yesterday once more [ 11 ]
dertig jaar later draai ik mijn oude radio-opnamen (1975-1979) nog eens
Michael Jackson Don’t stop till you get enough 1979
Michael Jackson Don’t stop till you get enough 1979
Dertig jaar geleden begon de solocarriere van Michael Jackson pas goed. Don’t stop till you get enough (1979) was na Ben (1972) weer een grote hit voor hem en bereikte een tweede plaats in de top 40. Het jaar daarop kwam Off the wall, en in 1981 had hij met One day in your life zijn eerste nummer één hit in Nederland. In het jaar van Thriller (1983) scoorde hij zes hits: Billie Jean, Beat it, Wanna be starting something, Human nature, Say say say en Thriller. Daaronder waren twee nummer één hits en drie top vijf hits. Daarom spreken we sindsdien van de King of Pop. Het succes van Michael Jackson in 1983 viel gelijktijdig met mijn definitieve afkeer van de hitparade.
De twintigjarige Michael Jackson met zijn broers met Blame it on the Boogie 1978
Het ‘trace effect’ was in de jaren zeventig nog niet belegen en werkt hier heel effectief in een overigens sobere clip waar het plezier vanaf spat
Het ‘trace effect’ was in de jaren zeventig nog niet belegen en werkt hier heel effectief in een overigens sobere clip waar het plezier vanaf spat
In het zomernummer van Beweging, het tijdschrift voor Reformatorische Wijsbegeerte, blikt Jan Hoogland in het essay Nederland demoraliseert terug op het naoorlogse Nederland. Zijn betoog dat eindigt met een oproep aan het CDA, begint met een helder overzicht van de tweede helft van de vorige eeuw. De schrijver, zelf geboren in 1959 (en die met zijn jaargang dit jaar dus zijn halve eeuwfeest viert) kijkt tegelijkertijd terug op zijn eigen studietijd. Toen hij in de tweede helft van de jaren ‘70 sociologie studeerde werd hij geacht PSP, PPR of CPN te stemmen. Elk decennium wordt in een hoofdstukje samengevat onder een rake typering, bijvoorbeeld Jaren zestig: jongeren gingen los, Jaren 70: het grote kwaad, jaren 80: no-nonsense. Kort en bondig geeft hij daarin de tijdsgeest treffend weer, bijvoorbeeld die van de jaren zestig:
In het voorjaar van 1978 was 
Go your own way
Vaak werken oude platen op ons bewustzijn in als herinneringen aan ‘de zomer van’. Er bestaan zelfs platen die letterlijk over herinneringen aan een bepaalde zomer gaan. Summer of ‘71 van Bolland en Bolland bijvoorbeeld. Of 
Audrey Tautou is Michaela’s favouriete actrice en omdat ze een nieuwe film gemaakt heeft is, zaten we zaterdagavond in de bioscoop naar Coco avant Chanel te kijken. De film gaat over de eerste helft van haar leven waarin ze de maîtresse was van de Franse playboy Étienne Balsan. Op zijn kasteel leerde ze haar grote liefde kennen, de Engelse steenkolenondernemer Arthur “Boy” Capel. Coco avant Chanel laat een overtuigend beeld zien van de verveelde Franse jetset aan het begin van de vorige eeuw. Er is een glansrol voor de Waalse acteur Benoît Poelvoorde die de rol van Balsan speelt. En Audrey Tautou toont weer eens dat ze als actrice genoeg in huis heeft om haar Amélie-imago van zich af te schudden. De elegante eenvoud die Coco Chanel introduceerde, is op haar lijf geschreven.
Het tekenfilmpje met de zingende kikker was vanaf april 1975 dertien weken lang te zien in toppop. Roger Glover kwam zelf nooit in beeld. Zijn stem was de kikker. Love is all eindigde in de top 100 van dat jaar op een derde plaats achter die twee andere zomerhits Una Paloma Blanca (vanaf maart 14 weken genoteerd) en The Elephant Song (vanaf juli 13 weken genoteerd). Een andere (na)zomerhit die de zomer van 1975 bij mij oproept, is Sailing van Rod Stewart die eind augustus in de hitparade binnenkwam. Sailing kwam in de top 100 van dat jaar niet verder dan een negende plaats, maar is wel een evergreen geworden.
