De Top 2000 is behalve muziek ook nostalgie. Zo komt het ook dat iedereen zijn eigen hoekje in de Top 2000 heeft. De zestigplussers horen graag de singles terug uit de jaren zestig en de jongeren horen het liefst de mp3’s van nu. En een late veertiger als ik, die van 1975 tot 1983 intensief de hitlijst volgde, hoort graag muziek uit de tweede helft van de jaren zeventig en begin jaren tachtig. Waarom? Niet omdat deze muziek beter is dan de andere, maar vooral omdat bij het horen van de platen uit die tijd herinneringen naar boven komen uit de jaren tussen mijn twaalfde en twintigste. Volgens de bioloog Midas Dekkers is dat dé periode in een mensenleven waarin popmuziek belangrijker is dan op welke leeftijd dan ook. Ik geloof dat ik het met hem eens ben. Daarom een selectie van platen tussen 1975 en 1983.
… in het voorjaar van 1977 vond ik dit de beste plaat aller tijden en van mij mag deze bij de beste veertig…
Vandaag op nummer
154: I’m not in love (1975) van 10CC
132: Wuthering heights (1978) van Kate Bush
115: In the air tonight (1981) van Phil Collins
71: Go your own way (1977) van Fleetwood Mac
1: Bohemian Rapsody (1975/1976) van Queen
… een van de dromerigste nummers uit mijn jeugd en de clip met de vier hoofden van de bandleden liep al vooruit op de clip van Bohemian Rapsody uit datzelfde jaar…
De Top 2000 is behalve muziek ook nostalgie. Zo komt het ook dat iedereen zijn eigen hoekje in de Top 2000 heeft. De zestigplussers horen graag de singles terug uit de jaren zestig en de jongeren horen het liefst de mp3’s van nu. En een late veertiger als ik, die van 1975 tot 1983 intensief de hitlijst volgde, hoort graag muziek uit de tweede helft van de jaren zeventig en begin jaren tachtig. Waarom? Niet omdat deze muziek beter is dan de andere, maar vooral omdat bij het horen van de platen uit die tijd herinneringen naar boven komen uit de jaren tussen mijn twaalfde en twintigste. Volgens de bioloog Midas Dekkers is dat dé periode in een mensenleven waarin popmuziek belangrijker is dan op welke leeftijd dan ook. Ik geloof dat ik het met hem eens ben. Daarom een selectie van platen tussen 1975 en 1983.
Vanaf het balkon van Pierre‘’s appartement heb je een mooi panoramauitzicht over Parijs, compleet met Eiffeltoren en de druppelende pianoklanken van Eric Satie. Vooral bij een druilerig Parijs komen die goed tot hun recht. Beneden op straat wordt de blik aangetrokken door de groentenmarkt waar de Parijzenaars een gezicht krijgen. Pierre is doodziek, hij heeft waarschijnlijk niet lang meer te leven. Om de tijd die hij nog heeft te vullen, observeert hij de mensen beneden hem op straat. Wie zijn zij? Wat doen zij? Net als Amélie Poulain fantaseert hij over hun levens: het mooie meisje aan de overkant, de groenteboer op straat, de stagiair bij de bakker. Van Pierre’s fantasieën over de levens van voorbijgangers springt Cédric Klapisch in zijn scenario naar hun werkelijke levens, die als draden door de stad lopen. De lichtjes van de metro die voorbij vliegt, de draden van de spoorwegen en het verkeer op straat zijn daar de metaforen van. Parijs, dat zijn miljoenen zielen die elkaar niet eens kennen maar toch op een of andere manier met elkaar verbonden zijn. Cédric Klapisch‘ film is een ode aan Parijs en een ode aan het leven. Je zou er het Parijse antwoord op Woody Allen’s “Manhattan” of Robert Altman’s “Short Cuts” in kunnen zien.
The Young Victoria is een historisch kostuumdrama met adembenemend mooie fotografie. Het kostuumontwerp is van 
In de reeks Kleine Klassieken geeft 
In de Disneyklassieker 
Zondagavond reisde Redmond O’Hanlon twee van zijn negentiende eeuwse helden achterna en deed zelf wat veldwerk in Colorado en Montana. In die staten deden de twee beroemde paleontologen 
Na publicatie van Darwin’s boek in 1859 nam de paleontologie een hoge vlucht. Koortsachtig begon men uit de rotslagen overal bewijsstukken uit te hakken. Toch waren big bones niet nieuw in Amerika. In 1801 werd door een paar boerenknechten in een mergelgroeve bij Newsburgh (NY) 
The Peale’s Barber Farm Mastodon Exhumation Site is largely defined by a small, spring-fed pond—the flooded remains of the August 1801 excavation site, a marl bog– which is ringed with natural growth. The exhumation and subsequent reconstruction of mastodon skeletal remains from this and two other Orange County, New York sites, an endeavor conducted in the summer of 1801 under the direction of the noted artist and scientist, Charles Willson Peale (1741-1827), garnered considerable attention on the national–and international–stage. This effort provided for the creation of the world’s first fully articulated prehistoric skeleton, a mastodon, and offered scientists a model of this extinct mammal for comparative analysis with other species. Today the one remaining mastodon skeleton first assembled is exhibited at the 
Op 10 september j.l. speelde de Radio Kamer Filharmonie o.l.v. Thomas Zehetmair tijdens de zaterdagmatinee het 
Nadat ’s morgens de Commissie Deetman haar 
Zeven jaar geleden stond George W. Bush op de cover van TIME magazine als person of the year. Zijn portret was geschilderd door de cover artist Daniel Adel. Hij heeft een vlotte art brush stijl die een brede, soepele penseelvoering paart aan fotografische precisie. Als je zijn satirische portretten van politici niet kent, zou je vermoeden dat hij de ideale huisschilder voor dictators is. Maar dictatorportretten zonder ironie en satirische portretten raken elkaar juist aan de buitenkant. Ze zijn zo lekker vet geschilderd.
