woest en vredig | vrije geluiden in de wwwoestijn - blog over o.a. schilderkunst, geschiedenis, boeken, illustraties, film, fotografie, comics, religie en filosofie

Caravaggio tutto completo

Wed, 10 Mar 2010 00:00:00 +0000

alle schilderijen van Michelangelo Merisi da Caravaggio online

caravaggio.com

caravaggio.com | Caravaggio [ nl.wikipedia.org ]

volg de meester [ 4 ]

Tue, 09 Mar 2010 00:00:00 +0000

portret van Sir Joshua Reynolds (1723-1793)

portret van William Strahan
door Sir Joshua Reynolds

na het eerste uniforme glacis

van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan [ PDF ]

volg de meester [ 3 ]

Mon, 08 Mar 2010 00:00:00 +0000

twee portretten van Sir Henry Raeburn (1756-1823)

portret van John Playfair en Francis Horner
door Sir Henry Raeburn

onderschilderingen

van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan [ PDF ]

yes I can see now

Sun, 07 Mar 2010 15:22:29 +0000

vanmiddag gezien op televisie : City Lights (1931)

Prachtig melodramatisch verhaal van en met Charles Chaplin als de kleine vagebond. Het tijdperk van de talkie was net begonnen, maar Charley Chaplin bleef met zijn achtergrond als varieté-artiest het sterkst in de gestyleerde werkelijkheid van de stomme film. Tachtig jaar na de opnamen blijft de film amuseren en ontroeren. City Lights was de favouriete film van Orson Welles die zelf de beste Amerikaanse film van de twintigste eeuw maakte.

laatste beeld uit City Lights

Charles Chaplin’s first film made during the sound era. He faced extreme pressure to make the film as a talkie, but such was his popularity and power in Hollywood that he was able to complete and release the film as a silent (albeit with recorded music) at a time when the rest of the American motion picture industry had converted to sound.

Bron: uk.imdb.com

Chaplin is the only person to have gone down into cinematic history without any shadow of a doubt. The films he left behind can never grow old.

Andrei Tarkovsky

Chaplin was exceptionally nervous about the reception of the film just prior to its release in 1931. Silent films were a total anachronism by this time, with Hollywood having completely switched to sound films by the end of 1929. However, the film was enthusiastically received by Great Depression era audiences, and was one of Chaplin’s most financially successful and critically acclaimed releases. At the gala Hollywood premiere, Chaplin’s special guests were Albert Einstein and his wife Elsa. Chaplin wrote in his autobiography that he knew the film would be a success after watching the Einsteins‘ reactions. The film was theatrically re-released in 1950. Bron: en.wikipedia.org

City Lights [ en.wikipedia.org ]

Wyeth & Wyeth

Sat, 06 Mar 2010 00:00:00 +0000

Newell Convers Wyeth (1882-1945) en Andrew Newell Wyeth (1917-2009)

Vorig jaar overleed de Amerikaanse schilder Andrew Wyeth. Hij was de zoon van de legendarische illustrator Newell Convers Wyeth (1882-1945). In 1945 kwam deze met een tragisch ongeval om het leven samen met zijn kleinzoon op de spoorwegovergang vlakbij huis in Chadds Ford, Pennsylvania. Zijn zoon Andrew maakte de opdracht af waaraan zijn vader vlak voor zijn dood aan werkte. Dat was een serie muurschilderingen voor de Metropolitan Life Insurance Company met als thema de pelgrims van de Plymouth kolonie. De voorstellingen doen denken aan oude schoolplaten, zoals die van Johan Herman Isings (1884-1977). Een paar jaar later, in 1948 schilderde Andrew Wyeth zijn bekendste schilderij, Christina’s World dat een van de iconen van de twintigste eeuwse Amerikaanse schilderkunst is geworden en in het Museum of Modern Arts in New York hangt.

