De Duitse Geert Wilders is een vrouw. Adelgunde Mertensacker was van 1986 tot 1987 bondsvoorzitter van de Deutsche Zentrumspartei maar in 1988 richtte ze haar eigen partij Die Christliche Mitte op waarvan ze nu nog steeds voorzitter is.

Sinds de Tweede Wereldoorlog heeft in onze geseculariseerde wereld het fascisme de plaats van de duivel ingenomen. In de jaren zeventig bereikte de demonisering van alles wat rechts was een hoogtepunt. Deze eenzijdige benadering van het kwaad (die voor links natuurlijk altijd in het voordeel heeft gewerkt) heeft een groot risico, omdat we de achterdeur nooit onbewaakt mogen laten. Wanneer iedereen verwacht dat het gevaar van extreem-rechts komt, van historische en nationalistische (lees: extreem-rechtse) opvattingen, dan is de kans groot dat het gevaar wel eens van een heel andere kant komt. Het islamitisch terrorisme stelt de politiek daarom voor een probleem. Het gevaar komt plotseling van binnenuit, van bepaalde groepen extremistische ‘buitenlanders’ die juist vanuit anti-rascistische sentimenten lang gekoesterd zijn als de potentiële slachtoffers van extreem-rechtse agressie.

Die Christliche Mitte van Adelgunde Mertensacker zou in de jaren tachtig in dezelfde positie hebben gezeten als de Centrum Democraten. Maar de tijden zijn veranderd. Het begint ons te dagen dat we teveel gefixeerd zijn geweest op de spoken uit het verleden en dat we onze blik moeten verruimen. Toch blijven we met het collectieve trauma van de holocaust naar het heden kijken en daarom wordt er soms gesproken van islamofascisme. Het sjabloondenken uit het verleden werkt nog verder door: onder invloed van het multi-culturalisme (traditioneel gepropageerd door links) en het daarmee samenhangende relativisme blijven we het liefst aannemen dat de islam zélf niet bedreigend is, maar dat het de kleine fundamentalistische groeperingen zijn. Dat de islam bedreigend is, is natuurlijk een bijzonder verontrustende gedachte, niet in de laatste plaats voor de moslims zélf. Adelgunde Mertensacker is wat dit betreft niet bang en laat zich niet intimideren met verbale stopkogels als islam-basher. Zoals je tot 1990 elk politieke debat met het verbale projectiel ‘fascist’ kon saboteren, wordt nu iedereen die de islam teveel bekritiseert al gauw een ‘islam-basher’ of moslimhater genoemd.

Muslime sind auf dem Weg, Europa und den deutschsprachigen Raum für den Islam zu erobern. Der Islam ist eine politische Macht. Er will die Weltherrschaft. Die Islamisierung Europas ist auf dem Vormarsch. Alle europäischen Länder – auch die Schweiz – sind davon betroffen. Die Mehrheit der Europäer stehen dieser Entwicklung hilflos gegenüber. Sie sind weder über das wahre Wesen des Islams informiert, noch über die Hintergründe islamischer Politik auf europäischem Boden.
 
Bron: Die Muslime erobern Deutschland

Boeken van Adelgunde Mertensacker
Allahs Krieg gegen die Christen, Christliche Mitte, Lippstadt
Islam von A bis Z. Ein Kurzlexikon, Christliche Mitte, Lippstadt

Können Muslime Demokraten sein? | Der verlogene Dialog

De bewering dat de djihad – in de zin van het voeren van een heilige oorlog tegen niet moslims- een extreme opvatting binnen de islam zou zijn of dat alleen radicale moslims dit gedachtengoed ondersteunen, is (dus) totale onzin. Zelfs de zeer gezaghebbende niet-radicale Al-Azhar-Universiteit in Egypte doceert deze leerstelling aan haar studenten. Onderstaand citaat komt uit het handboek ‘Steunpilaar van de reiziger’ uit 1999:
“Zoals blijkt uit de handleiding wordt de djihad verklaard als een ‘collectieve plicht’ om oorlog te voeren tegen niet-moslims. De handleiding verklaart ook dat de kalief oorlog dient te voeren tegen Joden, Christenen en Zoroasters (…) Indien er geen kalief is, dient de djihad nog steeds te worden uitgevoerd.”
Mijns inzien bestaat er geen meerderheid van gematigde moslims die de djihad als doctrine afwijst. De enige die tot nu toe een duidelijke stem tegen de djihad heeft laten horen, was Mahmoud Mohammed Taha uit Soedan, leider van de Republican Brothers, een kleinde beweging voor hervorming van de islam, en schrijver van ‘The Second Message of Islam’. Hij wilde alleen de koranteksten uit de eerste periode in Mekka erkennen als basis voor de islam. Daardoor zouden alle djihad-teksten buiten werking worden gesteld. De Al-Azhar-Universiteit verklaarde hem afvallig, waarop hij in 1985 werd geëxecuteerd.
Bron: Trouw

Nahed Selim
Makkelijk is het niet om in deze tijd moslim te zijn, erkent ze. ‘ik schaam me er bijna voor om moslim te zijn. Bij elk conflict in de wereld zijn moslims betrokken. Het is niet zo dat elke moslim een terrorist is, maar wel zijn veel terroristen moslims. Dat geeft te denken. Aan de andere kant staan er in de koran prachtige, inspirerende teksten. Zo staat er geschreven dat er verschillende geloven en verschillende rassen en volkeren zijn opdat men elkaar zal leren kennen. Dat getuigt van tolerant denken. Diezelfde vrije houding, zie je terug wanneer je een zonde begaat. Volgens de koran stel je dan niet God teleur, maar doe je slechts jezelf tekort. Alles wat je doet, moet je voor je eigen geweten kunnen verantwoorden. God is dus eigenlijk je eigen geweten. Vanwege zulke teksten noem ik mezelf nog steeds moslim.’
Bron: hellighart.nl

Boeken van Nahed Selim
Zwijgen is verraad
De vrouwen van de profeet

interview met Nahed Selim [liberales.be]

Met de naderende verkiezingen in het vooruitzicht is religie voor alle politieke partijen een hot issue geworden, niet in de minste plaats omdat met de stemmen van de allochtone kiezer heel wat kamerzetels gemoeid zijn. Na de controverse tussen de paus en de islam, moet Femke Halsma met haar relativistische visie (te verwarren met Verlichtingsfundamentalisme) gedacht hebben dat het een goed moment is om fundamentalistische Christenen op een hoop te vegen met het islamistische terrorisme.
Een vervelende uitglijer voor Groen Links.