Het neoclassicisme was in het eerste kwart van de negentiende eeuw de tegenhanger van de romantiek. Het neoclassicisme is apollinisch, de romantiek dionysisch. Beheersing vs. overgave. Lijn vs. kleur. Verstand vs gevoel. Het is niet verwonderlijk dat het neoclassicisme tijdens de Franse Revolutie en daarna onder Napoleon de officiële staatskunst werd. De staat wilde de burger opvoeden en gebood orde, zelfbeheersing en deugdzaamheid. In 1815 werd de orde van vóór 1789 hersteld en keerde de monarchie overal in Europa terug.

Tijdens de Restauratie kwam een burgerlijk idealisme in de mode onder de naam Biedermeier. Het huiselijke tafereel en het familiegeluk speelden daarin een belangrijke rol. De gladde manier van schilderen van het neoclassicisme vond in de Biedermeier een nieuwe toepassing. In de jaren dertig en veertig werd er glad en gedetailleerd geschilderd. Het brede gebaar in verf deed tijdens de Restauratie teveel denken aan revolutie en rebellie. In de Duitstalige landen was de repressie het grootst. De monarchie bande alles uit dat neigde naar het onstuimige, ook in de kunst. Na 1848 zou dit gaan veranderen.

François-Joseph Navez | August Riedel | Cornelis Kruseman

Friedrich Overbeck maakte deel uit van de Nazarener, een groep Duitse kunstenaars in Rome. Een van zijn bekendste schilderijen is Italia und Germania (1811). Op 12 juni zagen we, op weg via München naar Italië, dit schilderij in de Neue Pinakothek.

meer Italiëgangers [ W&V ]

In de Neue Pinakothek in München maakte ik een foto van een schilderij van Carl Rottmann. Het is een gezicht op de Monte Pellegrino bij Palermo.

Rottmann reisde voor koning Ludwig I dwars door Italiëvoor een reeks van 28 landschappen. Sicilië, de woonplaats van de Hohenstaufer Frederik II (1194-1250) van het Heilige Roomse Rijk, kreeg ook een plaatsje in de cyclus “Aussichten in das Vaterland der Künste“. Monte Pellegrino bij Palermo werd vaak geportretteerd vanwege zijn karakteristieke silhouet.

meer Italiëgangers [ W&V ]