Op zoek naar de Atoomstijl
Evenals zijn grote broer in het Teutoburger Wald heft Hermann fier het zwaard omhoog. Met een hoogte van 32 voet is dit beeld na Liberty (het vrijheidsbeeld in New York) en the Portlandia in Portland het grootste bronzen standbeeld in de Verenigde Staten. De overwinning van Hermann wordt in New Ulm heel anders beleefd dan in der Heimat. Terwijl Duitsland de mythe nu heeft doorgeprikt, lijkt deze bij de afstammelingen van de Duitse kolonisten voort te leven. “2000 years Hermann’s Victory” staat erop het vignet van de herdenking te lezen met achter de triomferende Hermann van New Ulm de Amerikaanse en Duitse vlag. Hermann wordt weer eens voor een politiek programma gebruikt, nu als voertuig van Amerikaans/Duits patriotisme.
We blijven nog even in Duitsland, waar ze dit jaar het ene na het andere jubileum vieren. Allereerst de zestigste verjaardag van de Bundesrepublik. En op 9 november is het twintig jaar geleden dat de muur viel en de Duitse hereniging weer een feit werd. Een andere herdenking is die van de Varusslacht die dit jaar precies 2000 jaar geleden plaats vond in het Teutoburger woud. Dit jubileum is niet zonder betekenis omdat Duitsland nu voorgoed afrekent met de mythe van Hermann. 
Rond het midden van de negentiende eeuw stond de 
Wat bekendheid betreft zou hij overtroffen worden door 
The autobiography of Worthington Whittredge, 1820-1910
“Willem achtervolgt ons” fluisterde Michaela in mijn oor toen we op de lange promenade door Park Sansouci naar het Neues Palais liepen dat maar niet dichterbij wilde komen. Toen ik omkeek moest ik haar gelijk geven. Precies vier weken geleden liepen we in het park van Huis Doorn waar Wilhelm II in 1941 stierf en alweer 68 jaar begraven ligt. Nu liepen we naar het Neues Palais waar hij in 1859 ter wereld kwam. Het 
Een kerk kan ik de Dom van Berlijn eigenlijk niet noemen, evenmin als zijn grote voorbeeld, de Sint Pieter in Rome. Voor gewijde architectuur vind ik de gezwollen barok te patserig. Maar als monument van trots nationalisme zou je deze pompeuze stenen berg zeer geslaagd kunnen noemen. De Berliner Dom maakt samen met de al even bombastische Reichstag deel uit van een bouwproject onder Wilhelm II, waarmee hij Berlijn wilde opstoten in de vaart der volkeren. Wilhelm II koos in navolging van Napoleon III voor de neo-barok, een stijl die het opgeblazen ego van keizers uitstekend belichaamt. In 1894 werd aan de bouw van de dom begonnen en in 1905 werd het monstrum gewijd. Veertig jaar later zou de kolos zwaar gehavend de Tweede Wereldoorlog overleven, te log om door bombardementen weggevaagd te worden. Pas in 1975 werd begonnen met de restauratie van de Berliner Dom die in 1992 werd afgesloten. De laatste keizer heeft de vernietiging van zijn geliefde Berlijn niet meer mee hoeven te maken. 
Aan het einde van de negentiende en het begin van de vorige eeuw maakte de Franse schrijver Pierre Loti lange reizen naar het Oosten: Sinaï en Palestina (1895), Brits-Indië (1902), China (1903) en Perzië (1904). Van zijn eerste reis deed hij verslag in drie delen Le Désert, Jérusalem en La Galilée. Deze zijn in het Duits vertaald en Michaela gaf mij op mijn verjaardag de eerste twee delen (Die Wüste en Jerusalem). Vooral het eerste deeltje dat loopt van 22 februari tot 25 maart 1895 is voor mij interessant, omdat Loti daarin vertelt over zijn reis door de Sinaï en zijn verblijf in het heilige Catherinaklooster aan de voet van de berg waaraan het schiereiland haar naam te danken heeft. De Arabieren noemen deze berg eenvoudig de djebel moesa (’de Berg van Mozes’). Ik maakte als pelgrim in oktober 2007 met een groep orthodoxe christenen een reis naar deze heilige plaats. Het was heerlijk nazomerweer en dat betekent in de Sinaï nog altijd temperaturen van dertig graden of zelfs nog hoger. Piere Loti reisde van 22 februari tot 3 mei 1895 door de Sinaï en het Heilig Land. 
