de macht van de rating agencies
Dirk Müller, dé financiële marktgoeroe van Duitsland, aka Mister DAX en oprichter van cashkurs.com was er in Tegenlicht duidelijk over: er woedt op dit moment een economische oorlog en de Verenigde Staten hebben Europa hard aangevallen. De oude supermacht die beschikt over prestigieuze kredietbeoordelaars als Standard & Poors, Moody’s en Fitch zou nalatig zijn wanneer het deze niet als wapen in zou zetten in de strijd om de financiële markten en dus om de macht.
De Amerikaanse belegger en blogger Reggie Middleton vulde hem aan: De Verenigde Staten spelen een soort blufpoker met Europa, China en Zuid-Oost Azië en kijken wie er het eerst bij neer valt. Europa wordt in zijn zachte onderbuik getroffen en de PIGS-countries (Portugal, Italië, Griekenland en Spanje) zijn inmiddels door de rating agencies afgewaardeerd. Een kapitaalvlucht vanuit de Verenigde staten is vooralsnog voorkomen. Want als financiële markten massaal hun Amerikaanse waardepapieren zouden gaan inruilen voor Europese, dan zal de rente op Amerikaanse staatsobligaties gaan stijgen en een faillissement van de oude supermacht zou dan niet ondenkbaar zijn. De Eurocrisis is in de visie van deze twee experts het gevolg van de heftige doodstrijd van een stervende reus.
tegenlicht.vpro.nl
De macht van de rating agencies| de wereld van de kredietbeoordelaars
Het blijft een geheimzinnige wisselwerking: acteurs dragen het scenario en het scenario draagt de acteurs. Maar in den beginne was het scenario. Regisseur Billy Wilder was van oorsprong scenarioschrijver. Voordat hij zich met Double Indemnity in 1944 als regisseur in Hollywood definitief op de kaart zette, schreef hij tientallen scenario’s. Ook als regisseur bleef hij verhalenverteller. De afgelopen avonden bestudeerde ik het filmscript van Double Indemnity. Op de DVD die ik gekocht had, stonden geen Engelse ondertitels en daarom legde ik tijdens het kijken de iPad met daarop het 
Tien jaar na zijn dood, blijft het oeuvre van 
In één klap negen films noir uit de jaren veertig rijker geworden: This Gun for Hire (1942), The Glass Key (1942), Double Indemnity (1944), Murder My Sweet (1944), The Blue Dahlia (1946), 
Tussen 1850 en 1852 schilderde Adolph Menzel (1815-1905) het beroemde 
Histoire de l’Empereur Napoleon
Fijne film noir met het debuut van Burt Lancaster (32) en Ava Gardner (23). The Killers is gebaseerd op het gelijknamige korte verhaal van Ernest Hemmingway uit 1927. In een reeks flash backs die door elkaar gehusseld zijn, wordt het verhaal van “Swede” Anderson verteld die in het begin van de film door huurmoordenaars uit de weg wordt geruimd. Het is duidelijk te zien dat de van oorsprong Duitse regisseur Robert Siodmak uit de Duitse expressionistische school komt. De cinematografie van Woody Bredell is oogstrelend, met veel licht-donker contrasten en diagonalen. Overal zijn er schaduwen, ook in de buitenopnamen die in de filmstudio zijn opgenomen. De ene keer zijn de schaduwen messcherp, de andere keer fluweelzacht, zoals de subtiele slagschaduw op het gezicht van Ava Gardner die haar mysterieuze kant versterkt. Als een roofdier lijkt ze zich gedeeltelijk verborgen te houden in het donker om op het juiste moment toe te kunnen slaan.
Het is tekenend voor Duitslands nieuwe zelfbewustzijn na 1990 en zijn leidinggevende positie in Europa dat er in 2012 
In 1986 schreef Rudolf Augstein (die in 1966 Martin Heidegger interviewde) ter gelegenheid van de tweehonderdste sterfdag van Frederik de Grote in Der Spiegel het artikel 
In de eerste helft van de achttiende eeuw werd vrijwel overal in Duitsland het wereldbeeld van Leibniz-Wolff aangehangen. Dat was vooral uit politieke overwegingen. De absolutistische monarchen hadden er uiteraard belang bij te (laten) geloven dat de wereldorde waarin de koning de plaatsvervanger van God was, de best mogelijke was. Dat de achttiende eeuw tot 1789 vooral een feestje voor de happy-few was, waarbij het volk straatarm gehouden werd, was een sociale misstand, waar de philosophes sinds de late jaren veertig het licht op lieten schijnen. 