Andrew Wyeth Christina’s World, 1948
The Museum of Modern Art, New York

Newell Convers Wyeth stierf in oktober 1945, wat een grote invloed op zijn zoon had. Hierna werd zijn werk emotioneler. Hoewel hij in zijn eerdere werk ook af en toe een menselijke figuur geschilderd had, bijvoorbeeld in Rum Runner (1944), begon hij pas na zijn vaders dood serieus mensen te schilderen. In 1966 trok een belangrijke overzichtstentoonstelling van Wyeth’s werk in de Pennsylvania Academy of Fine Arts in Philadelphia en het Baltimore Museum of Art in 1966-67 honderdduizenden bezoekers en brak bezoekersrecords in 1967 in het Whitney Museum voordat het naar het Art Institute of Chicago ging. In de periode 1971-1985 schilderde Andrew Wyeth een reeks portretten, getiteld de Helga Pictures. Hij maakte hiervoor 247 studies van hun buurvrouw, de Pruisische Helga Testorf, die onder meer muzikante was. In 1977 maakte Wyeth zijn eerste reis naar Europa, om geïnstalleerd te worden in de Franse Academie van de Schone Kunsten, de enige Amerikaanse kunstenaar sinds Singer Sargent die werd toegelaten tot de Academie. In 1978 werd hij door de Sovjet Academie van de Kunsten gekozen tot erelid. Recentelijk ontving Wyeth de 2007 National Medal of Arts.

Bron: nl.wikipedia.org

werken van Andrew Wyeth

Newell Convers Wyeth [ ncwyeth.org ]
Andrew Newell Wyeth [ andrewwyeth.com ]

alles is relatief

Fri, 05 Mar 2010 00:00:00 +0000

laatst op de Filosofie Scheurkalender

Mijn relativisme is ontstaan uit mijn scepticisme en een nog groter scepticisme is er het product van. Twijfel is de oorzaak, relativisme is de ziekte en een nog sterkere twijfel zijn de symptomen. Misschien zou het leven eenvoudiger zijn als ik een marxist was die in de revolutie geloofde of een diepgelovige katholiek die alles wat hij niet begrijpt kan toeschrijven aan zijn god. Ik zou in elk geval minder twijfelen, want elk argument dat niet binnen mijn idealisme zou vallen, zou ik zomaar negeren en die die mijn eigen ‘waarheid’ zouden ondersteunen, zou ik aanbidden. Maar ik ben wie ik ben: een alles-in-twijfel-trekker. Dat maakt het moeilijk een bruikbare persoonlijke ethiek te construeren. Als er toch iemand zou zijn die een idee heeft voor een absoluut, objectief fundament voor de ethiek ( iets waaruit dus volgt ‘hoe het zou moeten zijn’), laat het mij dan zo snel mogelijk weten. Het zou het getwijfel meteen een halt toeroepen en de zieke zou ineens genezen zijn.

Bron: pietervn.blogspot.com

filosofiemagazine.nl

couleur locale [ 2 ]

Thu, 04 Mar 2010 00:00:00 +0000

knallen met behang : wallpaperfromthe70s.com

wallpaperfromthe70s.com

lijnvoering

Wed, 03 Mar 2010 10:43:59 +0000

Vergangene Welten Graphic von Dürer, Callot, Rembrandt bis Richter

Bij de tentoonstelling Vergangene Welten (2006) in het Von der Heydt Museum in Wuppertal verscheen een dikke en fraai uitgevoerde catalogus. Gisteren kocht ik deze voor maar € 19,95 bij restseller Jokers in Düsseldorf. Het echtpaar Lohmann verzamelde ruim een halve eeuw prenten en bouwde een indrukwekkende collectie op met grafisch werk van 1500 tot de vroege twintigste eeuw. Daartoe behoren kopergravures van Albrecht Dürer (1471-1528), Lucas van Leyden (ca.1494-1533), Heinrich Aldegrever (1502-ca.1551/1561), Philipp Galle (1537-1612), Jacques Callot (1592-1635) en een puntgave serie kopergravures van Hendrick Goltzius (1554-1616) uit 1592, de negen muzen.

lijnenspel van Jacopo de’ Brabari
Pegasus (detail) ca. 1510

Deze Pegasus van Jacopo de’ Brabari behoort wel niet tot de Lohman Collectie, maar ze staat in duidelijk contrast met de kopergravures van Hendrick Goltzius. Wat ik aan de gravures van Goltzius zo bewonder, is de onberispelijke lijnvoering. Net als Ingres is hij een tekenaar die de perfecte vloeiende lijn beheerst. Nog meer dan de tekenaar moet de graveur kalligrafische kwaliteiten bezitten. De vloeiende lijn moet hij namelijk kunnen laten echoën in de arcering die nodig is om grijswaarden te scheppen. Wanneer ik Goltzius probeer te volgen, dan lijkt mijn lijnenspel meer op dat van Jacopo de’ Brabari: expressief misschien, maar ook onregelmatig.

lijnenspel van Hendrick Golzius ( dat door de interferentie met de lage beeldschermresolutie geweld wordt aangedaan ) detail van de muse Euterpe, 1592

Bij Goltzius lijkt het alsof hij over alles een grofmazige nylonkous trekt. Met zijn gevoelige naald fabriceert hij een soort 3D-wireframe met een bijna machinale consistentie en perfectie. Toch blijft zijn handschrift persoonlijk. Dat vind ik fascinerend om te zien.

