Categorie archief: zomaar…

voltooid verleden [ 2 ]

mijn oude middelbare school wordt na 51 jaar dienst gesloopt

Wanneer is het verleden definitief afgesloten en kun je spreken over voltooid verleden tijd? Bij de meeste van ons zal deze vraag pas naar boven komen tijdens een rouwproces, therapie of na pensionering. Ons leven is (of hoort) druk, druk, druk (te zijn) en tijd voor omkijken of reflectie is er nauwelijks. Maar soms worden we door het verleden even teruggeroepen. Bijvoorbeeld door een ontmoeting met een oude bekende of een plotselinge herinnering. Dit kan therapeutisch werken: even niet voortjakkeren op de (vaak digitale) weg naar morgen en contact maken met een oudere versie van onszelf.(‘Onder Windows draait nog altijd DOS hoor’, zei een vriend van mij laatst.)

Het koesteren van aangename herinneringen kan zelfs in een gelukzalige toestand brengen. “Die Erinnerung ist das einzige Paradies, aus dem wir nicht vertrieben werden können”, schreef Jean Paul (1763-1825). Mooie herinneringen bieden troost, vooral bij een verlies. En melancholici, zoals Jean Paul, hadden veel troost nodig want ze voelden zich verdreven uit het paradijs. Dat lag voor hen definitief achter ons maar in de herinnering kon je er toch naar terugkeren.

sloop van het CLV
De afbraak van het Christelijk Lyceum in Veenendaal (1968-2019)

Deze romantische melancholie en weemoed overviel mij al op tamelijk jonge leeftijd. Ik kende een redelijk onbekommerde jeugd en werd niet geplaagd door het verlies van dierbaren. Maar het verlies van mijn kinderjaren was het grote drama van mijn pubertijd die ik vooral beleefde op het Christelijk Lyceum in Veenendaal tussen 1975 en 1983. Toen al lag het paradijs achter mij en koesterde ik al herinneringen waaruit niemand mij verdrijven kon. Als je zo aan het paradijs van een gelukkige jeugd gehecht bent, ben je veroordeeld tot een chronische fantoompijn. Het nuchtere brevier van ‘Panta Rhei’, ‘Nothing Is Everlasting’ en ‘Adieu!’ lijkt dan geschreven door een wreed wezen. Degenen die zijn boodschap slikken als ‘gesneden koek’ op oppervlakkige lezers.

sloop van het CLV
De afbraak van het Christelijk Lyceum in Veenendaal (1968-2019)

Toen mijn oude basisschool, de CNS II in Veenendaal negen jaar geleden gesloopt werd keek ik ook al toe hoe onverschillige grijpers ‘mijn oude school’ kapot plukten. Slopers doen hun werk. Dat begrijp ik. Dat het beton onwillig is, begrijp ik ook. Wat ik niet begrijpen kan, is dat datgene dat definitief afgesloten is in de herinnering altijd weer terugkeert en terug moet keren. Maar wie zou de mens zijn zonder geheugen? En wat zou het geheugen zijn zonder herdenken? En herdenken zonder respect?

» Het CLV – een toekomstgerichte school met respect voor het verleden [ clvbouwt.nl ]

sloop van het CLV
Christelijk Lyceum Veenendaal
het complex (rood gemarkeerd) dat tussen de theorievleugel (voorgrond) en praktijkvleugel (achtergrond) lag, is afgelopen week na 51 jaar afgebroken.
kantine van het CLV
In december 2018 keerde ik na 35 jaar terug in ‘de kuip’ het sociale hart van het Christelijk Lyceum Veenendaal dat tussen de theorie- en praktijkvleugel lag ingeklemd. Het interieur was ingrijpend veranderd, maar het was nog wel de ‘ouwe plek’.
kantine van het CLV
Nogmaals het interieur van ‘de kuip’ (2018) die afgelopen week gesloopt werd.

voltooid verleden [ 1 ]

voltooid verleden [ 1 ]

Terug op mijn oude middelbare school
het Christelijk Lyceum Veenendaal

Door omstandigheden keerde ik afgelopen maand na 35 jaar niet alleen terug in de kerk uit mijn jeugd maar ook op mijn oude middelbare school. Onvermijdelijk kwam het verleden daarbij op mijn weg. Plekken uit het verleden waar ontelbare voetstappen van ons liggen, roepen nu eenmaal, net als platen uit de TOP 2000, onmiddellijk herinneringen op. Zo werkt het blijkbaar in de geest: bepaalde prikkels stimuleren het geheugen en we zien onszelf weer in een jongere uitvoering. Het zelf verwondert zich hierover, dat het zichzelf kan zien van zo’n grote afstand. In dit geval zie ik de brugpieper die bijna 16.000 dagen geleden hier met zijn veel te grote schooltas voor het eerst naar binnen ging.

Mijn oude school, het Christelijk Lyceum in Veenendaal, is na 35 jaar van binnen bijna onherkenbaar veranderd. Het kleine trappenhuis in het hoofdgebouw is de enige plek die vrijwel gelijk gebleven is aan de situatie van 1975, toen ik hier voor het eerst de trap omhoog ging. Terwijl de rest van de school gepimpt is met veel kleur, ademt het hier nog de sfeer uit het bouwjaar 1968. Retro noemen we het nu.

