pulp for the millions [ 1 ]
de superhelden waren duur afgelopen week …
Afgelopen week versloeg de eerste Batman uit 1939 de eerste Superman uit 1938 tijdens een veiling. Beide superhelden verdienen nu definitief de status van million dollar man. Het wachten is nu op een superheld-fetisjist én miljonair die een miljoen neerlegt voor de eerste Spiderman in Amazing Fantasy uit 1962.
Printed in 1938, the Action Comics No. 1 features a picture of Superman on the front cover and is widely regarded at the single-most desirable edition ever created. The excellent condition of this particular comic is the primary reason it sold for such a sum. Rated at 8/10 for its quality, the copy is in far better condition than most of the approximate 100 that remain in existence.
Bron: lovereading.co.uk
Bron: lovereading.co.uk
de eerste Superman in 1938 10 cent per stuk is nu 1 miljoen dollar waard. De eerste Batman leverde drie dagen later zelfs nog meer op
A 1939 comic book in which Batman makes his debut sold at auction on February 25th for more than $1-million, breaking a record set just three days earlier by a Superman comic, Heritage Auction Galleries said. The Dallas-based auction house said the rare copy of Detective Comics No. 27 sold for a total of $1,075,500, which includes the buyer’s premium, to a buyer who wished to remain anonymous. The consigner wanted to remain anonymous as well.
Bron: theglobeandmail.com
Bron: theglobeandmail.com
In het eeuwenoude Praag hebben tal van ingrijpende perioden en gebeurtenissen hun sporen nagelaten in de architectuur van de stad. Een bijzonder ingrijpende periode is die van het communisme, dat van 1948 tot 1989 het land in zijn ijzeren greep hield. Het twintigjarig jubileum van de Fluwelen Revolutie in oktober a.s. is een goede aanleiding om de balans op te maken en zowel de geïnteresseerde thuisblijver als de bevlogen reiziger te helpen de sporen van het communisme - hoe fel bekritiseerd ook - terug te vinden en als zodanig te herkennen.
Sinds het jaar 2000 zijn de drie palen van de toren versierd met beelden van kruipende baby’s, ontworpen door de Tsjechische beeldhouwer David Černý. Zoals vele brutalistische bouwwerken in Centraal- en Oost-Europa werd de TV-toren niet op prijs gesteld door de Praagse bevolking. Officieel was kritiek verboden tijdens de - communistische - tijd van de bouw, maar in feite werd de toren verafschuwd omdat het te overheersend was op de skyline van Praag.
The New York Observer mijmert in 
The mood of advertising in the sixties was cheerful, optimistic, and at times, revolutionary. This nostalgic and diverse collection of print ads explores the wide, wonderful world of 60s Americana. (Bron: 
Jaren terug ontdekte ik bij De Slegte een zeldzaam exemplaar van der Weg aus dem Chaos van de Hongaarse architect Paul Ligeti. Het is een zware linnen band uit het interbellum met een hoog 
Nostalgia
De serie speelt zich af in het New York City van de vroege jaren 60 van de 20e eeuw, en draait om de medewerkers van het fictieve reclamebureau Sterling Cooper advertising agency, gelegen aan Madison Avenue. Centraal staat Don Draper, een van de belangrijkste medewerkers van het bedrijf. De serie toont ook de veranderingen van de sociale mores in Amerika, en de reclamewereld in New York begin jaren 60. Een wereld waarin iedereen de hele dag drinkt, rookt en vreemd gaat. Waar mannen voor veel geld slogans en campagnes bedenken terwijl ongetrouwde vrouwen notuleren.
Lent is the liberation of our enslavement to sin, from the prison of “this world". And the Gospel lesson of this last Sunday (Matt. 6:14-21) sets the conditions for that liberation. The first one is fasting - the refusal to accept the desires and urges of our fallen nature as normal, the effort to free ourselves from the dictatorship of flesh and matter over the spirit. To be effective, however, our fast must not be hypocritical, a “showing off". We must “appear not unto men to fast but to our Father who is in secret.”