Frederik II kwam in 1740 op 28-jarige leeftijd aan de macht. Hij was al vroeg geïnteresseerd in filosofie, vooral in het Engelse empirisme en hij bewonderde ook het liberalisme. Toen hij in 1740 nog maar net koning was geworden van het militaristische Pruissen zou de vredelievende liberaal in hem wijken. In 1740 viel hij Silezië aan en in de daarop volgende acht jaar was Pruisen met Oostenrijk in de 
Toen Michaela zaterdag uit de stad terug kwam en haar nieuwste CD had opgezet (ingezet met Portrait of a Picture) dacht ik onmiddellijk aan John Coltrane. Joris Posthumus is er aan gewend om met Coltrane vergeleken te worden: ,,Hij is een tenorist en ik een altist. Ik heb toch een ander geluid maar speel soms op een Coltrane-achtige manier. In mijn spel zitten quotes, referenties naar Coltrane. Als zoiets eens in een recensie verschijnt, veroorzaakt dat klaarblijkelijk een sneeuwbaleffect. Maar goed, ik word liever vergeleken met Coltrane dan met bijvoorbeeld Kenny G.” (
1. Huismus (145.408)
De Nederlandse tekstschrijver Rob Chrispijn (Wenen, 1944) is vanaf het allereerste begin medebepalend geweest voor het succes van Herman van Veen. In 1968 vertaalde hij het poëtische Suzanne van Leonard Cohen en sindsdien schreef hij tientallen teksten voor Herman van Veen, meestal in samenwerking met componist Erik van der Wurff en gitarist Harry Sacksioni. Mijn favouriete platen van Herman van Veen zijn albums uit de jaren zeventig zoals Bloesem (1972) Alles (1973), En nooit weerom (1974), Overblijven (1977) en Op Handen (1978). 
Een deel van de liedteksten die Rob Chrispijn tussen 1968 en 1983 geschreven heeft, is gebundeld in Chrispijn, 15 jaar liedteksten. Het boek is allang uitverkocht, maar vorig jaar verscheen een nieuw boek 
Met Into the abyss treedt Werner Herzog in de voetsporen van Truman Capote die in zijn boek 
Jack Rogers (1895-1994), Robbie Burns (1895-2000), Ted Francis (1896-1996), George Littlefair (1896-1998), Archie Richards (1897-1998) en George Louth (1897-2000) gingen over the top en overleefden de verschrikkingen van de vuile loopgravenoorlog. Twintig jaar geleden interviewde Steve Humphries deze hoogbejaarde veteranen uit de Eerste Wereldoorlog en noemde zijn documentaire uit 2008 toepasselijk The Last Voices of Word War I. Op 5 mei vorig jaar stierf Claude Choules, de laatst overgebleven veteraan. Hij werd 110 jaar en was de oudste man van het Verenigd Koninkrijk.
Komend jaar worden er twee oorlogen herdacht die tweehonderd jaar geleden plaatsvonden. De 
Een van de verhaallijnen uit Dinner at Eight gaat over Larry Renault, een filmster van de stille film die de overgang naar de talkies niet goed heeft overleefd. Hij wordt gespeeld door John Barrymore (de opa van Drew), die met deze rol eigenlijk zichzelf speelt. In de tijd van de stille film waarin het vooral om face value draaide, werd hij The Great Profile genoemd. Larry Renault, de aan lager wal en de alcohol geraakte acteur die hij in deze film speelt, heeft dezelfde bijnaam. 
The Platinum Blonde : Jean Harlow
Ik zal niet de enige geweest zijn die bij Philip Seymour Hoffman’s briljante vertolking van 
In januari 1982 luisterde ik dagelijks naar Iets van een Clown van Herman van Veen. Het was net vóór de komst van de CD en ik draaide de LP op de oude platenspeler van mijn vader. Het eerste nummer heette: Laten we maar zeggen dat het regende en in de tekst zat een regel die mij erg aansprak: “Jonge dichters dromen van eigen werk in de literaire bladen.” Ik voelde mij een dichter en een dromer en ambities waren mij niet vreemd. Maar eenzaam voelde ik mij niet. Met een geestverwant was ik een blaadje ter bevordering van experimentele poëzie begonnen dat we samen vol schreven met Paul van Ostayen-achtige gedichten. Soms wreef ik mij suf met wrijfletters voor een visueel gedicht. En zo hadden we ons voorschot genomen op de droom van jonge dichters. 
