. Er is geen gezamenlijk begrip van goed of kwaad, zelfs niet tussen leden van dezelfde clan. Abstracte normen en waarden worden maken plaats voor concrete beslissingen die niet gegeneraliseerd kunnen worden. Iedere vorm van altruïsme en elk collectief project zijn in hoge mate bezoedeld. De enige concrete realiteit is de strijd voor het persoonlijk welzijn.
 
Bron: Letter & Geest van 24 januari 2009 [ trouw.nl ]
Koreaanse uitgave van Nachtwacht
Gewelddadige pulp is geen typisch Westers decadent fenomeen zoals wel eens te gemakkelijk verondersteld wordt. Hierboven een Koreaanse uitgave van Ночной дозор

Ночной дозор
Der erste Band der Reihe, Wächter der Nacht (russ. Originaltitel: Notschnoj dosor), erschien erstmals 1998 und wurde in Russland schnell zu einem Bestseller, vor allem im Zuge der erfolgreichen Verfilmung. Sergei Lukjanenko ließ dem Roman daraufhin zwei Fortsetzungen folgen: Wächter des Tages (russ. Originaltitel: Дневной дозор; Transkription: Dnewnoi dosor oder Dnewnoj dosor) im Jahr 2000 sowie Wächter des Zwielichts (russ. Originaltitel: Sumeretschny dosor) im Jahr 2005. Im April 2007 erschien der vierte Band unter dem Titel Wächter der Ewigkeit (russ. Originaltitel: Последний дозор Transkription: Poslednij dosor, wörtlich “Die Letzte Wache“). Eine Fortsetzung, die Kurzgeschichte Die kurzen Wächter (Transkription: Melkij Dosor), wurde von Sergej Lukianenko im Sommer 2007 in einem russischen Sammelband mit Namen Mify megapolisa (Мифы Meгaпoлиca) veröffentlicht. Die Romane wurden international vermarktet und in viele Sprachen übersetzt. In Deutschland wurden sie ab dem Jahr 2005 vom Heyne-Verlag in einer Übersetzung von Christiane Pöhlmann veröffentlicht.

Bron: de.wikipedia.org

wie is Sergei Lukjanenko [ en.wikipedia.org ]

over de schoonheid en de pijn
Jaap de Vries ontvangt de Wim Izaksprijs

Schilderkunst kun je op verschillende wijzen indelen, bijvoorbeeld naar tijdvak, stijl, genre, techniek of doelgroep. Omdat de belangrijkste indeling, namelijk goede en slechte schilderkunst, altijd een persoonlijke keuze is, zijn alle andere indelingen uiteindelijk niet zo belangrijk. Categorieën als klassieke muziek en popmuziek, traditionele en moderne kunst zijn tenslotte lege hulzen waar je weinig aan hebt. Het gaat erom waar je door geraakt wordt. Persoonlijk kijk ik liever naar schilderkunst van voor 1900 omdat deze mij meer bevredigt wanneer het gaat om aandacht, gelaagdheid en techniek. De officiële schilderkunst van de twintigste eeuw is vaak een reflecterende schilderkunst, een schilderkunst die zichzelf bekijkt. Zoals de meeste moderne kunst heeft ze de sterke neiging om grensoverschrijdend en conceptueel te zijn. Op dit punt haak ik meestal af, omdat het kader dat de traditie stelt mij te lief is. Omdat de aandachtige waarneming en het ambacht mij te lief zijn.

Jaap de Vries
Jaap de Vries Black Box (2008)
acrylverf op aluminium, 140 cm x 190 cm

Tien dagen geleden liet ik hier een schilderij zien van Tjebbe Beekman. Een rauwe en verontrustende voorstelling die vanuit een beklemmend wereldbeeld geschilderd is. De ‘landschappelijke’ schilderijen van Jaap de Vries lijken vanuit een soortgelijke visie tot stand te zijn gekomen: grote doeken met donkere tinten en een rauwe, verweerde uitstraling die bij mij associaties oproepen met troosteloze plekken waar liquidaties plaatsvinden of met grootstedelijk verval en criminaliteit. Niet iets om vrolijk over te worden. Maar Jaap de Vries vindt dan ook dat kunst pijn moet doen. Voor deze visie is er een selecte doelgroep, die uiteraard veel kleiner dan het publiek dat zich de ogen laat strelen en de ziel laat troosten met kleurige Alpenlandschappen op kalenderplaten die een beeld geven van een mooie(re) wereld. Ieder zijn meug.

Behalve voor Immanuel Kant en degenen die zijn Kritik der Urteilskraft hebben gelezen, brengen de meesten van ons schoonheid in verband met (goede) smaak. We redeneren doorgaans dat wat voor de een mooi is, voor de ander lelijk kan zijn, en dat schoonheid daarom dus een relatief begrip is. Zoals we relativisten zijn geworden in de ethiek en menen dat ‘de’ waarheid niet bestaat, zo zijn we ook relativisten in de esthetica en menen we dat ‘de’ schoonheid eveneens niet bestaat. Net als over mening en smaak valt er over waarheid en schoonheid ook (niet) te twisten. Waarheid en schoonheid zijn door deze radicale subjectivering dus relatieve begrippen geworden. Daardoor is ook de samenhang tussen het Schone, het Ware en het Goede op losse schroeven komen te staan. Ik schrijf deze Drieslag opzettelijk met hoofdletters, omdat ik ervan overtuigd dat deze Drie ontsnappen aan smaak en mening.

In de officiële hedendaagse schilderkunst, en daarmee bedoel ik schilderkunst die door musea voor hedendaagse schilderkunst wordt aangekocht, lijkt de methodische twijfel tot doel verheven. Er mag vooral geen eenduidige boodschap worden verkondigd. De subjectieve interpretatie van de beschouwer is heilig en wordt door de kunstenaar meestal geprikkeld maar nooit onderwezen. Zodra er toch een eenduidige boodschap lijkt door te komen, moet deze met complexiteit (meerdere lagen) en ironie weer worden afgebogen. Traditionele schilderkunst is niet alleen wat vorm (geschoolde techniek als basis) maar juist ook wat inhoud betreft (enkelvoudig ideaal zonder ironie) tamelijk tegengesteld aan de officiële hedendaagse schilderkunst.

Natuurlijk blijven traditionele en officiële hedendaagse schilderkunst categorieën, lege hulzen en blijft er tenslotte alleen maar goede en slechte schilderkunst. En dat is wat mij betreft niet zozeer een kwestie van smaak als wel een kwestie van eenheid (of het ontbreken daarvan) tussen het Schone, het Ware en het Goede.

jaapdevries.eu | kunst moet pijn doen [ trouw.nl ]

vrijdag 23 januari 2009
achtergronden [ 2 ]
CGI backgrounds uit Robots (2005)
robotcity
verschillende views op Robotcity (2005)
The story was created by Chris Wedge and Bill Joyce, a well-known children’s book author/illustrator. The two were trying to create a film version of Joyce’s book Santa Calls but instead they came up with a movie about robots. Joyce served as producer and production designer for the film. The DVD of Robots was released on September 27, 2005. The MPAA rated the film ‘Parental Guidance Suggested’ in most countries, it is suitable for all ages.
 
Bron: Robots [ en.wikipedia.org ]


meer achtergronden [ animationbackgrounds.blogspot.com ]

donderdag 22 januari 2009
het Rome van de Rede
Washington, DC is gebouwd volgens principes uit de vrijmetselarij

Toen ik dinsdag naar de inauguratie in Washington, DC keek, viel mij weer op hoe strak en symmetrisch de National Mall gebouwd is. s’ Avonds keek ik nog naar Simon Schama’s documentaire The American Future, a History over de relatie en geschiedenis van religie en politiek in de Verenigde Staten. De derde president Thomas Jefferson bijvoorbeeld, was typisch een man van de Verlichting die vol overtuiging en op bijna mathematische wijze geloofde in de idealen van vrijheid, gelijkheid en broederschap. Jefferson was een zeer veelzijdige man: naast politicus en filosoof was hij ook wetenschapper, jurist, uitvinder, schrijver én architect. De gebouwen die hij ontwierp, waren eigenlijk tempels gewijd aan de Rede, de ‘god’ van de Verlichting.

het Capitol in Washington
strenge symmetrie beheerst Capitol Hill
Come let me lead thee
o’er the second Rome…
This embryo capital,
where Fancy sees
Squares in morasses,
obelisks in trees;
Which second-sighted seers,
ev’n now, adorn,
With shrines unbuilt
and heroes yet unborn…

The City of Washington
(Thomas Moore, 1804)

Met de bouw van het heiligdom van Democracy , het Capitol in Washington DC werd in 1791 begonnen. Pas in 1863 zou de imposante koepel voltooid worden. Bekroond met een enorm beeld dat de Vrijheid symboliseert, zou je het Capitol als een uitgesproken ‘tempel van de Rede’ kunnen beschouwen. En het gaat nog verder, want de hele omgeving van het Capitol is ontworpen volgens strenge principes. David Ovason heeft hier het boek The Secret Architecture of our Nation’s Capital over geschreven.