De roep van het na-oorlogse Parijs was onweerstaanbaar. Sommige namen klinken bekend. Remco Campert. Simon Vinkenoog. Karel Appel. De vele anderen waarvan de namen vergeten zijn. Goedkope Algerijnse wijn. Frites. 30 frs. Sandwich Pate, 40 frs. Klonk veel beter dan de andijviestampot na het Onze Vader, thuis. Slapen op een bank in de metro of het park. Zwartomrande ogen en gespeelde verveling. Bietsen. ‘Cigarette?’ Gauloisses. Ribfluwen broek, houtje-touwtje jas. ‘Vind je het niet mieters! ‘, schreef Voskuil in Bij nader inzien. ‘Jezus, Klaas. Parijs!’ Saint-Germains-des-Pres, een kleine wijk die geen grenzen kende. Nu zijn de Rue de Jacob, Rue Mazarine en Rue Guenegaud gevuld met haastige toeristen en geparkeerde scooters.
Ter gelegenheid van de zestigste Berlinale wordt vanavond in Berlijn bij de Brandenburger Tor de moeder van alle science fiction films getoond. Het bijzondere van deze voorstelling is dat we voor het eerst in 83 jaar (!) kennis kunnen maken met de onverkorte versie van Metropolis. In Argentinië werden in 2008 fragmenten teruggevonden waarvan men dacht dat ze verloren waren gegaan. Fritz Lang’s megaproductie (Ufa investeerde vijf miljoen mark in de film) was oorspronkelijk een rampzalige flop. Het grote publiek bleef weg en uiteindelijk werd er maar 75 duizend mark terugverdiend. Het gevolg was dat de Ufa failliet ging en werd opgekocht door een krantenmagnaat die het bedrijf veranderde in een propagandamachine voor de nazi’s. 
De vrouwelijke hoofdrol is perfect ingevuld door Godards echtgenote en muze Anna Karina. Als dochter van Von Braun, Natascha, heeft zij geleerd geen emoties meer te voelen, maar Lemmy weet toch tot haar door te dringen. Karina laat zien niet alleen over een klassieke schoonheid te bezitten, maar ook over acteertalent: haar transformatie wordt volkomen geloofwaardig en ontroerend gespeeld. Een andere belangrijke rol is voor Alpha 60, er zullen weinig mensen zijn bij wie de doordringende stem van deze supercomputer geen indruk heeft gemaakt, of je je er nu aan ergert of niet, deze stem vergeet je je leven lang niet meer. Hetzelfde kan eigenlijk van de film gezegd worden. Geen film om rustig achterover te leunen, voor een optimale beleving van ‘Alphaville’ moet je je eigen interne computer aan het werk zetten. Vreemd? Dat zeker, maar ook heel inventief en eigenzinnig.
Deze Amerikaanse film noir naar een roman van 
Bernlef: Er zijn twee concepten waarmee we ons door het leven slaan. Het ene is onze positie in de ruimte en het andere is onze positie in de tijd. Tijd en ruimte. Als die concepten worden aangetast, dan leef je in een eeuwig bedreigend heden. Elke handeling die je moet doen, is nieuw, onbekend. Dat is… ik bedoel… dit boek (Hersenschimmen) is maar een vage afspiegeling van hoe érg het is, hoe érg het moet zijn.
De onvermijdelijke vraag aan de schrijver, die inmiddels in de zeventig is, luidt of hij zélf niet bang begint te worden voor het vertroebelen van zijn eigen geest. Bernlef: “Mijn geheugen voor dingen in de tijd is slechter geworden: wanneer iets precies is gebeurd, weet ik soms niet meer. Het gekke met herinneringen is dat je je totaal onbelangrijke dingen vaak het helderst herinnert. Zo zie ik zo voor me hoe mijn moeder in een bepaalde lichtval een brood staat te snijden. Maar vraag me niet naar mijn eerste verliefdheid. Mensen zeggen weleens: ‘Wacht maar tot je ouder wordt, dan komen al je jeugdherinneringen weer haarscherp terug. Maar ik ben nu 73, en ik zit nog te wachten.” (
Een uniek portret van het beertje Youk dat door een ongeluk zijn moeder verliest. Youk trekt alleen de wijde wereld in en maakt kennis met de reusachtige mannetjesbeer Kaar. Samen proberen ze te overleven in de overweldigende maar gevaarlijke natuur, en Youk leert met vallen en opstaan hoe een beer altijd op zijn hoede moet zijn. Maar het gevaar loert om de hoek want Kaar wordt achtervolgd door een stel jagers. De beer kan ontkomen maar moet de kleine Youk aan zijn lot overlaten. Youk wordt door de jagers gevonden en naar hun kamp meegenomen.