Wij doen het al jaren zonder 
Omdat er steeds meer kerstfilms komen, beginnen de herhalingen al twee weken voor kerst. Op de Belgische zender Een was zondagmiddag de moeder van alle kerstfilms te zien, It’s a wonderful life uit 1946. Komende maand zal deze zeker nog eens door een of andere buitenlandse zender uitgezonden worden. Zaterdagmiddag keek ik naar de jeugdfilm My Dog Skip die een zelfde touch and feel heeft als eerdergenoemde kerstklassieker. Dat komt vooral omdat het decor in deze films ongeveer gelijk is, een Amerikaans provincieplaatsje in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. Alles oogt Amerikaanser dan Amerikaans. Je zou het ook een hoog Norman Rockwell-gehalte kunnen noemen. Voor niet-Amerikanen is dat vaak synoniem met sentimenteel en patriottisch. De Rockwell stereotypen zijn er allemaal: het schoffie, het meisje, de politieagent, de huisvader, de toegewijde moeder, de middenstander, de dronkaard, de grijsaard en natuurlijk ook de kerstman.
De Poolse regisseur en multimediakunstenaar Lech Majewski en de Amerikaanse scenarioschrijver annex kunstkenner Michael Gibson lieten zich inspireren door het schilderij ‘De kruisdraging’ van de Vlaamse schilder 
Dat de massacultuur steeds grover en platter wordt, is dagelijks te registreren. Massacultuur is de cultuur van de grootste gemene deler en misschien per definitie wel grof en plat. De meerderheid legt het meeste gewicht in de schaal en laat de balans overhellen. Je hoeft maar een volks tafereel van Jan Steen te bekijken om te zien dat vierhonderd jaar geleden ook alles al naar het laagste punt stroomde. De wereld is niet minder plat en grof dan vroeger. Toch waren in het verleden hoge cultuur en plat volksvermaak nog enigszins van elkaar gescheiden. De hogere standen, de burgerij en de middenklasse lieten zich doorgaans niet in met poep-en-pies-vermaak. Honderd jaar geleden gingen de rijken naar het theater en niet naar de bioscoop. Film was voor Jan met de pet. Maar in de tweede helft van de twintigste eeuw zijn de grenzen onder invloed van de televisie diffuus geworden. En sinds de komst van internet en interactieve televisie is tegenwoordig werkelijk álles on demand geworden. Voor porno hoef je niet meer de deur uit. Elk computerscherm is de etalage van de sexshop geworden die je vroeger in obscure steegjes moest binnenglippen. 
De lagere behoeftes dringen zich steeds meer aan ons op. En niemand hoeft zich er meer voor te schamen. Studenten en hogeropgeleiden kijken naar O o cherso omdat het zo lekker plat is. De dikke tokkie met tatoeages is juist onder hogeropgeleiden populair. Het lijkt wel liefde, maar in werkelijkheid is het meer een slecht huwelijk tussen exhibitionisme en leedvermaak. De oude Hochkultur wordt verzwolgen door een massacultuur die steeds platter en schaamtelozer wordt. Iemand als Alessandro Baricco maakt zich in zijn boek De Barbaren geen zorgen over de toenemende oppervlakkigheid. Maar de nestor van de Nederlandse journalistiek Henk Hofland denkt er in Platter & dikker anders over.
Na het zien van 
Inside Job van Charles Ferguson zou je ook An Inconvenient Truth Part II kunnen noemen. Dat de vastgoedzeepbel door de financiële sector geblazen werd, mag genoegzaam bekend zijn. Ook de documentaire 
Een vriendje van mij had in 1975 een Big Jim pop. Die zag er tamelijk opgeblazen uit, maar het was toch geen opblaaspop. Als je Jim uit de doos haalde, droeg hij alleen een boxer short. De fabrikant wilde wel graag dat Jim aangekleed werd, dus bestond er een hele garderobe voor Jim. Zo had je een judopak(je) voor Jim, een tennistenue(tje), een kaki safaripak(je) en een commandopak(je). Er was zelfs een wit kostuum(pje) leverbaar voor een romantisch rendez-vous(tje) met Barbie bij het buurmeisje. Aan mij was dat allemaal niet besteed. Want ik had Hank. 
