De Servische kunstenaar Petar Meseldžija is als zovele fantasy artists een verre nazaat van schilders uit de Romantiek met een sterk verlangen naar het fantastische. Dat kan tamelijk onschuldig zijn, zoals bij de Oostenrijkse schilder Moritz von Schwind (1804-1871) Deze maakte meestal brave Biedermeier taferelen met ridders, jonkvrouwen en dwergen in een geromantiseerde Middeleeuwen. Minder tam zijn de demonische voorstellingen van zijn Zwitserse collega’s Johann Heinrich Füssli (1741-1815) en Hans Rudolf Giger (1940-2014).

In de fantasy art lijkt de laatste categorie dominant. De meeste fantasyschilders maken voorstellingen die bedoeld lijken voor 11-jarige jongetjes: veel spierbundels en doodshoofden. Ook het werk van Petar Meseldžija zit er vol mee. Het zijn plaatjes waarvan er dertien in een dozijn gaan. Je hoeft er niet van te houden om toch van het talent van Meseldžija te kunnen genieten. Hij is een vlotte tekenaar en a la prima schilder die ook nog eens thuis is klassieke schildertechnieken zoals het schilderen in lagen.

Op zijn blog houdt hij de wereld op de hoogte van zijn opdrachten en gunt ons een blik in de keuken. Zijn techniek blijkt minder oppervlakkig dan zijn thematiek. Soms schrijft hij hoe hij de techniek van de oude meesters in zijn fantasy art toepast. In zijn allereerste post uit 2010 laat hij iets zien over de ontstaansgeschiedenis van het schilderij Giants The Bull Fight met foto’s van verschillende stadia: tekenen, doodverven, diepen, hogen en glaceren.

petarmeseldzijaart.com | interview met Petar Meseldžija [ fleskpublications.com ]

Michael Innis is een Amerikaanse kunstschilder en blogger. Op Underpaintings (zevende jaargang) vind je van alles over klassieke olieverftechnieken. De illusionistische schilderkunst die hier gebruik van maakt, wordt in Amerika tot de Fine Arts gerekend. In tegenstelling tot Modern Art, waar schilders zich hebben aangepast aan de dominante opvatting over kunst, wordt er binnen de Fine Arts op een ambachtelijke manier geschilderd vanuit een ouderwetse visie: kunst representeert de werkelijkheid en reflecteert niet overmatig op zichzelf. Verdieping kan op meer waardering rekenen dan vernieuwing. Fine Arts zijn zeker niet zo hip als Modern Art. In de praktijk blijken het vaak twee gescheiden werelden.

Als het over schilderkunst gaat, heb ik meer met Fine Arts dan met Modern Art, maar één ding staat mij bij Fine Arts soms tegen: het is allemaal zo knap geschilderd! Ik kan erg genieten van virtuositeit, maar als een schilderij teveel op een foto lijkt, we noemen dat dan hyperrealistisch, raakt het me uiteindelijk toch niet. Er moet voor mij iets gebeuren met de verf, iets magisch. De verf moet een illusie scheppen, iets anders oproepen, maar tegelijkertijd mag de verf gewoon zichzelf blijven.

Nu zijn verbeelding en visie op schilderkunst niet de sterkste punten van de hyperrealistische schilderkunst. En zo moet het misschien ook zijn: een ambachtsman oefent zijn métier zo goed mogelijk uit en hoeft geen visionair te zijn. Maar bij kunst verwacht je toch iets extra´s, iets dat boven het ambacht uitstijgt.

underpaintings.blogspot.nl

Matte Painting is een fotorealistische trompe-l’oeil schilderkunst die zijn toepassing vond in de filmindustrie. Helaas is deze discipline door CGI (computer generated imagery) verdrongen. In films uit de jaren veertig komt matte painting veel voor.

De zwijgende film kwam voort uit het theater en net als daar werden fotorealistische decors gebruikt. Omdat er meestal in de studio gefilmd werd, was men voor buitenlokaties aangewezen op geschilderde achtergronden. Vaak werd een schilderij gebruikt om daarmee de locatie van een scene aan te geven. Vervolgens registreerde de statische camera een volgende scene, net als in een toneelstuk.

Toen de camera beweeglijker werd, kwam er behoefte om decor en handelingen zo met elkaar te integreren dat de “naden” onzichtbaar werden. Daarvoor werd de matte painting uitgevonden. De matte was een gebied in een camerashot dat pas later door een schildering werd opgevuld.

In de beginscene van The Philadelphia Story zien we het huis van Tracy Lord. Het is een volledige matte painting. Het bedrog wordt vergroot door echte takken op de voorgrond. Wanneer je goed oplet, zie je de naad lopen. De bladeren aan de voorste tak bewegen, terwijl ze aan de tak daarachter onbeweeglijk zijn. Daar begint het schilderij. Omdat de scene maar een paar seconden duurt, valt het niet echt op.

In The Magnificent Ambersons zitten prachtige Matte Paintings. Aan de belichting is soms goed te zien dat deze zogenaamde buitenopnamen allemaal studiowerk zijn, maar dat maakt het ook charmant, deze schijnwereld van de klassieke Hollywoodfilm.

Ook in een andere klassieker uit Hollywood zit een fraaie matte painting. Het is een shot tussen twee bedrijven door om van locatie te wisselen. Alles is nep, behalve de branding en de trap rechts op de voorgrond.

Matte Shot – a tribute to Golden Era special fx