en Denis Auguste Marie Raffet (1804-1860)
Weinig historische figuren zijn zo vaak geschilderd als Napoleon Bonaparte. Niet alleen tijdens zijn bewind maar ook tijdens de Restauratie bleven schilders historische gebeurtenissen vastleggen met Napoleon in het centrum van de aandacht. Tijdens de dictatuur en het Franse keizerrijk (1799-1814) was de ‘fotorealistische’ classicistische stijl de officiële stijl.
Louis-François Lejeune werd opgeleid als schilder op het atelier van Pierre-Henri de Valenciennes. Na de Franse Revolutie meldde hij zich, zoals veel andere jonge kunstenaars, in 1792 aan als vrijwilliger bij de Compagnie des arts de Paris. Hij werd sergeant en nam deel aan de veldtocht naar ons land in de winter van 1794-1795. Na de Slag bij Marengo die hij niet alleen geschilderd heeft, maar waaraan hij ook heeft deelgenomen, werd hij bevorderd tot kapitein. Na de overwinning bij Saragossa in 1808 werd hij tenslotte kolonel.
Bron: nl.wikipedia.org
de Slag bij Marengo op 14 juni 1800
Bron: nl.wikipedia.org
lithografie van Italiaanse soldaten
Denis Auguste Marie Raffet (1804-1860) maakte dankbaar gebruik van de lithografie die door Lejeune in Frankrijk was geïntroduceerd. Tijdens de Restauratie werd hij vooral bekend met zijn litho’s over de Napoleontische veldtochten voor verschillende boeken waaronder de Histoires van Adolphe Thiers.
Key Painting First Empire [ napoleon.org ] | histoire-image.org
In het artikel What’s Really Wrong with WikiLeaks - The dissolution of privacy is a fundamental aim of totalitarianism op de website 
Wanneer Derrick de Kerckhove de stelling van Dalrympe krijgt voorgelegd (”Wikileaks presenteert zich als het morele gezag in de wereld."), begin hij hard te lachen. “It’s show man! it’s all public show.” Hij vergelijkt het zelfs met de klassieke satires uit de oudheid. “Het is niet moralistisch, het is satirisch.” Jammer dat de interviewer hem op dat moment niet confronteerde met de 
De Amerikaanse technologiegoeroe Kevin Kelly is ervan overtuigd dat we op de drempel staan naar een nieuw zelfbewustzijn. Evenals Derrick de Kerckhove is hij bereid om onze idee van de privépersoon los te laten. Is dat niet uitvinding uit de Verlichting, toen de mens zijn individualiteit ontdekte en van het genot proefde een ik te zijn. Maar op het internet waar iedereen met iedereen kan communiceren, is het volgens Kellyde vraag geworden waar het ik ophoudt en waar de ander begint. 
Omdat het in oktober precies tweehonderd jaar geleden is dat Napoleon een bezoek aan Nederland bracht, geeft 
“Rel in VS over artikel islam” kopt het 
Les vacances de monsieur Hulot is een sfeervolle en poëtische aaneenschakeling van visuele grappen. De film klopt aan alle kanten. De zwierige open typografie van de openingsgeneriek en het lichtvoetige Quel Temps Fait-Il A Paris van Alain Romans passen perfect bij het verpozen, flaneren en uitwaaien aan zee. Waar kende ik deze sfeer ook alweer van? Bert Haanstra, inderdaad. Hij kende Tati persoonlijk. In 
Vorige week kocht ik het boek Jacques Tati. Een kwestie van kijken (2010) van Ann Meskens en ben dat nu aan het lezen. Al eerder, in 2003 publiceerde zij het essay 
Het Belgische televisiekanaal Een heeft de goede gewoonte om op zondagmiddag een klassieker in zwartwit uit de periode 1940-1960 uit te zenden. Gisteren keek ik naar Sunset Boulevard (1950). Ook al zijn de meeste films van Billy Wilder inmiddels meer dan een halve eeuw oud, je komt ze op televisie gelukkig nog steeds tegen. Zo was vorige maand Some like it hot (1959) nog te zien. Voor beide films werd Wilder genomineerd voor twee oscars (beste regie en beste scenario en filmscript). Hopelijk worden Double Indemnity (1944), The Lost Weekend (1945) en The Appartment (1960) ook nog eens op Een vertoond. Ook voor deze drie films werd Billy Wilder voor de twee eerdergenoemde oscars genomineerd. Met in totaal acht oscarnominaties (waaronder twee gewonnen) is Wilder 
Toen oprichter Jimmy Wales op 15 januari 2001 met 
Denis Diderot omschreef het doel van de Encyclopédie als volgt: “het verzamelen van alle kennis die over de wereld verspreid is, het “algemene systeem” blootleggen voor tijdgenoten en doorgeven aan het nageslacht, zodat het werk uit het verleden niet nutteloos geweest zal zijn voor de toekomst. Het nageslacht zal daardoor beter onderlegd zijn, en tegelijkertijd deugdzamer en gelukkiger worden. Wij, encyclopédisten, zullen niet sterven zonder ons verdienstelijk gemaakt te hebben jegens de mensheid.”