Washington
plattegrond van de National Mall
met de Sephroth uit de Kaballah
Washington
satellietfoto van de National Mall

David Ovason - The Secret Architecture of our Nation's CapitalToday, there are more than twenty complete zodiacs in Washington, D.C., each one pointing to an extraordinary mystery. David Ovason, who has studied these astrological devices for ten years, now reveals why they have been placed in such abundance in the center of our nation’s capital and explains their interconnections. His richly illustrated text tells the story of how Washington, from its foundation in 1791, was linked with the zodiac, with the meaning of certain stars, and with a hidden cosmological symbolism that he uncovers here for the first time. Fascinating and thoroughly researched, The Secret Architecture of Our Nation ’s Capital is an engrossing book that raises provocative questions and otters complex insights into the meanings behind the mysterious symbols in Washington. (Bron: harpercollins.com)

The Secret Symbols of  the Dollar BillDo you know the true meaning of a dollar? Few people do. Now an expert on arcane symbolism uncovers the fascinating secret meanings behind the design of the money we use every day. In The Secret Symbols of the Dollar Bill, David Ovason explores the visual complexity and magic behind the world’s most influential currency. Lively and readable, this extraordinary book invites you to take a dollar bill in hand and set off on a visual adventure. You will discover dazzling explanations of its secret contents – from the symbols derived from the Great Seal to the extraordinary strands of numerology interwoven into its structure, to sur-prising hidden alignments. Once you discover the magic and mystery revealed in The Secret Symbols of the Dollar Bill, you will find that the dollar in your wallet is worth so much more than what you can buy with it.(Bron: harpercollins.com)

David Ovason cannot be labeled an anti-mason. In fact he is careful to disassociate himself from those who hold a negative opinion of Freemasonry and has, since publishing this book, become a freemason. But he is an astrologer by trade and inclination, and his perspective is strongly influenced by his own beliefs. This leads him to conclusions about Freemasonry and freemasons that are not contained within the rituals and teachings of Freemasonry. Unfortunately a number of his unsubstantiated claims can be used by those who do wish to condemn Freemasonry. For that reason a brief overview of his book is included here.
 
Bron: freemasonry.bcy.ca

the architect of the capitol [ aoc.gov ] | freemasonrywatch.org

woensdag 21 januari 2009
een droom in zwart-wit
vanavond om 23.25 op Nederland 2: La Antena (2007)

In augustus was bij Zomergasten de keuzefilm Eraserhead (1977) van David Lynch te zien: een duistere en broeierige zwart-wit film, precies zoals surrealistische cinema hoort te zijn. Vanavond zendt de NPS weer een surrealistische zwart-wit film uit waarin de klassiekers uit de jaren twintig en dertig in de herinnering worden geroepen. Evenals Eraserhead speelt La Antena (2007) van Esteban Sapir zich af in een toekomstige verstedelijkte en dus deprimerende maatschappij. Deze wordt beheerst door Mr. TV


fragmenten uit Antena van Esteban Sapir
After first few minutes of “La Antena” revealed itself, I didn’t know what to say. I only knew that I was in for a ride through an all too familiar surreal version of our own world. “La Antena” is an amazing spectacle of sight and sound. The film is done in silent film fashion with influences of German Expressionism with high regards to Spain’s Bunel, Germany’s Lang, Murnau and France’s Méliès. Accompanied with an exhilarating modern tango soundtrack from Juan Aguirre and Federico Rotstein, it dances across the screen, communicating with fashioned visual words that emit and resonate from the characters mouths. You will see words get squashed, pushed aside, obliterated and float away—much like an animated comic book.
 
Bron: cinemawithoutborders.com

La Antena Official Site [ laantenafilm.com.ar ]

dinsdag 20 januari 2009
reli-shoppen stopt bij Orthodoxie
afgelopen donderdag in het Brabants Dagblad :
Gabriël van Oostrom uit Gameren over de Orthodoxe Kerk
Een orthodox gelovige in Gameren. Op zich is het niet zo’n opvallend verschijnsel, om vrijzinnigheid staat het dorp nou eenmaal niet bekend. Maar dat er in het dorp aan de Waal een man woont die zich halverwege de jaren negentig bij de Russisch-orthodoxe Kerk aansloot, zal menigeen toch verbazen. Gert-Jan van Oostrom (42) is een Nederlandse man, die in een doodgewoon rijtjeshuis woont. Toegegeven: zijn oma van vader’s kant behoorde tot de Duitse minderheid de Oekraïne. Van Oostrom viel al in zijn kindertijd op in het streng protestantse Gameren. “Toen ik op mijn derde met mijn ouders uit Amsterdam hierheen verhuisde, waren we misschien wel de eerste import in het dorp. En we waren ook nog eens katholiek.”
 
Van Oostrom deed zijn eerste communie en werd ook nog gevormd in de katholieke kerk, maar in zijn puberteit verwaterde de interesse voor religieuze zaken. Tot er in 1987 een ‘leuk meisje’ aan de deur kwam met boterletters voor Youth For Christ. Voor Van Oostrom was het genoeg aanleiding om regelmatig bijeenkomsten van die jongerenbeweging te bezoeken en regelmatiger naar de kerk te gaan. “Via Youth For Christ ben ik toen gaan reli-shoppen."Het reli-shoppen van Van Oostrom eindigde, vele gesprekken en vele jaren later, in het Russisch-orthodoxe klooster van de Heilige Profeet Elias in Sint Hubert. “Ik ging daar in 1997 op een zondag met wat vrienden naartoe. Toen ik er binnenkwam, voelde ik me meteen thuis. Het was een soort van verliefd worden.” In de Russisch-orthodoxe diensten vindt Van Oostrom vooral structuur. Geen ‘westers gefröbel’ zoals hij dat noemt. “Iedere week een andere liturgie, dat is niets voor mij. In de orthodoxe kerk hebben diensten altijd dezelfde opbouw.”
processie Zondag van de Myrondraagsters 2008
processie Zondag van de Myrondraagsters 2008 in de parochie van de heilige Tychon in Nijmegen met van achteren naar voren: parochiepriester vader Sergij, hypodiakon Patrick, twee altaardienaren en lector Gabriël
“In de Orthodoxe Kerk ervaar ik
de volheid van het geloof.
Het is een kerk met een traditie
vanaf de apostelen.”

Gabriël van Oostrom

In Sint Hubert trof de Gamerenaar vader Pachom, stichter van het Russisch-orthodoxe klooster. Die droeg Van Oostrom op om een jaar lang trouw naar de kerk te komen voor hij zich orthodox mocht noemen. In 1997 werd hij op Palmzondag aangenomen in de Orthodoxe Kerk en kreeg hij een nieuwe, kerkelijke, naam: Gabriël. Vrienden keken Van Oostrom vreemd aan toen ze hoorden van zijn beslissing. “Het stond natuurlijk mijlenver van hen af. Maar ze lieten mij wel vrij in mijn keuze. Ik ben niet het type dat op de straathoek gaat staan om zijn geloof uit te dragen, dus ik val anderen er niet te veel mee lastig.” Vier jaar geleden nam Van Oostrom afscheid van het klooster in Sint Hubert. Hij sloot zich aan bij de Russisch-orthodoxe Kerk in Nijmegen. Daar treft hij vooral Russen. “Ik spreek een beetje Russisch. Sommige diensten zijn in het Russisch, sommige in het Nederlands.”
 
De vraag die blijft hangen: waarom kiest een kind van katholieke ouders voor het orthodoxe geloof? Van Oostrom zucht nog maar eens: “De protestantse kerk vind ik kaal en in de rooms-katholieke kerk spelen te veel zaken waar ik het niet mee eens ben. In de Orthodoxe Kerk ervaar ik de volheid van het geloof. Het is een kerk met een traditie vanaf de apostelen. Daar is nooit meer iets aan afgedaan of aan toegevoegd. Voor mij is het de ware kerk.”
 
In 1999 werd Van Oostrom gewijd tot lezer in de orthodoxe kerk. Het is de eerste stap naar het ambt van priester. Maar aan die taak wil Van Oostrom ‘absoluut nog niet’ beginnen. “Dat is heel zwaar werk. Mocht ik een vrouw vinden, dan zou ik me aanbieden om diaken te worden.” Die vrouw moet hij nog tegenkomen. Zijn voorkeur gaat uit naar iemand met een gelovige, liefst orthodoxe achtergrond. “Dat zou fijn zijn. Maar ze liggen natuurlijk niet voor het oprapen.”
 