Hendrik Goltzius [ W&V ] | meester van de lijn [ W&V ]

hoog, hoger, hoogst [ 12 ]

Tue, 02 Mar 2010 00:00:00 +0000

de eerste gietijzeren prefab bouw in SoHo New York ca. 1855

Laatst weer eens gelezen in American Visions van Robert Hughes over de geschiedenis van de Amerikaanse kunst. In het hoofdstuk Steden van Cement schrijft hij over de tweede helft van de negentiende eeuw. Het was voor mij een verrassing te lezen dat de oorsprong van de wolkenkrabber teruggaat tot vóór de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865). Het begon dus niet met de architect Louis Sullivan in de 1890’s maar al vier decennia eerder…

Crystal Palace (1851) in Londen was het eerste grote gebouw dat gietijzeren prefab bouw introduceerde. Deze manier van bouwen zou dat niet alleen de Eiffeltoren maar ook de hoogbouw in de Verenigde Staten voortbrengen.

De belangrijkste uitdrukking ervan was de ijzeren-kooiconstructie waaruit de wolkenkrabber voortkwam, die aan het eind van de 19e eeuw gezichtsbepalend zou worden voor New York en Chicago. Die kooi werd niet op één specifiek moment uitgevonden, maar binnen een daarvoor noodzakelijk cultureel kader. Dat kader was niet de staaltechniek, maar hout. (…)

(…) De enorme groei van de Amerikaanse steden tussen 1840 en 1860, van San Francisco tot Chicago en ten slotte New York, was het gevolg van het (houten) ballonskelet - en de oorzaak van talloze rampzalige branden. Via het houten ballonskelet kwamen Amerikanen vervolgens op skeletbouw ter vervanging van massieve draagmuren. Vervolgens maakte de gezaagde balk in dat idee plaats voor gietijzeren balken en stijlen.

Deze techniek was uit Europa overgekomen. Het opzienbarendste voorbeeld ervan was Crystal Palace, in 1851 gebouwd door Joseph Paxton. IJzeren kooien werden op grote schaal toegepast in grote, gelijkvloerse marktgebouwen in Engeland en Europa: Covent Garden, Les Halles en de Boqueria in Barcelona. Maar in Amerika zou men gietijzer gaan toepassen in hoogbouw. Dat gebeurde voor het eerst in New York omstreeks 1855, in het industriegebied dat nu bekend staat als SoHo.

Bron: Amerika’s visioenen, Uitgeverij Balans 1997, blz. 274

Het eerste gebouw waarin de modulaire bouw met ijzer werd toegepast, was het Harpers & Brothers Building in New York ontworpen in 1854 door James Bogardus.

Harper & Brothers Building 1854

Harper & Brothers Building bestaat allang niet meer, maar toch zijn er in New York gelukkig nog oude ijzeren gebouwen van vóór de Amerikaanse Burgeroorlog bewaard gebleven. Op de blog The Masterpiece Next Door kwam ik een stukje tegen over Bruce Building in Canal Street. Mogelijk is het gebouwd door pionier James Bogardus. Het dateert uit 1856-57.

Bruce Building 1856-57
254-260 Canal Street

Of the thirty-seven buildings known to be or suspected to have been designed by cast-iron pioneer James Bogardus, only five survive. Of the remaining five, the Bruce Building is closer to “suspected” than “known,” as we have no direct proof of Bogardus‘ involvement; however, Bogardus did list Bruce as a client a year after this building was completed, and the Medusa heads topping the fourth-story arches are known to be characteristic of his work. I think it’s also possible there’s significance in Bruce’s background, as several of James Bogardus‘ largest known works were built for publishers, including the Sun Iron Building and the Harper & Brothers Publishing Plant; perhaps it was thought of as a minor specialty of Bogardus. It’s not much of a stretch to imagine the intuitive appeal a cast-iron building might have to someone who works with movable type, as both the printed page and something like the façade of 254-260 Canal Street are the fruits of individual pre-fabricated metal parts that can be mixed ‘n’ matched in infinite permutations.