CLV
in het kleine trappenhuis in de hoofdvleugel heeft de tijd stilgestaan…

De trappen waren veel te smal voor een school van 1500 (tegenwoordig 2100) leerlingen zodat het gebouw vooral op deze plek aan constipatie leed. Ik zie op deze plek weer hoe de klassen zich verdrongen tijdens de wisseling van de lessen, want eind jaren zeventig en begin jaren tachtig ging het hier in twee richtingen en op elke verdieping stroomden er weer klassen in of uit. Als de eerste bel ging moest je opschieten want bij de tweede bel was je te laat.

CLV
de voorzijde van het CLV met de hoofdvleugel uit 1968 die er in 2019 niet lang meer zal staan…

In januari begint er een grote verbouwing. De hoofdvleugel uit 1968 zal in fasen ontmanteld worden en er zal een ‘eigentijdse’ gevel rond het betonframe getrokken worden. Dan zal ook bovenstaande plek verdwijnen en wat rest er dan, behalve de plek, nog van mijn oude school? Het zal bijna net zo gaan als met de CNS II in Veenendaal, mijn oude lagere school. Mijn laatste bezoek aan mijn oude middelbare school bleek zo het definitieve afscheid van een verleden dat natuurlijk allang voltooid was maar mij onverwacht weer terugriep.

Eindelijk …

vanaf volgende week weer nieuwe berichten op Woest en Vredig

Het begon drie maanden geleden met een zwart scherm. Er bleek iets mis met de PC. De vakantie kwam eraan. Maar begin september stond deze blog nog steeds op 16 juni j.l. Sommige trouwe lezers begonnen zich af te vragen of de kluizenaar iets was overkomen of zich voorgoed in zijn kluis had teruggetrokken. Wees gerust: na de aanschaf van een nieuwe PC, de datatransfer en nog veel andere werkzaamheden, gaan we weer in de lucht. Met het ingaan van alweer de veertiende jaargang van Woest & Vredig zal de dagelijkse frequentie niet altijd vol te houden zijn, het streven is naar enkele berichten per week. Voor wie het nog niet wist: het archief van deze blog (vanaf 2004) telt inmiddels 4371 berichten en deze zijn permanent toegankelijk via het rolmenu Archief.

splinterstaatje

maandagavond een wandeling gemaakt door het voormalige Neutraal Moresnet
Moresnet
Michaela met uitzicht over Moresnet
Het jaar 1815 was het begin van Neutraal Moresnet Doordat Nederland en Pruisen het niet eens konden worden over de opdeling van het galmeirijke (zinkerts) gebied is het simpelweg “geneutraliseerd” en werd het gezamenlijk beheerd. Het slechts 350 hectare grote gebied reikte in een nagenoeg taartvormig oppervlak van het huidige drielandenpunt tot aan Kelmis. De rechte weg, die hier omlaag door het bos loopt, volgt de voormalige grenslijn. Vandaag kunt u langs deze weg nog altijd de talrijke grenspalen vinden.
 
In het jaar 1816 telde het ministaatje slechts 256 inwoners, echter met de ontwikkeling van de zinkgroeve en de daarmee verbonden economische opleving is veertig jaar later het aantal gestegen tot 2.500. Dit bracht overigens een privilege mee die ergens anders was verboden. Het was toegestaan om jenever te stoken, maar uitsluitend voor eigen gebruik. Aangezien er echter te veel werd geproduceerd, en het feit dat het niet één keer in de ca. 70 restaurants/café’s kon worden geconsumeerd, floreerde al snel de smokkel over de grenzen, met name in Nederland.
 
Kort na het einde van de galmeimijnbouw in het jaar 1895 dienen de bewoners van Neutraal Moresnet een verzoekschrift in: Als de staat zou worden opgeheven, wilden de bewoners graag aansluiting tot België. Na de korte Duitse bezetting tijdens de Eerste Wereldoorlog is met de Verdragen van Versailles in 1919 de integratie in het Belgische Koninkrijk besloten. Meer over de spannende geschiedenis van Neutraal Moresnet biedt het Geuldalmuseum in Kelmis.
 
Bron: gpswalking.nl
Moresnet
informatiebord langs de route

Neutraal Moresnet [ nl.wikipedia.org ]

ongemakkelijke burleske

zondag gezien in de Princessehof: Something to believe in
keramiek van Joost van den Toorn

Wanneer je op de zolder van het nationaal keramiekmuziek de tentoonstelling Something to believe in betreedt, heb je het gevoel dat de tekeningen van Kamagurka zich hier gematerialiseerd hebben: opgeblazen cartooneske figuren die met opvallende technische onbeholpenheid ter wereld zijn gekomen. Op het eerste gezicht nodigen de dikke neuzen uit tot een lach, maar bij nader inzien voelen we ons er toch wat ongemakkelijk bij. Zeker waar de grenzen van de goede smaak en policor overschreden worden. Hoe moeten we nu naar Hitler kijken, afgebeeld als de heilige Sebastiaan?

Joost van den Toorn
Joost van den Toorn
Joost van den Toorn
Joost van den Toorn
Joost van den Toorn
zielige kinderen 2013
beschilderd aardewerk
Joost van den Toorn
zielige kinderen 2013
beschilderd aardewerk
Joost van den Toorn
Methusalem 2016
steengoed (bruikleen van de kunstenaar)

joostvandentoorn.nl