Bron: brabantsdagblad.nl

Parochie van de hl.Tychon in Nijmegen [ orthodox-nijmegen.nl ] | Brabants Dagblad

yes we can
vandaag is de grote dag
yes we can 2009
with a little help from my friends


yes we can video [ my.barackobama.com ]

maandag 19 januari 2009
Agenda 2009
vanavond om 21.00 op Nederland 2 bij Tegenlicht: Agenda 2009
Naar inmiddels goed gebruik opent Tegenlicht het kalenderjaar 2009 met de traditionele ‘Agenda’- uitzending. Wat staat ons te wachten in 2009? En wat zal van invloed zijn op onze opinies en ons handelen? ( Bron: vpro.nl )
Kondratieff  golven in de vorige eeuw
Kondratieff golven 1895-2010
De eerste ‘economische winter’ (rode cirkel) begon in 1929, de tweede ‘economische winter’ is net begonnen en zal volgens Kondratieff in 2010 zeker nog niet voorbij zijn…

De Russische econoom Nikolai Kondratieff (1892-1938) postuleerde dat ontwikkelingen in de macro-economie onderhevig zijn aan lange golfbewegingen in tijdvakken van tussen de 40 en 60 jaar. Periodes van lente-achtige opbloei worden gevolgd door een zomer van hausses, een herfst waarin de groei weer afvlakt en een winter met dalende koersen en consumptie/produktie-cijfers. Nu de financiële crisis ook de reeële economie heeft bereikt, zien we pas de ware omvang van wat Piet Hein Donner een ‘majeure herschikking in de economie’ heeft genoemd. Een heel andere tijd breekt aan dan we kenden aan het eind van de vorige eeuw. De zorgeloze jaren ‘90 (remember ‘new economy’?) werden ruw verstoord door het barsten van de internet bubble (vanaf maart 2000) en 9-11-2001. Diverse experts hebben al betoogd dat in feite direct na het jaar 2001 de neergang al had moeten plaatsvinden, maar kunstmatig gecreëerd bezit in de vorm van schuld rekte het moment waarop de economische zomer op z’n retour ging. Totdat het niet meer tegen te houden was…

Bron: vpro.nl

De eerste vijf Kondratieff golven 1789-2002
(klik voor vergroting)
Rembrandts tegenpool
Jacob Backer in het Rembrandthuis t/m 22 februari 2009
daarna in Suermondt-Ludwig Museum Aken van 11 maart t/m 7 juni 2009
De Amsterdamse kunstenaar Jacob Adriaensz. Backer (1608/9-1651) was een van de meest succesvolle schilders van de Gouden Eeuw. Precies 400 jaar na zijn geboorte wordt hij nu geëerd met een omvangrijk overzicht van zijn mooiste werken. De expositie maakt duidelijk waarom deze schildervirtuoos door zijn tijdgenoten zo hoog werd gewaardeerd: zijn heldere kleurgebruik en trefzekere toets gaven zijn schilderijen een ongekende allure.
 
Bron: rembrandthuis.nl
Jacob backer
Venus and Adonis
de invloed van Rubens is hier duidelijk te zien met een sterke nadruk op de diagonalen en overdreven gebaren
Jacob Backer zelfportretDe doopsgezinde Jacob Adriaensz Backer, zoon van de bakker Adriaen Tjerks. Na de dood van zijn moeder verhuisde de familie naar Amsterdam, waar zijn vader hertrouwde met een weduwe. Samen met Govert Flinck werd hij leerling van de Leeuwarder schilder Lambert Jacobsz, een doopsgezinde leraar en gespecialiseerd in bijbelse voorstellingen. Niet aangetoond kan worden, dat hij evenals Govert Flinck leerling is geweest van Rembrandt. Backer is wel beinvloed door schilders als Wybrand de Geest, Rubens en Abraham Bloemaert.
 
Over het leven van Jacob Backer is weinig te melden. Hij is nooit getrouwd, kocht nooit een huis en er zijn geen schandalen bekend. Backer werkte extreem snel, er zijn ongeveer 140 schilderijen bekend, waarvan 70 portretten. Hij was een knap schilder in het uitdrukken van plooien en kostbare stoffen en in het weergeven van handen en voeten. Zijn verflagen zijn transparant.
 
Aan de hand van zijn portret van Johannes Uytenbogaert kon ook de zitter op het schilderij van Rembrandt worden vastgesteld. Verder maakte hij ook een portret van de schilder Bartholomeus Breenbergh. Backer schilderde nooit een landschap, hetzij als achtergrond op zijn pastorale werken. Zijn tekeningen, mannelijk en vrouwelijk naakt, zijn van uitzonderlijke kwaliteit. Backer was leermeester van Jan de Baen, Jan van Noordt en Abraham van den Tempel, de zoon van zijn leermeester.
 
Een bekend portret geschilderd door Backer Portret van een jongen in het grijs bevindt zich in de collectie van het Mauritshuis te Den Haag. Het Amsterdams Historisch Museum bezit een regentenstuk, waarmee Backer beroemd werd op nog jonge leeftijd. In het Rembrandthuis is een monumentale tentoonstelling aan hem gewijd, met drieëndertig schilderijen en twintig tekeningen.
 
Bron: nl.wikipedia.org

Jacob Backer uit de schaduw dor Cees Straus [ trouw.nl ]

zondag 18 januari 2009
Changing New York
vanavond om 18.25 op Nederland 2: De wereld van Abbott en Atget

Alice Austen (1866 -1952) was een van de eerste fotografen die in 1896 het straatbeeld van New York vastlegde. Berenice Abbott (1898 -1991) zou zo’n veertig jaar later hetzelfde doen met het fotoproject Changing New York. Manhattan was sinds 1896 bijna onherkenbaar veranderd. In de serie hoog, hoger hoogst op deze blog heb ik al iets laten zien over de evolutie van de skyline van Manhattan. De hoogste gebouwen ter wereld stonden tachtig jaar lang (van 1894 tot 1974) in The Big Apple en mede door de wedloop om het hoogste gebouw ter wereld was Manhattan tussen 1896 en 1936 de hoogte ingejaagd. Toen Berenice Abbott werkte aan dit omvangrijke fotoproject, was het hoogste gebouw ter wereld de Empire State Building net gereed gekomen en werd in midtown gewerkt aan het grootste bouwproject uit de jaren dertig: het Rockefeller Center. Op de website mcny.org van het Museum of the City of New York is met plattegronden een prachtig overzicht te zien van Changing New York.

Henry Street 1935 en 1998
Henry Street 1935 en 1998
Inmiddels lijkt het straatbeeld weer een beetje op dat van 1935 nu de Twin Towers verdwenen zijn.
[ meer retrografie ]
The paired images produce a remarkable commentary on the evolution of New York City over several decades and encourage the viewer to consider the rate and meaning of progress. This juxtaposition of the past and present comes with obvious changes: the brownstone becomes a housing project, the neighborhood store becomes a skyscraper. Often, however, the encounter results in a more subtle reflection of the changing tides of our culture.
 
Bron: newyorkchanging.com
Columbus Circle 1938
[ ID: 482580 ]
In addition to introducing Abbott to photography and Paris, Man Ray also introduced her to the photography of Eugène Atget. Abbott was so astounded with the photographs Atget had taken of the architecture, streets and gardens of Paris during 1899 that she felt compelled to show his work to the world. Just days before he died, Abbott made the only existing portraits of this now celebrated photographer made famous by the dedication of Abbott to promote his work, largely after his death in 1927. She helped to publish many books commemorating his work including The World of Atget in 1964.
 
Abbott & Atget [ jessica.teicher.googlepages.com ]

avro.nl/tv/programmas_a-z/close_up

zaterdag 17 januari 2009
kluizenaar komt tot inzicht
gisteren met Michaela gezien: Into the Wild (2007)

DVD into the wildRoadmovies zonder sex, drugs en rock ‘n roll zijn dun gezaaid, maar Into the Wild kan helemaal zonder. Of beter gezegd, hoofdpersoon Christopher McCandless kan helemaal zonder en blijft tijdens zijn trip van bijna twee jaar door de VS en Alaska als een monnik die zich volledig aan de authenticiteit van de natuur heeft toegewijd. ‘Terug naar de natuur’ is een Amerikaanse traditie die loopt van Rousseau, via Thoreau, Emerson en Whitman naar de hippies. En je kunt die lijn in de eenentwintigste eeuw misschien wel doortrekken naar de anti- en anders-globalisten. Drijvende kracht achter deze beweging is de aantrekkingskracht van de geïdealiseerde natuur. Daar staat tegenover de afstotelijkheid van de materialistische maatschappij. De natuur als grote vriend en de cultuur als grote vijand.

Christopher McCandless heeft een gevoelige ziel, die radicaal tegen het hebben en vóór het zijn kiest. Symbolisch in de film is de scene dat zijn auto het niet meer doet. Hij besluit daarop maar gelijk zijn dollarbiljetten te verbranden en beschouwt dat als zijn geestelijke geboorte: nu is hij ‘alleen nog maar’ en laat zich bijna als een blad in de wind door Amerika waaien. Maar wél westwaarts, want the west is the best. Regisseur Sean Penn maakt met into the wild bewust knipogen naar Easy Rider (1969) en Woodstock (1970) en laat zien dat de hippie even tijdloos is als op blote voeten rond het kampvuur lopen of naakt zwemmen in zee.