Toen ik in 1981 Time Bandits in de bioscoop zag, had ik het gevoel ondersteboven gedompeld te worden in een krankzinnige fantasiewereld. 
Abbas Hêsaias de Kluizenaar was een kluizenaar uit de vijfde eeuw en leefde in Gaza. Er is niets over hem bekend, maar de samenstellers van de 
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) is de eerste film die ik in het nieuwe jaar gezien heb en representatief voor mijn filmvoorkeur. Het is een biopic met voice over tegen een historische achtergrond en met mooie fotografie. Zelfs bij een zwak scenario blijft er bij dit soort films visueel nog genoeg te genieten. Deze film over wild west legende Jesse James is gebaseerd op de roman van Ron Hansen en heeft een goed scenario. Hoofdpersoon is Robert Ford, een jonge bewonderaar van Jesse, goed gespeeld door Casey Affleck. Ook Brad Pitt zit stevig in zijn rol als de grijnzende, grillige en gevatte Jesse James die wordt opgeslokt door zijn eigen donkere kant. In The Fight Club en Twelve Monkeys had hij bewezen dat hij een duistere en onvoorspelbare geest overtuigend vertolken kan. 
Jesse vocht met zijn broer en een aantal vrienden als vrijschutter in de burgeroorlog. Zo waren ze op zeker ogenblik aangesloten bij de bende van William Quantrill. Aan het eind van de oorlog keerde hij terug naar huis. Het land van zijn moeder bleek echter, onder dwang, verkocht te zijn aan investeerders die het land wilden gebruiken om een spoorweg aan te leggen. Ook bij andere veehouders en boeren bleek dit het geval. Jesse en zijn broer Frank vormden een posse die zich verzette tegen de investeerders. Ze deden dit door de aanleg van de spoorwegen te saboteren en banken te overvallen waar de investeerders hun geld hadden opgeslagen. Door de morele achtergrond van Jesse’s handelen was hij voor velen een held. Zijn overvallen kenmerkten zich ook door zijn vriendelijkheid en charisma. Jesse maakte veel gebruik van dynamiet, als afschrikmiddel en was zachtaardig voor de slachtoffers van zijn overvallen. Slechts tegen de investeerders en ieder aan hun kant was Jesse meedogenloos.
Van nadenken over de deugden word je niet deugdzaam, denkt André Comte-Sponville (1952). In feite ben je juist de afstand aan het meten die je ervan scheidt. Als je nadenkt over hoe deugden werken, heb je het eigenlijk over onze tekortkomingen. In twee opzichten word je door na te denken wél deugdzamer: Intellectueel, omdat je beseft hoe rijk de filosofische traditie is, en moreel, omdat je niet onder het feit uit kunt ‘dat we vrijwel alle deugden bijna altijd ontberen en dat we er toch niet in kunnen berusten dat ze ontbreken
Als sein Hauptwerk gilt der Zwinger in Dresden, den er zusammen mit dem Bildhauer Balthasar Permoser schuf. In diesem formal einzigartigen Gebäude eines befestigten Turnierplatzes kam es zu einer einmaligen, ekstatischen Verbindung von Architektur und Plastik. Des Weiteren erbaute Pöppelmann auch den Japanischen Palais, das Schloss Pillnitz, die Augustusbrücke und die erste nach Pöppelmanns Tod fertig gestellte Dreikönigskirche. 1718 wurde Matthäus Daniel Pöppelmann als Nachfolger von Johann Friedrich Karcher Oberlandbaumeister. Als Oberlandbaumeister im sächsischen Oberbauamt war Pöppelmann aber auch für alle profanen Staatsbauten wie Deiche, Straßen oder Brücken verantwortlich. In dieser Stellung entfaltete er eine umfangreiche Bau- und Verwaltungstätigkeit, welcher Dresden die glänzendste und fantasievollste Schöpfung des Rokokostils verdankt. Etwa ab 1730 zog August der Starke aber für repräsentative Projekte jüngere Architekten vor und Pöppelmann widmete sich vor allem der Leitung des Oberbauamtes. Im Oktober 1734 schied Matthäus Daniel Pöppelmann aus dem Oberbauamt aus. Sein Nachfolger wurde Johann Christoph Knöffel. Pöppelmann wurde einige Monate später schwer krank und starb am 17. Januar 1736. Er wurde in der Gruft der Matthäuskirche in Dresden beigesetzt.
