Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. De laatste maanden keek ik naar tien film noirs en neo noirs uit de periode 1941-1964. Vandaag: Cry of the city van Robert Siodmak
Film noir is, overigens net als de film zelf, een Franse uitvinding. Cry of the city is geregisseerd door de uit Dresden afkomstige Robert Siodmak en de twee hoofdrollen worden gespeeld door twee Amerikaanse acteurs van Italiaanse afkomst: Victor Mature en Richard Conte. Toch is Cry of the city een door en door Amerikaanse film en dat komt uiteraard door het decor: de straten van downtown Manhattan. Siodmak past hier de stijl van het Italiaanse neorealisme toe en dat was in 1948 ongebruikelijk voor een Hollywoodproductie. Wanneer Inspecteur Candella in Little Italy de Italiaanse familie van Martin Rome bezoekt, wanen we ons even in een film van Vittorio de Sica.
Tijdens zijn vlucht zoekt Rome contact met verschillende mensen uit zijn verleden. Hij probeert geld te vinden dat hij eerder heeft gestolen en hoopt daarmee een nieuw leven te kunnen beginnen. Tegelijk raakt hij steeds verder verwikkeld in geweld en misdaad.Rome wordt geholpen door Teena Ricante (Debra Paget), een naïef meisje dat verliefd op hem wordt en in hem een held ziet. Tegelijk wordt hij ook geconfronteerd met de manipulatieve Rose Given (Hope Emerson), een meedogenloze vrouw die hem chanteert en hem in steeds grotere problemen brengt.
Inspecteur Candella blijft Rome ondertussen onvermoeibaar achtervolgen. Hun conflict is meer dan een gewone jacht: ze komen uit dezelfde buurt en vertegenwoordigen twee verschillende levenspaden — de ene koos voor de wet, de andere voor de misdaad.
Bij Pushover had ik het gevoel te kijken naar een mix van
Somewhere in the Night werd kort na de oorlog gemaakt en weerspiegelt de angst en verwarring van terugkerende soldaten die moeite hadden hun plaats in de samenleving terug te vinden. Dit thema speelt ook in de film 












