Sinds het verschijnen van het WRR rapport over het islamitisch activisme op 12 april heb ik al een paar keer over dit onderwerp geschreven.In de bijlage Letter & Geest van Trouw staat een artikel van Marnix Croes en Frans de Leeuw die beweren dat de Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid elementaire wetenschappelijke normen geschonden heeft.

Het WRR-rapport over islamitisch activisme
Op 12 april 2006 publiceerde de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) een op eigen initiatief verrichte studie naar de dynamiek in het islamitisch activisme en de aanknopingspunten die het bood voor democratisering en mensenrechten. Een dag eerder nam Jan Schoonenboom, één van de auteurs, tegenover het ANP hierop vast een voorschot en stelde dat in het debat over de islam in Nederland „veel grote woorden worden gebruikt zonder dat daaraan feiten ten grondslag liggen„. Schoonenboom beschuldigde met name CDA–fractievoorzitter Maxime Verhagen, VVD–Kamerlid Ayaan Hirsi Ali en Geert Wilders van „islam-bashing„.

Zowel deze uitlatingen van Schoonenboom als het WRR-rapport zelf kregen vervolgens uit de politiek en de wetenschap bijval en kritiek. Vanwege het verwijt van de grote woorden richtten verschillende criticasters, zoals Afshin Ellian, Ayaan Hirsi Ali en Hans Jansen, hun pijlen op het empirisch gehalte van het rapport zelf. Waarop waren de beleidsaanbevelingen van de WRR, bijvoorbeeld om het gesprek aan te gaan met terroristische organisaties als Hamas en Hezbollah, in feite gebaseerd? Hirsi Ali zei dat de „W„ van WRR voor „wereldvreemd„ staat en noemde het rapport „niet wetenschappelijk, maar een politiek pamflet„. Arabist Hans Jansen noemde het rapport een „apologie voor de islam„ en vroeg zich af of „dat de taak is van de WRR„. Arabist Ruud Peters vond het rapport juist „uiterst verstandig„. Hij gaf wel toe dat vernieuwende stromingen binnen de islam klein zijn en weinig invloed hebben, maar „juist daarom is het belangrijk om er aandacht aan te besteden„. Trouw-redacteur Eildert Mulder concludeerde dat de WRR echte liberalen in de moslimwereld in de steek laat.

Bron: trouw.nl

Bat Ye„or, born in Cairo, became a stateless refugee in 1957 and a British citizen by marriage in 1959, before settling in Switzerland. She became the pioneer researcher on „dhimmitude„ – the inferior status of subjected non-Muslims. She has been described by Sir Martin Gilbert in the third volume of his History of the 20th Century as “the acknowledged expert on the plight of Jews and Christians in Muslim lands“.
 
The Dhimmi: Jews and Christians under Islam (French, 1980; English, 1985) gave Bat Ye„or international recognition. It is an essential introduction to The Decline of Eastern Christianity under Islam. From Jihad to Dhimmitude (1991;1996).Islam and Dhimmitude: Where Civilizations Collide (2002), completes her trilogy on the study of „dhimmitude.„ Bat Ye’or’s latest work, Eurabia: The Euro-Arab Axis (2005) focuses on Europe’s transformation into „Eurabia„ over the past 30 years.

www.dhimmi.org | www.dhimmitude.org

Stel je voor dat je niet meer gelooft in het bestaan van inbrekers, dat je gewoon niet gelooft dat er zoiets bestaat als figuren die je huis leegroven en dat dit allemaal fabeltjes zijn. Dan zul je iemand die op klaarlichte dag aanbelt met een masker op, een zaklamp in de hand en een jutezak over de schouder en die zegt dat hij je huis komt leeghalen, zul je dat waarschijnlijk heel vermakelijk vinden en hem lachend binnen uitnodigen. Blijkbaar wordt de leugen onweerstaanbaar charmant als zij zich achter de waarheid verbergt.

Ik moest hier aan denken toen ik op het journaal van gisteren zag dat de Finse hardrockband Lordi het Eurovisie Songfestival in Athene gewonnen heeft. Vier lappen, uitgedost met enge maskers, dalen vanuit de poolcirkel af naar Athene om met een erbarmelijk smakeloze act de harten van de Europese bevolking te stelen. Europa quo vadis? Is dit waar het naar toegaat wanneer je het volk de macht geeft? Het water stroomt blijkbaar altijd naar het laagste punt, ooit zij een vriend van mij heel treffend “democratie is een broek die langzaam afzakt”. Plato klaagde 2500 jaar geleden al in datzelfde Athene over de gevolgen van democratie: wanneer politieke leiders zich afhankelijk gaat maken van de gunsten van het volk, dan verdwijnt het leiderschap en is het uiteindelijk de onderbuik die het voor het zeggen heeft. Ik hoorde een van de bandleden vanachter zijn masker beweren dat de zege van Lordi “een overwinning van de vrije geest” is.

Finland is een van de sterkst geseculariseerde landen van Europa. Tegelijkertijd is het samen met Griekenland een van de weinig orthodox-christelijke landen in de wereld. Een paar jaar geleden ontmoette ik in Engeland een jongeman uit Helsinki die in Thessaloniki voor orthodox priester studeerde. Ik vraag me af wat hij nu van de overwinning van zijn landgenoten vindt. Want de orthodoxie is helder en duidelijk over het bestaan van het gepersonificeerde kwaad. Het is geen mythologie waar we ongestraft boven kunnen gaan staan en de draak mee kunnen steken. De Franse dichter Charles Baudelaire heeft eens gezegd dat het de grootste list van de duivel is om ons te laten geloven dat hij niet bestaat. Al het geflirt met het demonische, dat nu een voorlopig hoogtepunt beleeft in de winnaars van het Eurosongfestival, valt te verklaren vanuit ongeloof en ironie. We voelen ons er stoer bij, vooral als we veertien of vijftien zijn.

Ik moest ook denken aan de metafoor van Kierkegaard: een clown komt in paniek de piste inrennen en schreeuwt “brand!”. Het publiek schatert het uit, zo levensecht wordt de paniek door de clown gespeeld. De mensen hebben alleen nog niet in de gaten dat het levensecht is, want de tent staat in brand.

En zo haalt het Avondland geheel uit vrije wil en geamuseerd de monsters in huis. Dit hoef je toch niet serieus te nemen!