Into the Wild
tijdloze hippieromantiek
Geluk is alleen wezenlijk
wanneer het gedeeld wordt

Into the Wild is een aantrekkelijke film om thuis op de bank te kijken. Door de trip van Christopher McCandless kan ik mij weer eens de jonge straathond voelen. Ik reisde al voor mijn twintigste heel Zuid-Europa af van Marokko tot aan Turkije en trok op mijn 23e voor drie maanden met twee kameraden naar Peru. Ik hoopte mij daar in de onbedorven natuur van de Andes en het Amazonewoud beter thuis te voelen dan in de yuppieworld. In de rugzak reisde Het Trieste der Tropen van Claude Levy-Strauss met ons mee en al reizend en lezend, verloor ik mijn onschuld: de zuivere natuurlijke staat van het Paradijs waarover Rousseau zo lyrisch kon schrijven, bestond helemaal niet. In de natuur of in afzondering van de Westerse wereld hoefde ik deze niet meer te zoeken. Met deze gezonde desillusie kon en kan ik voortaan mijn nuchterheid bewaren. Ook Christopher McCandless wordt tenslotte nuchter. Doodeenzaam in de natuur, die tenslotte zijn vijand is geworden, krabbelt hij op: “Happiness only real when shared”

Zonder afscheid te nemen van wie dan ook, doopt hij zichzelf om tot ‘Alexander Supertramp’ en trekt hij al liftend weg uit Atlanta. Gedreven door het filosofische gedachtengoed van zijn favoriete schrijvers Jack London, Leon Tolstoy en Henry Thoreau, wil hij kost wat kost naar Alaska, in de overtuiging dat dat zijn enige kans op geluk is. Een kluizenaarsbestaan leiden in de natuur, in een wereld zonder ouders, hypocrieten, politici en klootzakken, waar hij spirituele verlossing zal vinden. Na een rondreis van twee jaar door de Verenigde Staten en Mexico, waarop hij tal van lotgenoten ontmoet en vriendschappen sluit, komt hij uiteindelijk in putje winter aan in Alaska, waar hij, gezeten in zijn magisch schoolbusje, zijn idyllisch beeld van éénwording met de natuur toch een pak moet bijschaven: nee, de natuur is niet altijd je vriend.
 
Bron: Barbara Van Ransbeeck [ digg.be ]

intothewild.com | Walden or Life in the Woods by Henry David Thoreau

vrijdag 16 januari 2009
achtergronden [ 1 ]
achtergronden uit 101 Dalmatians (1961)

Al eerder liet ik een paar rauwe achtergronden (colorkeys) zien van Walt Peregoy voor de tekenfilm 101 Dalmatiërs. Vanmiddag ontdekte ik de fantastische blog van Rob Richards uit Los Angeles die helemaal aan achtergronden uit animatiefilms is gewijd. Ook hier vond ik weer een serie achtergronden uit deze bekende Walt Disney film.

101 Dalmatians
gestyleerd interieur uit 101 Dalmatians
101 DALMATIANS was Disney’s first feature to showcase the new Xerox method for transferring animators’ drawings to cels. The animators loved it! For the first time they could see their actual drawings on the screen, rather than the “tracings” of the ink and paint department. The technology created a new, very modern look. Even the backgrounds took advantage of xerography; elaborate layouts were transferred to cels and placed over watercolor washes.
 
Bron: animationbackgrounds.blogspot.com


animationbackgrounds.blogspot.com

twee Duitse monumenten
nieuwe uitgaven van de Deutsche Post op 2 januari j.l.

500 Jahre Frankenberger Rathaus

Das Frankenberger Rathaus mit seinen zehn Türmen zählt zu den schönsten Fachwerk-Rathäusern in Deutschland. Die Türme stehen für die zehn Handwerkerstände, die im Jahr 1509 mit dem Bau des Rathauses begannen. Vier Jahre darauf konnte das Gebäude in spätgotischem Baustil seiner Bestimmung übergeben werden. 500 Jahre Rathaus FrankenbergDer achteckige Turm mit der Wendeltreppe an der Westseite des Hauses wurde jedoch erst 1535 fertig gestellt. Das zweigeschossige Gebäude steht auf einem im Grundriss rechteckigen steinernen Sockel, der den Höhenunterschied des abfallenden Grundstückes geschickt ausgleicht. Es verfügt über eine Freitreppe sowie spitzbogige Eingangstüren. Das Rathausdach ist durch eine Vielzahl von Erkern und Vorkragungen aufgelockert.

1000 Jahre Burg Tangermünde

Bischof Thietmar von Merseburg verfasste im Jahr 1009 eine Chronik, in der erstmals die “civitas Tongeremuthi” als Grenzbefestigung zum Schutz gegen die Slawen erwähnt wird. Bis heute thront die Burg 20 Meter hoch über Elbe und Tanger und prägt die Stadtsilhouette von Tangermünde, das 1275 im markgräflichen Zollprivileg von Stendal erstmals urkundlich erwähnt wurde.

1000 Jahre Burg Tangermünde

Den stärksten Einfluss auf die Burg- und Stadtgeschichte übte Kaiser Karl IV. aus. In den wenigen Jahren seiner Regentschaft von 1373 bis 1378 entwickelte sich Tangermünde zu einem machtpolitischen Zentrum. Auf der Burg besiegelte Karl im Jahr 1374 die feierliche Erbeinigung der Mark Brandenburg mit dem Königreich Böhmen. Aus dieser Zeit sind das Tanzhaus und der Kapitelturm, der groß in der Mitte der Briefmarke zu sehen ist, erhalten.

Bron: philatelie.deutschepost.de

Burg Tangermünde [ burgtour.de ] | Rathaus Frankenberg [ de.wikipedia.org ]

donderdag 15 januari 2009
een vrouw in Berlijn
nu ook in de Nederlandse bioscopen: Anonyma - Eine Frau in Berlin
 Anonyma - Eine Frau in Berlin
tweemaal een vrouw in Berlijn:
Nina Hoss als de vernederde ‘Anonyma’ én als triomferende actrice met een gouden beer
Het is april 1945, het zijn de laatste oorlogsdagen in Berlijn. In een door beschietingen reeds gedeeltelijk verwoest gebouw schuilen mensen in de kelder. Zij wachten op de komst van de Russen. De oorlogspropaganda heeft de bevolking al maanden bang gemaakt voor hun komst. De meeste van de wachtenden zijn vrouwen; de mannen zitten ergens aan het front of zijn al gevangen. De vrouwen zijn vol bange voorgevoelens van wat hen te wachten staat. De film begint met een journaliste (Nina Hoss) die via een voice-over vertelt over haar gevoelens over de Duitse natie en het nationalisme. Zij blikt terug op haar leven voor de oorlog en haar nationalistische gevoelens. Die situatie wijzigt als snel als de gevreesde Russen de wijk binnenvallen en na nog enig resterend verzet van de laatste groep Duitse soldaten de macht overnemen.
 
Hun voorgevoelens worden vrijwel direct bewaarheid. Anonyma (zij heeft zichzelf geen naam gegeven bij het publiceren van haar boek) en de andere vrouwen worden, zoals in veel oorlogen gebruikelijk, meerdere malen verkracht als vorm van overwinningsritueel en wraakneming. Bij die verkrachtingsscènes ligt de nadruk vooral op de afschuw en emoties bij de vrouwen. We zien hun gezichten, de scènes zelf zijn niet al te indringend of schokkend. Anonyma beklaagt zich later bij Russische officieren over het gedrag van de soldaten, maar wordt weggehoond. Zij moet niet al te veel zeuren: ‘het is oorlog’. Dan realiseert zij zich dat er een manier is om haar situatie nog enigszins te kunnen beïnvloeden. Zij wil niet een willig slachtoffer zijn, maar besluit zich aan te bieden bij een Russische officier. Deze kan haar, in ruil voor haar ‘diensten’ enigszins beschermen en haar ook levensmiddelen geven.
 
Bron: movie2movie.nl

anonyma.film.de

woensdag 14 januari 2009
nostalgische hardware
met Michaela gezien: Robots (2005)

Rodney Copperbottom<aSinds de allereerste volledige computeranimatiefilm Toy Story in 1995 verscheen , is het hard gegaan met CGI (Computer Generated Images) animatie. Niet alleen kwam er een vervolg op Toy Story (en Toy Story 3 komt volgend jaar uit), ook Shrek (2001) en Ice Age (2002) werden hits die een vervolg zouden krijgen. Monsters Inc. (2001) was eenmalig maar wel ontzettend leuk.

Gisterenavond keken we naar Robots (2005) van Blue Sky Studios. Het verhaal is nogal afgezaagd en dient meer als kapstok voor verbluffende animaties. Maar Robots is wél een heel kleurige animatiefilm met een behoorlijke ‘grapdichtheid’. Hoofdfiguur Rodney Copperbottom is gespoten in een nostalgische jaren vijftig kleurcombinatie: groenblauw en beige met verchroomde strips en hier en daar een versleten randje. Hardware als eyecandy, maar wél allemaal gefabriekt met de onvermijdelijke software.

