In mei schreef ik hier over de spektakelfilm Kingdom of Heaven. De film getuigde voor mij van een relativistische visie waarbij de hoofdpersoon zich boven de twee strijdende partijen (christenen en moslims) stelt. Hij spreekt van een Koninkrijk van ons Geweten dat wij hier op aarde moeten nastreven. In de film worden de christenen als agressors voorgesteld en de moslims als redelijke verdedigers. Het sluit aan bij de algemene beeldvorming die we collectief gevormd hebben over deze donkere episode in de geschiedenis. De kruistochten staan voor velen bovenaan op het strafblad van het christendom.

Als we de geschiedenis van de kruistochten gaan bestuderen, merken we dat deze een reactie waren op de islamitische expansie. James Arlandson van American Thinker heeft hierover een artikel geschreven, The truth about islamic crusades and imperialism. Hierin presenteert hij een lange reeks bloedige veroveringstochten in naam van Allah vanaf 635 tot aan 1095, het jaar waarin het Westen de islamitische agressie beantwoordde met de kruistochten. Hij rechtvaardigt deze kruistochten allerminst, maar probeert wel meer zicht te krijgen op de historische context waarin deze ontstonden: als reactie op de islamitische agressie. Hij benadrukt daarbij dat de kruistochten haaks stonden op de boodschap van Christus, maar dat de islamitische veroveringstochten juist voortkwamen uit de boodschap van Mohammed.

Het artikel maakt een einde aan de misvatting dat het (post-christelijke) Westen alleen agressief en imperialistisch is. Miljoenen moslims wijzen naar het rijke Westen met een beschuldigende vinger: ‘you stole our lands’. Veel linksgeorienteerde westerlingen zijn geneigd deze beschuldiging te delen. Wat vaak over het hoofd gezien wordt, is dat ‘gestolen gebieden’ als het Iberisch schiereiland en Zuidoost-Europa honderden jaren hebben geleden onder het islamitisch imperialisme.

The truth about islamic crusades and imperialism

Vandaag stond mijn ingezonden brief in Trouw. Ik reageer daarin op een stuk van Cocky van der Limpt dat afgelopen woensdag in Trouw stond. Daarin werd een boekje De statistieken der religies van de arabist Jan Jaap de Ruiter besproken. Hierin screent hij de Bijbel en de Koran op trefwoorden als “oorlog” en “barmhartigheid”. Deze methode houdt natuurlijk geen rekening met de exegese, maar daar is het De Ruiter blijkbaar om te doen: de kale tekst. Maar ik geloof niet in kale teksten, omdat een tekst zonder interpretatie een verzameling soundbytes is.

Overigens is De Ruiter zelf niet vies van interpreteren. Hij gebruikt zijn onderzoek om Bijbel en Koran, Christendom en Islam wat meer met elkaar in balans te brengen. (lees: de Koran wat vreedzamer te maken en de Bijbel wat wreder) Hij gaat zelfs zover dat hij de God van de Bijbel als een oorlogsgod interpreteert in tegenstelling tot Allah, de god van de Koran.

Want spelen met LEGO is leuk, moeten de makers van thebricktestament.com gedacht hebben. Daarnaast biedt het Deense speelgoed solide groene grondplaten waarop je kunt bouwen.

In het humanisme van onze geseculariseerde maatschappij is het individuele geweten het morele kompas geworden en het enige dat heilig is.

Deze geclaimde heiligheid zal eens ontmaskerd worden. Maar moet dat nu met een vlammenwerper van LEGO?

Bron: thebricktestament.com