Arthur Rackham was een Engelse tekenaar, schilder en illustrator van boeken. Hij kwam op de wereld als één van 12 kinderen. Toen hij achttien was werkte hij als kantoorbediende bij de Westminster Fire Office en begon een kunststudie aan de Lambeth School of Art. In 1892 gaf hij zijn baan op en ging werken voor The Westminster Budget als reporter en illustrator. Zijn eerste boekillustaties werden gepubliceerd in 1893 in The Dolly Dialogues. Illustrator van boeken zou hij de rest van zijn leven blijven. (…) Rackham won een gouden onderscheiding op de Milan International Exhibition in 1906 en nog een op de Barcelona International Exposition in 1911. Arthur Rackham overleed in 1939 aan kanker in zijn huis in Limpsfield, Surrey.
Born in Toulouse, France, Edmund Dulac began his career by studying law at the University of Toulouse, but also followed classes in the Ecole des Beaux Arts, switching full time to art after he became bored with law, and also having won prizes at the Ecole des Beaux Arts. He spent a very brief period at the Académie Julian in Paris in 1904 before moving to London. In London, the 22-year old Frenchman was picked up by J.M. Dent and given a commission to illustrate the collected works of the Brontë sisters. He then began an association with the Leicester Gallery and 
In Mon Oncle (1958) had Jacques Tati het thema gevonden dat hij in Play Time (1967) verder zou uitwerken: de invloed van het modernisme op het alledaagse leven. In de jaren vijftig en zestig was ‘de vooruitgang’ overal opgerukt en zichtbaar geworden. Wanneer je erbij wilde horen, was modern het toverwoord. Meewarig keek de moderne mens naar zijn ouderwetse soortgenoot die in het verleden was blijven steken.
In Mon Oncle is Monsieur Hulot een van die ouderwetse sukkels. Zijn zus en rijke zwager wonen in een ultramoderne maar steriele villa. Zelf woont hij in een krakkemikkig maar tot de verbeelding sprekende bovenwoning. In de relatie tussen Monsieur Hulot en zijn zwager Monsieur Arpel botst de ouderwetse gemoedelijkheid met het jachtige en snobbistische moderne leven. Terwijl in Play Time de wereld veranderd is in een futuristisch urbaan landschap, speelt Tati in Mon Oncle met het contrast tussen oud en nieuw. De oude wereld verdwijnt onder de sloophamers terwijl uit de puinhopen een nieuwe wereld van staal, beton en glas verrijst. Telkens keert in de film het beeld terug van de grens tussen beide werelden: een smeedijzeren hek van een gesloopte wijk terwijl daarachter grijze en monotone nieuwbouw is gekomen.
Play Time uit 1967 is een fantastisch kijkavontuur, ook al flopte de film destijds en raakte Jacques Tati daarna zonder werk. Het grote publiek zal in deze film de plot missen en het tempo te traag vinden. Maar juist in een observerende houding en in een bepaalde traagheid, toont Tati als geen ander de magie van het spel van de werkelijkheid. In de interactie tussen de mensen legt hij het omgangsritueel bloot. De inhoud van het gesproken woord is daarbij ondergeschikt gemaakt aan de vorm, het seinen van informatie en de gebaren die daarbij gemaakt worden. Tati houdt de stomme film met zijn theatrale lichaamstaal springlevend. Het zijn de gebaren zélf die een taal spreken, een taal die dieper lijkt te liggen dan het gesproken woord. 