Rodney Copperbottom is een jonge robot die is opgegroeid in relatieve armoede – zijn vader is een afwasser, zijn moeder een zorgzame huismachine, en zijn hele leven lang heeft Rodney het moeten stellen met de afdankertjes en reserve-onderdelen van anderen. Rodney’s grote held is Bigweld, dé grote meneer van Robot City, die een bedrijf leidt waar nieuwe machines worden ontwikkeld en onderdelen worden aangemaakt om de oude te herstellen. Zijn staat deur altijd open voor uitvinders met briljante ideeën. Rodney, zelf een aspirant-uitvinder, besluit om naar Robot City te reizen om Bigweld op te zoeken en hem zijn ontwerpen te verkopen, maar wanneer hij daar aankomt, blijkt het bedrijf te zijn overgenomen door de hebzuchtige, Gordon Gekko-achtige robot Ratchet . Ratchet is niet geïnteresseerd in het ontwerpen van nieuwe dingen, zoals zijn voorganger, en ook reserve-onderdelen wil hij niet meer maken – alle robots in het land zullen verplicht zijn om prijzige upgrades van hem te kopen. Samen met enkele andere oude, versleten robots, die door Ratchets zakenstrategie zichzelf plots niet meer kunnen oplappen, besluit Rodney in opstand te komen tegen de harteloze zakenman.
Robots
enkele characters uit Robots
U ziet: dit is een film met een boodschap. De manier waarop Ratchet alle robots ten lande verplicht om zijn overbodige rommel te kopen, is een nauwelijks verholen verwijzing naar Bill Gates en diens eindeloze – en waardeloze – updates van z’n Windowsapplicaties. Voor een gedeelte gaat ‘Robots’ over de minder aangename kanten van big business: het maakt niet uit wàt je op de markt gooit, als het maar duur is en als het maar verkoopt. En als je twijfelt of het wel zal verkopen, dan manipuleer je de markt zodanig dat de mensen geen keuze meer hebben.
 
Bron: Dennis van Dessel op digg.be

wat mij betreft het hoogtepunt uit de film:
Robots dansen op Boney M

robotsdvd.com | blueskystudios.com | Robots [ links ]

dinsdag 13 januari 2009
rauwstedelijk
schilderijen van Tjebbe Beekman
GEM Museum voor actuele kunst, Den Haag t/m 15 maart

Tjebbe Beekman’s schilderijen zijn hot. In het GEM Museum voor actuele kunst in Den Haag heeft hij nu een overzichtstentoonstelling die ik nog hoop te gaan zien. Zijn schilderijen dringen onmiddellijk herinneringen aan mij op van vijfentwintig jaar geleden, toen ik voor het eerst in het Stedelijk Museum het doek Innenraum (1981) van Anselm Kiefer zag. We zaten in de eerste helft van de jaren tachtig gevangen in een doemdenken en de monumentale, troosteloze en vervallen doeken van Kiefer vormden een spiegel waarin we niet alleen onze bedreigde wereld konden zien, maar ook al een vooruitblik hadden op een wereld ‘na de bom’. Innenraum was een voorstelling van de Neue Reichskanzlei van Albert Speer in Berlijn die in april 1945 door de Russische artillerie aan flarden was geschoten. Vijfentwintig jaar later lijken we met de kredietcrisis en de zorg om het klimaat weer collectief te gaan somberen.

Tjebbe Beekman, Stock
Tjebbe Beekman, Stock

Bovenstaand schilderij is een interpretatie van het interieur van de beurs op Wallstreet. Mensen zijn er nauwelijks te ontdekken. De beurs als een Moloch die ons net als de Matrix in zijn greep gevangen houdt. Vrolijk word ik hier niet van. En een oplossing voor zoveel somberheid komt ook al niet in beeld. De schilder geniet van zijn succes in de kunstwereld en dat is hem gegund. Als je zo’n wereldbeeld hebt, moet je wel ergens anders van kunnen genieten…

In de tentoonstelling is te zien hoe eerder werk van Tjebbe Beekman - die van 1993 tot met 1997 aan de KABK in Den Haag studeerde - heeft geleid tot zijn meest recente cyclus. Een karakteristiek voorbeeld van dit vroegere werk is Palast (2005), waarvoor Beekman het zogenaamde Sozialpalast (een bekend gebouw in het Westerse district van Schöneberg in Berlijn) als voorbeeld heeft genomen. Er zijn verschillende etages van het vervallen gebouw afgebeeld: rijen ramen, slechts af en toe doorbroken door de ronde vormen van satelliet-schotels. Door de manier waarop de verf is aangebracht, doet het schilderij beweeglijk en levendig aan, net zoals het leven in de metropool dat is.
 
Tjebbe Beekman werkt volgens een vast stramien. Met behulp van enkele foto’s maakt hij een collage. Naar dit voorbeeld zet hij het schilderij op. Vervolgens legt hij het doek op de grond om het met verschillende lakken, klodders verf, zand, touwtjes en ander afvalmateriaal te bewerken. Dan beziet hij het doek opnieuw en brengt door er nogmaals over heen te schilderen, delen te benadrukken de uiteindelijke compositie tot leven. Hoewel de maatschappelijke referentie ook in eerder werk aanwezig is, wordt deze in de zeventig schetsen en vijf schilderijen onder de gezamenlijke titel De capsulaire beschaving van groter belang. De kunstenaar verwijst naar het gelijknamige boek met de ondertitel Over de stad in het tijdperk van angst van Lieven DeCauter. Essentieel gegeven in het boek is dat de snelheid van onze technologie en de steeds scherpere maatschappelijke tegenstellingen ons doen terugtrekken in de veilige begrenzingen, danwel ‘capsules’ van bijvoorbeeld onze voertuigen en in architecturale cocons, zoals shoppingmalls, gated commuties en pretparken. De zeventig schetsen, die beschouwd kunnen worden als illustraties bij de vijf schilderijen, vormen tezamen een beeldatlas waarin dit soort ‘capsulaire fenomenen’ worden weergegeven en met elkaar in verband worden gebracht.
 
Bron: gem-online.nl

tjebbebeekman.com | GEM Museum voor actuele kunst [ gem-online.nl ]

maandag 12 januari 2009
copying Beethoven
afgelopen zondag bij Kunststof TV: Brautigam speelt Beethoven

Veel fans bewonderen hun idool dermate, dat ze ook uiterlijk op hun voorbeeld willen lijken. Er zijn ook bewonderaars die meer een innerlijke band met hun idool hebben. Hoe dan ook, op den duur gaan ook zij op hun voorbeeld lijken. Dat dacht ik toen ik zondag Ronald Brautigam bij Kunststof TV zag. Een bescheiden leerling die ijverig de meester interpreteert en zelf transparant probeert te blijven. Niet voor niets kiest Brautigam voor de pianoforte om zo dicht mogelijk bij Beethoven te blijven.

Brautigam speelt Beethoven
Probeer maar eens Beethoven te spelen én jezelf te blijven. Die wilde haren, berusten ze louter op toeval, is het een bewuste knipoog? Het zijn uiterlijkheden, niet meer maar ook niet minder.
Pianist Ronald Brautigam studeerde in Amsterdam, Londen en de Verenigde Staten. Nog altijd reist hij de wereld over om met orkesten of solo op te treden. In 1984 kreeg hij de Nederlandse Muziekprijs, in 2004 de Cannes Classic Award en in 2006 een Edison. Van Brautigam zijn inmiddels talloze platen verschenen, maar opmerkelijk was zijn ambitie alle pianosonates van Mozart op te nemen. Dat werk is voltooid. Daarom is Brautigam nu bezig het pianowerk van Beethoven op cd vast te leggen. In Kunststof TV speelt Brautigam een deel van Beethoven’s Sonata No. 11 in B Flat Major, Op. 22 Menuet.
 
Bron: sites.nps.nl

ronaldbrautigam.com | Copying Beethoven [ the movie ]

gelukkig, het is maar een test!
test je c-factor: hoe calvinistisch ben ik?

Johannes CalvijnHet Calvijnjaar is losgebarsten en dagblad Trouw besteedt daar uitgebreid aandacht aan. Afgelopen weekend verscheen in het katern Letter & Geest een essay van Lodewijk Dros waarin hij de zwalkende betekenis van het begrip ‘calvinistisch’ onderzoekt: Van geuzennaam tot scheldwoord. Ook stond afgelopen zaterdag in Trouw een rede van premier Balkenende afgedrukt: Dit land dankt zo veel aan Calvijn Op het internet heeft Trouw op haar website een speciaal hoekje voor het Calvijnjaar ingericht, waarin je jezelf kunt testen op de c-factor. Hoe calvinistisch ben je? Je hoort wel eens beweren dat alle Nederlanders calvinistische trekjes hebben, of ze nu protestant, katholiek of humanist zijn. Zelf heb ik de leerstelligheden van Calvijn achter mij gelaten en ben tot het oosters (orthodox) christendom toegetreden. Maar de test weegt mij nog altijd voor 67% calvinistisch en in het geloof zelfs 80%. Gelukkig, het is maar een test! Morgen wordt de test officieel gelanceerd door minister Rouvoet en we mogen nu alvast raden welke percentage híj scoort.

uitslag

enkele vragen uit de test

Eens of oneens?
» Voor elk dilemma bestaat uiteindelijk maar één juiste oplossing.
» Het maken van uitzonderingen op de regels, verzwakt de regels.
» Ik vind de ander belangrijker dan mijzelf.

uitslag

trouw.nl/achtergrond/Specials/calvijn

The American Future: A History
vanavond op Ned 2 om 21.00: deel 1 - American Plenty
en op Canvas om 23.00: deel 4 - What is an American?
Part One : American Plenty
Simon SchamaSimon Schama explores how American optimism about the infinite possibilities of its land and resources is in danger of coming to a grinding halt. Nowhere is it more evident than in the American West, which has always been a symbol of opportunity and freedom. Oil at four dollars a gallon may dominate the headlines, but here it is the lack of water that is an bigger threat to the American future. The West is in the grip of a years-long drought.
 