De Noorse schilder Odd Nerdrum (geboren 1944) is in eigen land een fenomeen. Al meer dan dertig jaar veroorzaken zijn figuratieve doeken, die in de grandioze stijl van de ‘oude meesters’ zijn geschilderd, felle debatten tussen bewonderaars en hen die zijn werk verafschuwen. Odd Nerdrum werkt al dertig jaar in een zelfgekozen isolement, hetgeen heeft geresulteerd in een oeuvre dat in alle opzichten merkwaardig kan worden genoemd. De Noorse kunstenaar ontwikkelde een eigen programma waarin hij zich afzet tegen het modernisme en aansluiting zoekt bij de schilderkunstige traditie van Caravaggio, Rembrandt, Goya en Courbet: grote schildersgenieën, revolutionairen eigenlijk, die volgens Nerdrum op net zo’n gespannen voet met hun tijd en tijdgenoten-kunstenaars leefden als hij met o.a. Beuys en Warhol. Behalve de ambachtelijke schildertechniek en de klassieke composities in clair-obscur, is de allegorische vorm, waarin existentiële thema’s als leven, dood, liefde, verlies en hoop zijn gevat, onvergelijkbaar met andere schilderkunst uit heden en verleden. Nerdrum situeert zijn allegorieën in onheilspellende landschappen die niet van deze wereld lijken.
Een van de grootste monumenten van de achttiende eeuwse Hollandse schilderkunst vind ik persoonlijk de passieserie van Aert de Gelder, de laatste leerling van Rembrandt. De kruisweg bestaat uit 22 schilderijen waarvan er twaalf zijn terug gevonden. In de catalogus van de tentoonstelling Arent de Gelder. Rembrandts laatste leerling in 1998 in het 
Tot voor kort had ik het vooroordeel dat de schilderkunst van de achttiende eeuw nauwelijks de moeite waard was. Alles was in de zeventiende eeuw al gedaan en in het laatste kwart van die eeuw kwamen die vreselijke pruiken al en werd de schilderkunst even poezelig als de mannen verwijfd. Mea culpa voor dit verschrikkelijke vooroordeel! Om boete te doen, heb ik mij de laatste tijd op de schilderkunst van de achttiende eeuw gestort, met name op portretten.
From early apprenticeships in Ellwangen and Regensburg, studying under Martin Speer, and Rome where he fell under the spell of Piranesi, Zoffany moved to London, finding work painting pastoral vignettes for the clockmaker Stephen Rimbault. From there he joined the studio of Benjamin Wilson whose passion for the theatre opened the door to London’s leading thespian, David Garrick. Under Garrick’s patronage, Zoffany popularised and perfected the art of the theatrical ‘conversation piece’ which captured the actor on stage in character, thereby acting as his publicist and provider of prints for his doting fans.
De Grand Tour was er niet alleen voor kunstenaars. In de achttiende eeuw was de reis naar Italië voor welgestelden een verplicht nummer geworden voor de culturele vorming. Voor je toenmalige CV was het net zo belangrijk als tegenwoordig een post-universitaire opleiding in de Verenigde Staten. Rond het midden van de achttiende eeuw kwamen er steeds meer Engelsen naar Italië en daarbij was Rome meestal het hoofddoel van hun reis. Ze waren kapitaalkrachtig en voor de Romeinse portretschilders vormden ze een ideale klantenkring. Halverwege de achttiende eeuw was Pompeo Batoni (1708-1787) de beste portretschilder van Rome. In de gedistantieerde voornaamheid die hij zijn opdrachtgevers laat uitstralen, doen zijn verfijnde portretten mij denken aan die van zijn zestiende eeuwse voorganger 