Play Time was een dure productie. Op de filmset aan de rand van Parijs liet Tati met schaalmodellen een futuristische stad bouwen die Tativille gedoopt werd. Toen alles gereed was, begonnen de opnamen die duurden van april 1965 tot oktober 1967. In Tativille is alles ultramodern: strak, koel van kleur en monotoon. We noemen dat futuristisch. Het is een biotoop voor robots, niet voor mensen. Ruim veertig jaar later kennen we de nadelen van de hyperfunctionele omgeving. De meanderende galerijflats in de Bijlmermeer die in de jaren zestig nog verwelkomd werden als een futuristische utopia, zijn inmiddels grotendeels afgebroken en vervangen door traditionele laagbouw. In 2011 zijn we minder futuristisch dan in 1966. Het functionalisme is er voor de mens en niet omgekeerd. Anders dan Charles Chaplin in Modern Times, laat Tati zien hoe de moderniteit op ons inwerkt. De mensen die een steriele omgeving als Tativille bevolken, worden net als hun omgeving ‘uitgekleed’, ze zijn de rol geworden die ze spelen. Een groep reizigers, een verkoper, een stewardess, een portier, allemaal zijn ze hun functie geworden, een geraamte van hun menselijkheid. Net als de architectuur is de mens een functioneel geraamte geworden.
Tussen The Fall of the Roman Empire uit 1964, (de afsluiting van een tijdperk) Gladiator uit 2000 (het begin van de sandalenfilm revival) zijn een paar opvallende overeenkomsten. Beide films spelen zich af tussen 180 en 192 na Chr. en voeren de keizer-filosoof 
Ook speelt Commodus‘ zuster Lucilla in beide films een belangrijk rol. In Gladiator werd ze gespeeld door Connie Nielsen en in The Fall of the Roman Empire natuurlijk door Sophia Loren die in 1964 een miljoen dollar met haar rol verdiende. Elisabeth Taylor was haar een jaar eerder in Cleopatra voorgegaan als de eerste million dollar actress. Ondanks de aanwezigheid van Sophia Loren werd The Fall of the Roman Empire geen succes. Producent Samuel Bronston leed een enorm verlies en de filmcarrière van Stephen Boyd werd geruïneerd door zijn houterige optreden als Livius. Charleston Heston (die oorspronkelijk voor de rol van Livius was gecast) en Kirk Douglas konden wat dat betreft blij zijn dat ze niet in de film zaten. 
Het acteertalent van Sir Alec Guinness was in 1964 onomstreden en zijn carrière kon onder de commerciële flop niet lijden. Veel interesse voor film had hij toch al niet. Hij bekende ooit niet meer van de film gezien te hebben dan twintig minuten. Uiteraard was dat zijn eigen optreden, met als hoogtepunt een monoloog uit de 
Eine 10. Jahrgangsstufe zerlegte Caspar David Friedrichs Wanderer über dem Nebelmeer in seine Raumschichten. Die Schüler wurden dazu in Gruppen auf jeweils eine Schicht angesetzt. Dadurch hielt sich der zeitliche Aufwand so in Grenzen, dass die Arbeit auch im einstündigen Unterricht zügig voran ging. Das isolierte Material wurde dann allen Schülern zum Zweck der Manipulation zur Verfügung gestellt. Es entstanden unterschiedlichste Versionen, die mit dem Original konfrontiert und in Bezug auf ihre jeweilige Wirkung verglichen werden konnten. Die verschiedenen Raumschichten lassen sich auf diese Weise inhaltlich isolieren, gleichsam als Sinnschichten: 
Sneeuwwitje was de eerste grote tekenfilm van Walt Disney en werd met kerst 1937 in de Verenigde Staten uitgebracht na een productietijd van vier jaar. De film vestigde in één klap de celanimatie als zelfstandige kunstvorm. Om zich in te dekken tegen het enorme risico dat hij met deze onderneming liep, koos Disney voor een sprookje waar iedereen vertrouwd mee was en zocht hij aansluiting bij de illustraties van Arthur Rackham (1867-1938) , de Engelse meesterillustrator die de meeste mensen in de jaren dertig kende van zijn illustraties bij de sprookjes van Grimm. Vervolgens huurde hij kunstenaars in als Albert Hurter, Ferdinand Horvath en Gustaf Tenggren die Rackham’s stijl vertaalden naar de tekenfilm. Disney’s figuren werden opgebouwd uit cirkels die effectief te animeren zijn. Met egale dekverf werden alle bewegende elementen op transparante cellen geschilderd. Achtergronden werden steeds in aquarelverf uitgevoerd in de door Disney zo bewonderde stijl van Rackham. 
Dimitri Tiomkin’s score, which is one of the notable features of the film, is more than 150 minutes in length. It is orchestrated for a large orchestra, including an important part for cathedral organ. (…) The score was recorded by the Sinfonia of London (uncredited) at Shepperton Studios. The music editor was George Korngold, son of 
De eerste tentoonstelling die ik in het nieuwe jaar hoop te bezoeken is Neoclassicisme en Biedermeier uit de Collecties van de Vorst van Liechtenstein in Zwolle. Drie jaar geleden kocht ik de 