Bron: epicharmus.com [ The Masterpiece Next Door ]

Architectural Iron Works
van Daniel Badger produceerde vóór de Burgeroorlog al gietijzeren prefab onderdelen

Een andere ijzeren prefab ‘wolkenkrabber’ uit de 1850’s is Haughwout Building op 488 Broadway, ontworpen door John Gaynor. De gietijzeren profielen werden gefabriceerd door Architectural Iron Works in New York van Daniel Badger. Deze fabriek had veel succes met de modellen van een Engelse ontwerper. Deze tekende catalogi vol met kroonlijsten, panelen en ballustrades die gebaseerd waren op historische stijlen. Ze gaven een facade klassieke uitstraling maar waren tegelijkertijd veel goedkoper dan beeldhouwwerk.

Haughwout Building 1857
488 Broadway

The E. V. Haughwout Building - 488 Broadway
The Haughwout Building was built in 1857, designed by architect John Gaynor. The cast iron was forged at Daniel Badger’s famous foundry. Its entire facade is comprised of 92 keystone arches crowned by an entablature comprised of several bandsof intricate friezes. The building featured the world’s first Otis passenger elevator, hydraulically powered. It ushered in the city’s first fashionable housewares district around Broome Street. The Haughwout Emporium was world famous in its day as manufacturers and purveyors of cut glass, porcelains, mirrors , chandeliers and more. Their clients included the Lincoln’s, and the Czar of Russia, among others. We are fortunate that this remarkable building exists today, because if Robert Moses had had his way in the 1960s, it would have been demolished for the proposed Lower Manhattan Expressway. Today the building’s ground floor is occupied by Staples, an office supply store.

Bron: sohonyc.com

Rise of the New York Skyscraper: 1865-1913
A confluence of technology (the elevator), social change (the increase in the number of office workers), and geology (a downtown limited in area by surrounding water) transformed New York City from an expanse of low buildings to a forest of skyscrapers. Landau, an art history professor at New York University, and Condit, a professor emeritus of art history at Northwestern, explore the development of the skyscraper from the 1868 Equitable Building, the first to use elevators for people rather than freight, to the Woolworth Building, which was called the “Cathedral of Commerce” and for which President Woodrow Wilson traveled to New York to activate the building’s lights during its grand opening.

Bron: amazon.com

meer wolkenkrabbers op deze blog

Thunderbirds life style

Mon, 01 Mar 2010 12:39:23 +0000

Close Up: de architectuur van John Lautner
herhaling vrijdagmiddag op Nederland 2 om 16.10

Elke vijfenveertigplusser herinnert zich waarschijnlijk nog de Tracy’s uit de Thunderbirds met hun aanstekelijke life style. De speelgoed SF-serie speelt zich af in het jaar 2065 maar ziet er erg 1965 uit. De Tracy’s wonen op hun privé tropisch eiland niet in een gewoon huis maar in een bungalow die John Lautner ontworpen zou kunnen hebben: strak, veel glas en in een ongerepte natuur, liefst half zwevend boven een waterval. Over John Lautner ging het gisteren in Close Up. Zaterdagmorgen volgt de herhaling op televisie, maar de documentaire is ook permanent in kleinbeeld op internet te zien.

Tracy Island uit de Thunderbirds
en Elrod House van John Lautner

Elrod House is een villa die ontworpen is door de Amerikaanse architect John Lautner. Het huis is destijds gebouwd in opdracht van de binnenhuisarchitect Arthur Elrod. Het staat in Palm Springs in Californië. Dit huis is een voorbeeld van zijn zogenaamde ‘Free architecture‘, waarbij architectuur en natuur worden gecombineerd. Het staat op de richel van een bergwand en de rotspartijen lopen dwars door de muren, ramen en vloeren naar binnen. Door de combinatie van beton, glas en de rotsen heeft het iets van een moderne grot. Het belangrijkste onderdeel van de woning is de kegelvormige woonkamer. Het zwembad ligt gedeeltelijk in deze woonkamer, en gedeeltelijk buiten. Het bad biedt een prachtig uitzicht over Palm Springs en de San Jacinto Peak. Er is een glazen schuifpui waarmee het binnendeel afgesloten kan worden van de buitenwereld. Het huis werd als decor gebruikt in de James Bondfilm Diamonds Are Forever.

Bron: nl.wikipedia.org

Elrod House Palm Springs

johnlautner.org