In de vijfde uitzending van Sarah’s barbaren reist Sarah Meuleman naar Toulouse waar ze de Franse kunstenares Ciou bezoekt. Haar atelier is een klein museum. Overal staan kasten vol poppetjes en de wanden hangen vol kleine schilderijtjes. Ciou is een erfgename van de underground comix uit de jaren zestig. Ze combineert de wereld van Bambi met het duistere en staat daar bepaald niet alleen in. Er zijn op dit moment ontelbare cult artists die underground, manga, graffiti, tatoeages, en het demonische met elkaar combineren. Wereldberoemd zijn inmiddels Gary Baseman en Mark Ryden.

Sarah Meuleman bezoekt ook de kunstenaar Malojo (het boze oog) en stelt hem terecht de vraag waarom zijn werk toch zo’n duistere kant heeft. Volgens Malojo is deze vraag moeilijk te beantwoorden, maar het heeft te maken met zijn gevoelige natuur. Dat heeft hij met Ciou gemeen. In hun grote gevoeligheid ervaren ze de wereld als duister, maar ze zijn het zelf niet. Als dit waar zou zijn, vraag ik mij af waarom je je dan zo vet met de demonische wereld moet inlaten. Malojo‘s onderarmen zitten vol tatoeages met morbide poppetjes. Waar je mee omgaat, daar raak je mee besmet, zou ik denken. Hoe lief en onschuldig de stripfiguurtjes van Ciou en Malojo oorspronkelijk zijn, ze ontkomen geen van allen aan het wrede universum waartoe ze veroordeeld zijn. Met alle respect voor het ambachtelijke tekenwerk van Ciou en Malojo, dit is beslist geen monnikenwerk. En ik droom er´s nachts van.

Ciou [ sarah's barbaren ] | ciou.eu | malojoart.blogspot.nl

Vroeger had je nog stripbladen. De Vlaamse Robbedoes en Kuifje bijvoorbeeld. Ook al bestaan deze weekbladen niet meer, ze hadden een veel langere adem dan de Nederlandse stripweekbladen. Samen met de franstalige Spirou bestond Robbedoes van 1938 tot 2005. Het stripblad Kuifje hield het vol van 1946 tot 1993. Buiten de onsterfelijke Donald Duck, ken ik geen stripblad dat langer heeft bestaan dan Robbedoes. Ik heb er nog altijd negen jaargangen (1972-1980) van in de kast staan.

In Nederland verschenen er veertig jaar geleden ook nog wekelijks twee stripbladen. Je had Pep en Sjors en wij hadden Pep. Ook daar heb ik nog wat jaargangen van in de kast (1970-1975). Sjors had een wat langere adem (1954-1975) dan Pep (1962-1975) en beiden gingen in september 1975 op in Eppo. Dat blad bestond onder die naam van 1975 tot 1985. Daarna ging het snel bergafwaarts met het stripverhaal. De computergames deden hun intrede.

Wat stond er o.a. in Robbedoes van veertig jaar geleden? Franquin tekende toen nog wekelijks een Guust Flater op pagina drie. En zijn collega Roba deed iedere week de achterkant met een Bollie en Billie. In het binnenwerk had je nog zo’n legende: Peyo met zijn Steven Sterk. In die tijd was Peyo al miljonair geworden met zijn smurfen, dus ik neem aan dat hij het werk overliet aan zijn assistenten François Walthéry en Ivan Delporte. Nog wat oude garde die in 1972 nog actief was: Maurice Tillieux , Will, Cauvin en Mitacq. Ze zijn allemaal te vinden in Robbedoes nummer 1791. En natuurlijk: Roger Leloup (*1933). Samen met François Walthéry (*1946) is hij volgens mij de enige oude meester van het Waalse stripverhaal die nog in leven is.

Over oude meesters gesproken, in de Pep van veertig jaar geleden staat een interview van Jan van Gelderen met de Nederlandse striptekenaar Daan Jippes. In 1972 tekende de toen 26-jarige Jippes voor Pep de strip Bernard Voorzichtig: Twee Voor Thee. Zijn talent bleek te groot voor Nederland. Via de Donald Duck verdween Jippes naar de Disney Studio’s in Burbank, Californiëwaar hij jarenlang storyboards voor animatiefilms tekende. Pas op zijn zestigste keerde Jippes in 2005 weer terug naar Nederland.

Toen ik negen jaar was, kreeg mijn grote broer een abonnement op het legendarische stripweekblad PEP en werd de Donald Duck voor mij alleen. Toch vond ik de PEP veel spannender om te lezen. Zo’n veertig jaar geleden tekende de crème de la crème van de Nederlandse (strip)tekenaars voor PEP: Hans G.Kresse (1921-1992), Peter van Straten (1935), Daan Jippes (1945), Fred Julsing (1942-2005), Dick Matena (1943), Martin Lodewijk (1939) en Peter de Smet (1944-2003). Wie hier ook niet vergeten mag worden, is Willy Lohmann (1936).

Gisteren las ik weer eens een episode uit zijn strip Kraaienhove uit 1972. Het verhaaltje stelt weinig voor, maar de tekeningen in zwart-wit zijn getekend in een superieure en originele stijl. De filmische composities en de licht-donker verhoudingen doen me denken aan de expressionistische film en de film noir. Kraaienhove verscheen tussen 1962 en 1972 als krantenstrip in zwart-wit. Eind 1974 verscheen er een ingekleurde versie (episode: het grijze verleden). Persoonlijk vind ik dat werk minder geslaagd. De kracht van Lohmann‘s tekeningen is juist de spanning tussen de pikzwarte inkt en het witte papier.

my other favourite things | Mijn PEP collectie (1970-1975) | lambiek.net