( … ) Umberto Eco sprak van een ‘godsdienstoorlog’ tussen de twee computersystemen. “Ik ben er heilig van overtuigd”, schrijft hij, “dat de Macintosh katholiek is en DOS protestant. De Mac werkt geheel volgens de catechismus, het wezen van de openbaring zit samengebald in begrijpelijke formules en in schitterende iconen. Ieder die hem gebruikt heeft recht op heil. DOS schept ruimte voor een vrije interpretatie van de geschriften, vereist persoonlijke beslissingen, gaat ervan uit dat het heil niet in ieders bereik ligt. Ver van de barokke menigte van feestvierders zit de DOS-gebruiker gekluisterd in de eenzaamheid van zijn eigen innerlijke wereld.”

( … ) Ook Windows, een op de Macintosh genspireerd besturingssysteem dat in combinatie met DOS gebruikt kan worden, wordt door Eco trefzeker op de religieuze landkaart geplaatst: “Windows is een schisma te vergelijken met de anglicaanse afscheuring, grootse ceremonieën in de kathedraal, maar ook de mogelijkheid van een plotselinge terugkeer naar DOS om een reeks dingen te veranderen op grond van merkwaardige beslissingen”.

Als wij ‘s morgens wakker worden trachten wij de nieuwe dag aan God te wijden. Maar reeds voordat we klaar zijn met ons te scheren wordt het onze dag; en Gods aandeel daarin voelen we als een belasting die we moeten betalen ‘uit eigen zak’; als een korting op de tijd die eigenlijk, voor ons gevoel ‘onze eigen tijd’ hoort te zijn.
 
uit: C.S.Lewis, het probleem van het lijden, Ten Have, 1998, blz. 59

Dertien kinderen telde het lutheraanse gezin waarin Rudolf Otto (1869-1937) als twaalfde telg ter wereld kwam. Vader Wilhelm was fabrikant. Moeder overleed toen Rudolf twaalf was. Aan haar droeg hij in 1898 zijn dissertatie over Luthers opvatting van de Heilige Geest op. Otto blikte later terug op zijn nest als “de hechte kring van een eenvoudig en bekrompen milieu. Als schooljongen legt hij belangstelling voor andere godsdiensten aan de dag. Door een rooms-katholieke kameraad laat hij zich over de heiligen voorlichten.
 
In het liberale Göttingen studeert Rudolf Otto godsdienstwetenschap en filosofie. Studiereizen voeren hem naar het Midden-Oosten, Noord-Afrika, India, Birma, China, Japan en Siberië. In brieven en verslagen vertelt hij over zijn ervaringen, doortrokken van een intense beleving: “Ik heb het Sanctus Sanctus Sanctus van de kardinalen in de Sint-Pieter gehoord, het Swiat Swiat Swiat in de kathedraal van het Kremlin en het Holy Holy Holy van de Patriarch in Jeruzalem. In welke taal dan ook, deze woorden, de hoogstverhevene ooit door menselijke lippen gevormd, raken je in het diepst van je ziel, met een machtige huivering het mysterie van die andere wereld die erin verborgen ligt oproepend en openbarend.”

Bron: J.Karels, Rudolf Otto’s meesterwerk “Het heilige” tilt lezers boven denkkaders uit, verschenen in Het Reformatorisch Dagblad