America’s optimism about its natural resources has always been spiced with clashes over conservation, going back to the first man to navigate the Colorado river, John Wesley Powell. American ingenuity made farming on an industrial scale possible in the early years of the 20th century, but at the cost of making Oklahoma a dust bowl. The Hoover Dam, a modern American miracle which used to provide essential irrigation for farming and for the new city of Las Vegas, is not able to cope with the demand for water any more.
 
bbc.co.uk

Part Four : What is an American?
Simon Schama looks at the bitter conflict over immigration in American history. Who should be allowed to enter America and call themselves an American has always been one of the nation’s most divisive issues, and it continues to be so at this election. He traces the roots of this conflict to the founding of America.
 
The early settlers were themselves immigrants, but they saw America as fundamentally a white and Protestant nation. Simon looks at the key events that challenged this view: the annexation of parts of Mexico in 1848 that made 100,000 non-whites American citizens, the immigration and subsequent expulsion of the Chinese in the late 19th century, and the massive immigration from Eastern Europe during the industrialisation of the 1920s. Each time there have been those who have insisted America must stay white if it’s to stay true to itself, and each time they have been defeated by the sheer force of history.
 
John F Kennedy defined America as a Nation of Immigrants in 1964 and Simon argues that the candidacy of Barack Obama represents the final triumph of the vision of America as a multi-ethnic nation.
 
bbc.co.uk

The American Future: A History [ geschiedenis.vpro.nl ]

zondag 11 januari 2009
ha fijn! Calvijn!
morgen verschijnt een eenmalige glossy over Johannes Calvijn

Johannes Calvijn (1509-2009) op dik hoogglanzend kwaliteitspapier? De reformator had er vast en zeker voor bedankt. Glossy’s vormen een vast bestanddeel van de kermis van ijdelheden die in een hedonistische maatschappij als de onze op volle toeren draait. Calvijn was en is nog altijd criticaster gebleven van genotszoekerij en daarom is deze glossy meer in de geest van onze tijd dan in de geest van Calvijn, het sobere en archaïsche portret op de cover even daargelaten. Ik ga het nummer wel kopen en hoop achter de glanzende omslag naast overvloed ook wat van het onbehagen te proeven. Calvijn heeft wat dat betreft zijn herdenkingsjaar goed gepland, nu we met z’n allen de economische recessie intuimelen.

Calvijn glossyDe persen draaien. Het gaat gebeuren. Op d.v. 12 januari 2009 verschijnt Calvijn! Een eenmalige glossy over de staat van het Nederlands calvinisme heden ten dage. Het is een wonderlijke combinatie gebleken; glossy en calvinisme. Het heeft Calvijn! een geheel eigen inhoud en uiterlijk gegeven. Al een jaar geleden verraste Michaël Zeeman met een opzienbarend artikel in de Volkskrant over de plaats van het calvinisme in Nederland. Hij diept zijn gedachten hierover in deze glossy verder uit in gesprek met James Kennedy. Met zangeres Wende Snijders spraken we over het woord en de kracht van woorden, want woorden staan bij calvinisten hoog in het vaandel. Freek de Jonge schreef speciaal voor deze glossy zijn eigen geloofsbelijdenis. Fred van Lieburg maakte een calvinistische canon. In een straatmodereportage laten we zien wat calvinisten zoal dragen. En wat te denken van de Staphorstdocumentaires, ook hiervan een verslag. We gingen op onderzoek uit bij de ‘Underground Calvinists’. We zapten door de Institutie (Calvijns standaardwerk). Keken door de blik van een calvinist naar een urbane omgeving. John Exalto legt uit waarom calvinisten Calvijn niet hoeven te lezen. En Herman Pleij waarom Nederland in het geheel niet calvinistisch is. Obama schijnt trouwens geen moslim maar calvinist te zijn. En wat dies meer zij. Zoals bijvoorbeeld Agnes Amelink in gesprek met Antoine Bodar. Een interview met de nieuwe directeur van het Nationaal Historisch Museum, Valentijn Byvanck. Maxima. Calvijn op Zuid, het curriculum van Calvijn, Calvijn op de sofa, een citaat van Calvijn. En ‘Oudvaders revisited’; ‘Calvijn is só 2009′.
 
Bron: calvijnglossy

Op 10 juli dit jaar is het 500 jaar geleden dat de reformator Johannes Calvijn geboren werd. Calvijn heeft een fundamentele bijdrage geleverd aan de Europese ontwikkelingen op het gebied van kerk en theologie, maar ook op de terreinen van cultuur, wetenschap en politiek. Wereldwijd wordt het blijvende belang van zijn denken erkend. Daarom wordt dit jaar in alle werelddelen uitvoerig bij Calvijns leven en werken stilgestaan. Van China tot Mexico en van Libanon tot Nigeria worden allerlei activiteiten ontwikkeld om dit jubileum zowel wetenschappelijk als populair vorm te geven. Calvijns betekenis voor de Nederlandse kerk en cultuur is onomstreden groot. Vanzelfsprekend wordt daarom ook in ons land aan dit jubileum ruime aandacht geschonken.

Bron: 500jaarcalvijn.nl

calvijn.org | 500jaarcalvijn.nl | calvijnglossy

zaterdag 10 januari 2009
winter 2009 [ 4 ]
tijdloze ijspret bij kasteel Roosendael
kasteel Roosendael
kasteel Roosendael gisteren rond 13.00
kasteel Roosendael
kasteel Roosendael gisteren, een uur later
ijspret bij kasteel Roosendael
ijspret bij kasteel Roosendael
vrijdag 9 januari 2009
gevaarlijke betovering [ 2 ]
vanmiddag om 16.15 op Nederland 2 bij Close Up:
De betoverende vrouwen van John William Waterhouse

Twee maanden geleden schreef ik hier iets over de tentoonstelling van John William Waterhouse in het Groninger Museum en afgelopen zondag werd een documentaire over deze Victoriaanse schilder uitgezonden. Deze wordt vanmiddag gelukkig herhaald op nederland 2 om 16.15. En mocht ik weer vergeten te kijken, dan is dit programma ook permanent te bekijken op deze website

Hylas en de waternimfen
Hylas and the Nymphs (detail) 1896
olie op doek, 98 x 163 cm
Manchester City Art Galleries
Door zijn rijk gekleurde, geladen afbeeldingen van mooie vrouwen krijgt Waterhouse veel waardering in het hele Britse Rijk en op de Wereldtentoonstellingen in de jaren negentig van de negentiende eeuw. De onderwerpen, die Waterhouse ontleent aan auteurs als Ovidius, Keats, Boccaccio, Shakespeare, Tennyson, Shelley en Dante, zijn loftuitingen op de hartstochtelijke passie voor vrouwen, water, natuur, liefde en dood, vaak met duistere ondertonen die duiden op zijn fascinatie met de onderwereld. Tot zijn boeiende taferelen behoren Circe, Miranda, The lady of Shalott, Cleopatra, Lamia, Mariamne, Hylas and the Nymphs en The Magic Circle .
 
Bron: groningermuseum.nl

Musea in Engeland met schilderijen van Waterhouse in hun collectie

Aberdeen Art Gallery Aberdeen
Ashmolean Museum Oxford
City Art Gallery Leeds
Falmouth Art Gallery Falmouth
Fine Art Society London
Gallery Oldham Oldham
Harris Museum and Art Gallery Preston
Kirkcaldy Museum & Art Gallery Kirkcaldy
Lady Lever Art Gallery Liverpool
Laing Art Gallery Newcastle Upon Tyne
Leighton House Museum London
Maas Gallery London
Manchester Art Gallery Manchester
Plymouth City Museum and Art Gallery Plymouth
Royal Academy of Arts London
Tate Britain London
Touchstones Rochdale Rochdale
Towneley Hall Art Gallery Burnley


johnwilliamwaterhouse.com [ official website ]

winter 2009 [ 3 ]
de winter zet door…
uitzicht voor- en achterzijde
uitzicht voor- en achterzijde
donderdag 8 januari 2009
Heuss kop
postzegel ter gelegenheid van de 125e geboortedag van Theodor Heuss
de eerste Bundespresident van Duitsland
Theodor Heuss Briefmark 2009
de herdenkingspostzegel zum 125.Geburtstag Theodor Heuss die de Deutsche Post op 2 januari uitbracht
125. Geburtstag Theodor Heuss
Als erstes Staatsoberhaupt der Bundesrepublik Deutschland hat Theodor Heuss das Amt des Bundespräsidenten durch sein stilsicheres, umsichtiges und intellektuell anspruchsvolles Auftreten geprägt. Theodor Heuss wurde am 31. Januar 1884 in Brackenheim bei Heilbronn geboren. Das Amt des Bundespräsidenten bekleidete er von 1949 bis 1959. Der ehemalige Bundesvorsitzende der FDP repräsentierte eine bedeutende bildungsbürgerliche und liberale Tradition. Seine Zeit gestaltete er nicht nur als Politiker tatkräftig mit, sondern auch als produktiver Journalist und Schriftsteller, als engagierter Hochschullehrer und ehrenamtlicher Verbandsfunktionär u.a für die “Schutzgemeinschaft deutscher Wald". Theodor Heuss starb am 12. Dezember 1963 im Alter von 79 Jahren in Stuttgart.
 
