8 mei 1975. Tweeëndertig jaar geleden, een week voor mijn twaalfde verjaardag, viel deze PEP op de mat. Het was mijn eerste kennismaking met Lefranc, een personage van de Franse striptekenaar Jacques Martin (bekend van de reeks Alex). Ik was zo onder de indruk van Het sein staat op rood dat ik zelf een stripverhaal begon te tekenen. Toen de meester in de zesde klas van de lagere school mij vroeg wat ik wilde worden, wist ik het wel. In de klas moesten ze lachen natuurlijk, maar het was heel serieus bedoeld. Tot mijn achttiende bleef ik mijn jongensdroom koesteren en tekende ik vele verhalen.

Drie decennia later zijn er in Nederland nauwelijks nog striptekenaars omdat er onder de jeugd weinig strips meer worden gelezen. Jongens van twaalf spelen liever computerspelletjes en vinden strips waarschijnlijk maar suf. Maar toen Lefranc in 1952 het levenslicht zag, was dat anders. In de moralistische jaren vijftig vonden de ouders strips niet fatsoenlijk en Lefranc moet voor de jeugd ooit een hippe held geweest zijn. Moeilijk voor te stellen. Lefranc is voor mij nostalgie geworden en Het sein staat op rood blijft een prachtig, rijk geïllustreerd jongensboek.

Jacques Martin (Straatsburg 25 september 1921) is een Frans striptekenaar. Samen met Hergé (Kuifje) en Edgar P. Jacobs (Blake en Mortimer) wordt hij tot de drie groten van de zogenaamde “Brusselse school“ gerekend. In zijn jeugd had Jacques Martin drie passies : klassieke kunst, stripverhalen en geschiedenis. Hij schrijft zich in voor een opleiding aan de school “Kunst en beroep” waar hij een puur technische opleiding krijgt. Maar het artistieke neemt dan toch de bovenhand. (…) In 1948 creëert hij de reeks Alex dat in het weekblad Kuifje verschijnt. In dat zelfde weekblad verschijnt in 1952 zijn nieuwe creatie Lefranc.

Hergé en Martin
in de jaren vijftig

In 1953 treedt hij toe tot de studio Hergé, waar hij meewerkt aan diverse avonturen van Kuifje. Maar zijn eigen creaties vergeet hij niet : in de Kuifje-periode die 19 jaar duurt, publiceert hij zeven Alex- en drie Lefranc albums. Nadat hij Kuifje verlaat, publiceert hij op 10 jaar tijd nog eens negen Alex- en vier Lefranc albums. En in 1978 start hij samen met Jean Pleyers de serie “Jhen“. In 1983 start hij “Arno“ samen met André Juillard en in 1990 begint hij aan de reeks “Orion“. In 1996 verschijnt de 20e Alex. In 1998 ontsnapt Jacques Martin niet langer aan de tand des tijds : zijn ogen gaan erop achteruit en hij zoekt jonge artiesten om zijn levenswerk verder te zetten. Voor de reeks “Alex“ werkt hij samen met Rafael Morales en voor “Lefranc“ vindt hij een medewerker in Gilles Chaillet en later Christophe Simon, die dan ook al “Orion“ heeft overgenomen.

Bron: nl.wikipedia.org

Zaterdagavond op Net 5 nog net het staartje gezien van de tegendraadse animatiefilm Teacher’s Pet, gebaseerd op de characters van Gary Baseman.

garybaseman.com

Vorig jaar schreef ik hier iets over de Belgische strip Yoko Tsuno van Roger Leloup. Deze perfectionistische tekenaar combineert vaak high-tech met pittoreske, historische decors in Duitsland zoals Rothenburg (album: de grens van het leven), de Burg Katz (album: het helse orgel) en Burg Eltz (album: de bliksem van Wodan). Kastelen en oude stadsgezichten worden door Leloup met dezelfde helderheid en precisie getekend als technische installaties. De strip Yoko Tsuno is in Belgiëmaar ook daarbuiten een enorm succes geworden. In 1978 bezocht ik al eens Rothenburg om daar lokaties te bekijken uit het album de grens van het leven.

Afgelopen week kwam ik onverwacht een andere lokatie uit een verhaal Yoko Tsuno tegen, ditmaal aan de Moezel. Burg Eltz is een van de mooiste kastelen van Duitsland.

Ik vind het persoonlijk mooier dan bijv. het sprookjeskasteel Schloss Neuschwannstein, dat oogt als een droom maar toch teveel bedacht is. Burg Eltz is daarentegen op een organische manier in de loop der eeuwen gegroeid. Torentjes en erkertjes ontspruiten overal aan de burcht als knoppen aan een tak. De ligging is ook magnifiek op een geisoleerde plek in de natuur waar geen auto’s kunnen komen. Na een wandeling van ruim een half uur vanuit Moselkern doemt het kasteel plotseling voor je op.(zie foto linksonder)

Die Entwicklung der mittelalterlichen Burgen, die wir heute in ihrer Wehrhaftigkeit und ihrer Schönheit bewundern, begann im 9. und 10. Jahrhundert. Aus den bisher mit Erdwällen und Palisaden geschützten Herrenhöfen wurden mit Mauern befestigte, gesicherte Burgen. Die Blütezeit des Burgenbaus reichte vom späten 11. bis zum 13. Jahrhundert – die große Zeit der Staufer. Parallel dazu wurden viele Städte gegründet. In diese ereignisreiche Epoche fällt die erste Erwähnung des Namens Eltz.
 
1157
Rudolf von Eltz unterzeichnete und besiegelte im Jahre 1157 eine Schenkungsurkunde von Kaisers Friedrich I. Barbarossa als einer seiner Zeugen. Er bewohnte die damals noch kleine Burganlage am Elzbach. Teile davon, wie der spätromanische Bergfried Platt-Eltz und Reste des romanischen Wohnhauses im Untergeschoß des Kempenicher Hauses, sind heute noch erhalten.
Die Burg Eltz entstand in strategisch günstiger Lage: Sie wurde an einem Weg erbaut, der die Mosel – seit jeher eine der wichtigsten Handelsstraßen des Deutschen Reichs – mit der Eifel und dem fruchtbaren Maifeld verband.
Die Anlage und ihre Umgebung bilden eine harmonische Einheit: Auf drei Seiten von der Elz umflossen, ragt die Festung auf einem bis zu 70 m hohen, elliptischen Felskopf hervor – dem Fundament der gesamten Burg. Die Erbauer orientierten sich bei der Architektur an den natürlichen Gegebenheiten. So entstanden die teilweise ungewöhnlichen Grundrisse der einzelnen Räume.
 
1268
Noch vor 1268 kam es unter den Brüdern Elias, Wilhelm und Theoderich zu einer Stammesteilung und damit verbunden auch zu einer Teilung der Burg und der dazugehörigen Güter. Fortan war Burg Eltz eine “Ganerbenburg”, in der mehrere Linien des Hauses Eltz in einer Ganerbengemeinschaft zusammenlebten.

burg-eltz.de | Yoko Tsuno Fansite van Ilse Cop