Pierre Loti (pseudonym of Julien Viaud), born January 14, 1850 in Rochefort, Charente-Maritime and died June 10, 1923 in Hendaye, was a French novelist and naval officer. Loti’s education began in Rochefort. At the age of seventeen he entered the naval school in Brest and studied on Le Borda. He gradually rose in his profession, attaining the rank of captain in 1906. In January 1910 he went on the reserve list.
Badiou noemt Paulus bij herhaling, en met diepe sympathie, ’de geniale anti-filosoof’. Hij rekent af met iedereen die in Paulus een religieuze dwingeland of een alle vooruitgang blokkerende godsdienstfanaat ziet, speciaal met Nietzsche. Het boek heeft een postmodernistische agenda. Badiou wil iets zeggen over ’waarheid’. Die kan volgens hem nooit een kwestie van weten en kennis zijn, ook niet van herinneren, maar van al verkondigend trouw blijven aan een beseffende gebeurtenis, een ’evenement’.
D-Day is vandaag 65 jaar geleden. Er is over de landing in Normandië al een bibliotheek volgeschreven. Toch heeft de Britse historicus Antony Beevor het aangedurfd een nieuw boek over D-Day te schrijven. Maar komt hij ook met nieuwe feiten en nieuwe interpretaties? Antony Beevor is toch wel iemand van wie je dat mag verwachten. Hij schreef al twee bestsellers over de 
‘Nooit eerder in de oorlogsgeschiedenis,’ schreef Stalin aan Churchill, ‘heeft zo’n onderneming plaatsgevonden.’ Het was inderdaad verreweg de grootste vlootinvasie ooit vertoond. De deelnemers aan de invasie over Het Kanaal – soldaten, zeelieden, piloten – zullen het beeld nooit vergeten, net zo min als de verraste Duitse verdedigers aan de Normandische kust. De schaal van de onderneming en de nauwgezette planning waren zonder precedent, maar hoewel de bruggenhoofden relatief snel waren aangelegd, was de volgende fase van de strijd veel moeilijker dan verwacht. Het Normandische heggenlandschap was ideaal voor de verdediging, en de Duitsers, in het bijzonder de divisies van de Waffen-SS, vochten meedogenloos voor hun laatste kans. Aan de hand van nooit eerder gebruikt materiaal uit meer dan dertig archieven in zes landen laat Antony Beevor zien hoe de Britse, Canadese en Amerikaanse troepen verzeild raakten in gevechten waarvan de hevigheid die van het Oostfront evenaarde. Het aantal slachtoffers groeide, evenals de spanning tussen de leiders aan gene zijde. Franse burgers raakten ongewild verstrikt in de gevechten en kregen groot leed te verduren. Zelfs de vreugde om de bevrijding had een keerzijde. De oorlog in Noord-Frankrijk drukte niet alleen een stempel op een generatie, maar op de hele naoorlogse wereld en had een bepalende invloed op de verhouding tussen Amerika en Europa. Net als in zijn eerdere bestsellers over Stalingrad en de bevrijding van Berlijn, maakt Antony Beevor de werkelijke ervaring van oorlog voelbaar.
In de kleinere zaal naast de Duitse schilder-mysticus hangt het werk van een van zijn navolgers Carl Blechen, een schilder waar ik steeds meer door geboeid ben. De Alte Nationalgalerie heeft ruim dertig werken van hem, waaronder een werk dat pas vorig jaar verworven is en nog niet in de catalogus uit 2001 is opgenomen. Anders dan Friedrich werd Blechen aangetrokken door het Zuiden en trok hij in 1828 voor een paar jaar naar Italië. Deze reis heeft een beslissende invloed op hem gehad. Hij tekende en schilderde in Italië heel veel in de openlucht, waardoor hij zijn gevoeligheid voor licht en kleur sterk ontwikkelen kon. De helderheid en het koloriet van zijn schilderijen, die door het Italiaanse licht bepaald worden, onderscheiden hem van Caspar David Friedrich, die hij zo bewonderde. Zijn manier van schilderen is ook veel losser en vrijer dan de die van zijn tijdgenoten, waardoor je Blechen samen met Constable als een van de voorlopers van het impressionisme zou kunnen zien.
De hoogste verdieping van de Alte Nationalgalerie is toepasselijk ingericht voor de kunst uit de zogenaamde ‘Goethezeit’ zeg maar de Duitse Gouden Eeuw. Schuin tegenover de zaal met schilderijen van Carl Blechen hangen de minutieus geschilderde doeken en panelen van de 