Bron: philatelie.deutschepost.de
Theodor Heuss Briefmarken 1954
Prof. Dr. Heuss, vanaf 1954
de ultieme serie uit de wederopbouwtijd

Toen ik veertig jaar geleden begon met het verzamelen van postzegels, verwarde ik de ‘Heuss-kopjes’ soms met de ‘Mao-kopjes’. Maar van een vijfjarige hoef(de) je dat onderscheidingsvermogen nog niet te verwachten. De 10, 15 en 25 Pfennig had ik al meerdere malen dubbel terwijl de groot formaat 1, 2 en 3 Mark toen nog even buiten mijn bereik bleven. De zeldzamere 30, 70, 80 en 90 Pfennig heb ik nog steeds niet.

Theodor Heuss Briefmarken 1959
vanaf 1959 verscheen Theodor Heuss opnieuw op de postzegel

Theodor Heuss [ nl.wikipedia.org ]

Duizend jaar Duitsers
met kerst gekocht in Duitsland: die Deutschen

die DeutschenNadat Michaela en ik naar de tiendelige ZDF-serie die Deutschen hadden gekeken, kocht ik in Celle het boek bij deze serie. Geen verkeerde keuze: degelijk gebonden met harde kaft, rijk geïllustreerd en toch niet meer dan 25 Euro. Maar de DVD-box lieten we liggen, want bijna 100 Euro lag even boven ons budget. Gelukkig zijn de tien documentaires van de televisieserie in de mediatheek van de ZDF te bekijken. De eerste 39 bladzijden van het boek zijn overigens op de website van uitgeverij C.Bertelsmann te lezen.

Ruim zestig jaar na de Tweede Wereldoorlog kunnen én mogen de Duitsers weer in het eigen verleden voorbij 1933 kijken en graven naar de Duitse identiteit. Het boek begint in 936 wanneer Otto I tot keizer wordt gekroond en in 962 het Heilige Roomse Rijk sticht en eindigt in november 1918 met de val van het (Tweede) Duitse Keizerrijk. ‘Het Derde Rijk’ dat 15 jaar later uit de Weimar Republik tevoorschijn zou komen, is waarschijnlijk de meest gedocumenteerde en belichte episode uit de geschiedenis. De makers hebben zich daarom geheel terecht op de onderbelichte geschiedenis van de Duitsers gericht. Want die duizend jaar vóór 1918 waren na een halve eeuw fixatie op twaalf jaar Derde Rijk ernstig verwaarloosd.

Tausend Jahre deutsche Geschichte anhand von drei zentralen Fragen: Wer sind wir? Woher kommen wir? Wohin gehen wir? Guido Knopp, Stefan Brauburger und Peter Arens zeichnen die hellen und dunklen Epochen einer verspäteten Nation nach. Als Orientierung dienen den Autoren dieses Standardwerks historische Persönlichkeiten, deren Leben sich mit Wendepunkten deutscher Geschichte verbindet. Dabei spiegelt sich in der deutschen Frage auch immer die Geschichte des europäischen Kontinents. Begleitet von einer 10-teiligen ZDF-Serie spannt diese groß angelegte Dokumentation den Bogen von Otto I., dem Großen, der 936 in Aachen zum deutschen König gekrönt wird, bis hin zu Otto von Bismarcks Reichsgründung und zum letzten deutschen Kaiser Wilhelm II.
 
Bron: randomhouse.de

die Deutschen [ diedeutschen.zdf.de ]

woensdag 7 januari 2009
winter 2009 [ 2 ]
we bezochten vanmiddag het mooiste gemeentehuis van Nederland
Gemeentehuis Neerijnen
ijspret rond het gemeentehuis van Neerijnen

neerijnen.nl

kerstmis 2008
vandaag wordt in Rusland (en daarbuiten!) het Orthodoxe kerstfeest gevierd
Uw geboorte, o Christus onze God
Bracht aan de wereld
het Licht der kennis
Een ster onderwees
de aanbidders der sterren
Om U te aanbidden
Als zon der gerechtigheid
En als opgang uit den Hoge
Heer, eer aan U
dinsdag 6 januari 2009
Lamarr forever
vandaag op BBC 2 om 12.00: Experiment Perilous (1944)
met Hedy Lamarr, George Brent en Paul Lukas
Hedy Lamarr
Hedy Lamarr als ijskoude filmgodin.
Het hoogtepunt van haar filmcarriere ligt tussen 1938 (Algiers) en 1949 (Samson and Delilah).
Als model vind ik haar eigenlijk nog aansprekender: ze is voor mij hét gezicht
van art deco alsof ze voor eeuwig zo gegoten is, overgestyleerd en ongenaakbaar.
Experiment Perilous
In 1903, Doctor Huntington Bailey meets a friendly older lady in train. She tells him that she is going to visit her brother Nick and his lovely young wife Allida. In New York Bailey hears that his train companion suddenly died. Shortly afterward, he meets the strange couple and gets suspicious of Nick’s treatment of his wife. Nick keeps Allida, who he is trying to pass off as crazy, a virtual prisoner in their London town house, cutting off all contact with the outside world. The kindly psychiatrist Baily takes it upon himself to attempt to free his new love Allida from the control of the insanely jealous Nick.
 
Bron: nl.wikipedia.org

Mirror, Muse, Medusa - Essay by Thomas Elsaesser

van de wanhoop en de troost
De Schreeuw van Munch viert dit jaar zijn honderdste verjaardag

Het wanhopige poppetje van Edvard Munch is een cultfiguur geworden en nu al als opblaaspop verkrijgbaar. Misschien komt het dit jaar, ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van De Schreeuw, ook als pluchen knuffel op de markt. De ironie als relatieve troost voor de wanhopigen en vertwijfelden in de nacht.

Munch
De Schreeuw van Munch klinkt honderd jaar
1909-2009

Geheel zonder ironie is het bekende vers van Jaqueline E. van der Waals. Om er absolute troost uit te putten, hoef je het ‘alleen maar’ durven te geloven…

Wat de toekomst brengen moge,
Mij geleidt des Heeren hand;
moedig sla ik dus de oogen
naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen;
Vader, wat Gij doet is goed!
Leer mij slechts het heden dragen
met een rustig kalmen moed!

Jacqueline E. van der Waals

maandag 5 januari 2009
winter 2009 [ 1 ]
vanmorgen toen ik de gordijnen opendeed…
winter 2009
uitzicht voorzijde
zondag 4 januari 2009
kunstminnende kloosterling
Herzensergießungen eines kunstliebenden Klosterbruders
door Wilhelm Heinrich Wackenroder en Ludwig Tieck

Herzensergießungen eines kunstliebenden Klosterbruders - ReclamVan mijn schoonmoeder uit Celle kreeg ik op Heiligenabend een prachtig boekje: Herzensergießungen eines kunstliebenden Klosterbruders van Wilhelm Heinrich Wackenroder en Ludwig Tieck. Het is een van de belangrijkste werken uit de Frühromantik (oder Spätaufklärung) en past precies bij mijn alter ego van God-, natuur- en kunstminnende kluizenaar. In de negentiger jaren van de achttiende eeuw, dik tweehonderd jaar geleden dus, werden de eerste voortekenen van de industriële revolutie al overal zichtbaar. De industrialisering zou de wereld in de daarop volgende eeuw ingrijpend gaan veranderen. Mechanisering, automatisering en massaproductie betekenden een onttovering van de wereld en een enkele gevoelige natuur was zich toen al bewust dat de mens met al de voortbrengselen van de Verlichting iets ontnomen zou gaan worden. De romantici waarschuwden voor een al te wetenschappelijk wereldbeeld en verlangden terug naar een tijd waarin de wereld nog niet door de Rede werd beheerst. Ze koesterden en idealiseerden de Middeleeuwen waar de wetenschappers uit hun tijd juist zo op neer keken. Geheel in deze geest werden de Herzensergießungen van Wilhelm Heinrich Wackenroder geschreven: overpeinzingen en brieven van een kloosterling over de (Italiaanse) kunst vaak in relatie met het Christelijk geloof.

Germania en Italia
Italia and Germania 1811–1828
van Johann Friedrich Overbeck
een typisch ‘Nazareners’ schilderij

Het geschrift zou zeer veel invloed hebben op een groep schilders die zich de Nazareners noemden, die je enigszins kunt vergelijken met de Engelse Pre-Rafaëlieten met als grote verschil dat eerstgenoemden juist bewondering voor Rafaël hadden, in plaats van dat ze uitsluitend de schilderkunst vóór Rafaël als voorbeeld stelden. Ook zouden de Herzensergießungen invloed uitoefenen op de Duitse idealistische filosofie in het bijzonder op die van Friedrich Wilhelm Joseph Schelling

WackenroderHet korte leven van Wilhelm Heinrich Wackenroder is nauw verbonden met dat van Ludwig Tieck, een andere wegbereider van de Romantiek, die een hechte vriend van hem was. Wackenroder was de zoon van een Berlijns jurist en groeide in een piëtistisch klimaat op. Hij leerde zijn beste vriend Tieck op school kennen. Wackenroder studeerde eerst een tijd in Göttingen, en Tieck in Halle an der Saale, maar in 1793 trokken ze samen naar Erlangen om er aan de universiteit te studeren. In dat jaar maakten ze rondreizen langs de steden in de buurt, zoals Neurenberg, Bayreuth en Bamberg. Deze plaatsen waren in de middeleeuwen belangrijke kunstcentra, en Wackenroder was zodanig onder de indruk van de oude Duitse meesters, dat hij een aantal baanbrekende ideeën over kunst, de natuur en godsdienst formuleerde.

In Dresden ontdekte hij de meesters van de Italiaanse renaissance; hij begon te werken aan een reeks essays over kunstenaars, die hij met poëtische bevlogenheden vervlocht. Samen met Tieck stelde hij een boek samen, Herzensergießungen eines kunstliebenden Klosterbruders, dat naast achttien kunstenaarsbiografieën eveneens novellen bevatte. Dit werk werd in 1797 anoniem gepubliceerd. Het is onduidelijk, welke stukken van Wackenroder zijn en welke van Tieck; na Wackenroders dood publiceerde Tieck een heruitgave met, naar hij beweerde, enkel teksten van zijn vriend.

Bron: nl.wikipedia.org

Wackenroder was beïnvloed door het piëtisme en zijn taal doet, zeker voor onze tijd, nogal overdreven aan. Maar we moeten ons tegelijkertijd realiseren dat hij over grootse dingen spreekt zonder enig cynisme. Ruim tweehonderd jaar later zijn wij als kinderen van een post-industriële, onttoverde en gecomputeriseerde wereld, doorgaans blasé geworden voor de fonkelingen die Wackenroder in de natuur en in de kunst kon waarnemen. Hij heeft deze schatten in zijn hart verzameld en stort deze via zijn kloosterling aan ons uit. Hieronder volgt een fragment uit het hoofdstuk Von zwei wunderbaren Sprachen und deren geheimnisvoller Kraft waarin de natuur en de kunst als twee verschillende talen worden beschouwd die bemiddelen tussen het goddelijke en het menselijke.

Das Säuseln in den Wipfeln
des Waldes, und das Rollen
des Donners, haben mir
geheimnisvolle Dinge von ihm erzählet, die ich in Worten
nicht aufsetzen kann.
Die Sprache der Worte ist eine große Gabe des Himmels, und es war eine ewige Wohltat des Schöpfers, daß er die Zunge des ersten Menschen löste, damit er alle Dinge, die der Höchste um ihn her in die Welt gesetzt, und alle geistigen Bilder, die er in seine Seele gelegt hatte, nennen, und seinen Geist in dem mannigfaltigen Spiele mit diesem Reichtum von Namen üben konnte. Durch Worte herrschen wir über den ganzen Erdkreis; durch Worte erhandeln wir uns mit leichter Mühe alle Schätze der Erde. Nur das Unsichtbare, das über uns schwebt, ziehen Worte nicht in unser Gemüt herab.
 
Die irdischen Dinge haben wir in unsrer Hand, wenn wir ihre Namen aussprechen; – aber wenn wir die Allgüte Gottes oder die Tugend der Heiligen nennen hören, welches doch Gegenstände sind, die unser ganzes Wesen ergreifen sollten, so wird allein unser Ohr mit leeren Schallen gefüllt und unser Geist nicht, wie es sollte, erhoben.
 
Ich kenne aber zwei wunderbare Sprachen, durch welche der Schöpfer den Menschen vergönnt hat, die himmlischen Dinge in ganzer Macht, soviel es nämlich (um nicht verwegen zu sprechen) sterblichen Geschöpfen möglich ist, zu fassen und zu begreifen. Sie kommen durch ganz andere Wege zu unserm Inneren, als durch die Hülfe der Worte; sie bewegen auf einmal, auf eine wunderbare Weise, unser ganzes Wesen und drängen sich in jede Nerve und jeden Blutstropfen, der uns angehört. Die eine dieser wundervollen Sprachen redet nur Gott; die andere reden nur wenige Auserwählte unter den Menschen, die er zu seinen Lieblingen gesalbt hat. Ich meine: die Natur und die Kunst.
 
Caspar David FriedrichSeit meiner frühen Jugend her, da ich den Gott der Menschen zuerst aus den uralten heiligen Büchern unserer Religion kennenlernte, war mir die Natur immer das gründlichste und deutlichste Erklärungsbuch über sein Wesen und seine Eigenschaften. Das Säuseln in den Wipfeln des Waldes, und das Rollen des Donners, haben mir geheimnisvolle Dinge von ihm erzählet, die ich in Worten nicht aufsetzen kann. Ein schönes Tal, von abenteuerlichen Felsengestalten umschlossen, oder ein glatter Fluß, worin gebeugte Bäume sich spiegeln, oder eine heitere grüne Wiese von dem blauen Himmel beschienen, – ach diese Dinge haben in meinem inneren Gemüte mehr wunderbare Regungen zuwege gebracht, haben meinen Geist von der Allmacht und Allgüte Gottes inniger erfüllt, und meine ganze Seele weit mehr gereinigt und erhoben, als es je die Sprache der Worte vermag. Sie ist, dünkt mich, ein allzu irdisches und grobes Werkzeug, um das Unkörperliche, wie das Körperliche, damit zu handhaben.
 
Bron: zeno.org

Wackenroder [ de.wikipedia.org ] | integrale tekst [ zeno.org ]

zaterdag 3 januari 2009
who is pink ?
vanavond om 21.05 op Ned. 3 bij het Uur van de Wolf: wie is pink?
over (de strijd om) het leiderschap bij Pink Floyd na Syd Barrett

Wish you where hereOp oudejaarsavond hebben we van half elf tot twaalf genoten van de beste platen uit de top 2000, waarbij wederom de ‘toppopjaren‘ uitblinkten: Queen (1975), The Eagles (1977), Deep Purple (1972), Led Zeppelin (1971), Pink Floyd (1975) en Meat Loaf (1978). De waardering voor het Pink Floyd album Wish you were here is in Nederland vrij laat op gang gekomen. In de top 100 van 1975 zul je die plaat tevergeefs zoeken. Gelukkig haalde mijn broer het album in 1977 al in ons ouderlijk huis.

De VPRO zendt vanavond een documentaire over Pink Floyd uit. Jammer genoeg staat er in de aankondiging een storende fout: “Veertig jaar na hun debuutalbum ‘The Piper at the gates of dawn’ (1969) is het Britse Pink Floyd nog steeds een van de bekendste en meest geliefde rockbands ter wereld.” Maar de eerste LP van Pink Floyd verscheen al in 1967 en werd gelijktijdig opgenomen met ‘Sergeant Pepper’s‘ in The Abbey Road Studio’s. Dit jaar is het overigens wél veertig jaar geleden dat Umma Gumma werd uitgebracht.


Pink Floyd Live in Pompeii
Echoes, Part One (1971)

Wat mij betreft vallen de gouden jaren van de band tussen 1970 (Atom Heart Mother) en 1975 (Wish you where here) en hoop ik dat er in de documentaire ook aandacht wordt besteed aan Meddle uit 1971, vergeleken bij Dark Side of the Moon (1973) een onderschatte plaat. Op de DVD Live in Pompeï wordt Echoes Part One & Two, het Magnum Opus van Meddle uitgevoerd.

Het Uur van de Wolf | Pink Floyd [ official site ] | pinkfloyd.co.uk

vrijdag 2 januari 2009
100 jaar geleden [ 7 ]
… werd de eerste Elfstedentocht gereden, 2 januari 1909

Sinds 1909 zijn er maar 15 echte Elfstedentochten (op schaatsen) gehouden. De winnaars van de tochten waren:

1909 02 jan Minne Hoekstra
1912 07 feb Coen de Koning
1917 27 jan Coen de Koning
1929 12 feb Karst Leemburg
1933 16 dec Abe de Vries e.a.
1940 30 jan Piet Keijzer e.a.
1941 06 feb Auke Adema Franeker
1942 22 jan Sietze de Groot
1947 08 feb Jan van der Hoorn
1954 03 feb Jeen van den Berg
1956 14 feb geen winnaar aangewezen
1963 18 jan Reinier Paping
1985 21 feb Evert van Benthem
1986 26 feb Evert van Benthem
1997 04 jan Henk Angenent

nl.wikipedia.org

donderdag 1 januari 2009
postfris
de beste wensen voor 2009
nieuwjaarswens van Henk Johannes en Michaela

 

johannes@mimesis.nl

HTML Hit Counters
eXTReMe Tracker

het numineuze www.griffioen-beelden.nl

www.gerdrenshof.com

www.vanleestantiek.com

nl.orthodoxlogos.com

comics grafische vormgeving en webdesign muziek tekeningen en illustraties wetenschap taal & poëzie Rusland religie geschiedenis filosofie film boeken orthodoxie schilderkunst architectuur fotografie