Dit najaar zet het Rijksmuseum Gabriël Metsu (1629 – 1667) opnieuw op de kaart. Metsu is een van de belangrijkste Nederlandse genreschilders uit de 17de eeuw. Zijn schilderijen geven een prachtige indruk van alledaagse momenten in de Gouden Eeuw: een jongeman die een liefdesbrief schrijft, een keukenmeid die een appel schilt, een oude drinker die het glas heft. Ondanks zijn relatief korte leven was Metsu een van de meest geliefde schilders in zijn tijd. Zijn schilderijen werden voor aanzienlijke bedragen verhandeld. In de 18de en 19de eeuw was Metsu bekender dan Vermeer, wiens werken zelfs aan hem werden toegeschreven. Ruim 35 van zijn beste schilderijen uit internationale musea en privé-collecties worden samengebracht, waaronder werken die onlangs zijn herontdekt en voor het eerst in soms meer dan 250 jaar naar Nederland terugkeren. Van 16 december tot en met 21 maart 2011 te zien in het Rijksmuseum.

Ondanks zijn vroegtijdige dood liet Gabriël Metsu een aantal schilderijen na die tot op de dag van vandaag tot de hoogtepunten uit de schilderkunst van de Gouden Eeuw worden gerekend, zoals Het zieke kind (Rijksmuseum) en Briefschrijvende man en Brieflezende vrouw (National Gallery of Ireland). Al tijdens zijn leven werden Metsu’s schilderijen voor aanzienlijke bedragen verkocht aan verzamelaars in binnen- en buitenland. In de 18de en 19de eeuw groeide zijn roem tot grote hoogte. Schilderijen van Johannes Vermeer, die tegenwoordig wereldberoemd zijn, werden in die dagen als werken van Gabriël Metsu verhandeld. Samen met Vermeer, Jan Steen, Gerard ter Borch en Pieter de Hooch, behoort Metsu dan ook tot de leidende genreschilders van de 17de eeuw. Zijn taferelen uit het dagelijks leven geven een prachtig beeld van Nederlanders, hun kostuums en bezigheden in de Gouden Eeuw. Zij werden door Metsu met bijzonder gevoel voor details en materialen geschilderd.
 
Bron: rijksmuseum.nl

Friedrich Heinrich Jacobi war ein bedeutender Vertreter der Gefühlsphilosophie und dementsprechend ein herausragender Kritiker jeder Form von Rationalismus. Er zählte zu den frühesten Kritikern der französischen Revolution und hielt sie für das politische Gegenstück zu dem „Nihilismus“ rationalistischer Philosophen. Seine Schriften sind kaum systematisch, sondern Gelegenheitsarbeiten, meist in Brief-, Gesprächs-, auch Romanform verfasst. Für ihn gab es kein ernstzunehmendes Philosophieren, wenn es nicht eine bestimmte Person anspricht. In diesem Sinne war er nicht nur Kritiker, sondern immer ein kämpferischer Diskussionspartner. Seine Streitigkeiten mit Hamann, Goethe, Johann Gottlieb Fichte oder Friedrich Wilhelm Joseph Schelling sind berühmt.
 
Bron: de.wikipedia.org

Während jedoch Fichte das Ich nur als menschliches sah (was Friedrich Wilhelm Joseph Schelling bestritt), fasste es Schelling vom Anbeginn an als allgemeines oder absolutes auf, dessen bewusstlos (in der Naturform) schöpferische Produktion die reale Natur-, dessen bewusst (in der Geistesform) schöpferische Produktion die ideale Geisteswelt, beide (das Ideale wie das Reale) aber als „Seiten“ desselben (absoluten) Ich in ihrer Wurzel identisch seien. Die Deduktion des gesamten Naturseins (natura naturata) aus dem Absoluten als (unbewusst) schaffendem Realprinzip (natura naturans) ist Gegenstand der Naturphilosophie (1797/99), derjenigen Gestalt seiner Philosophie, durch welche er, wie er noch in seiner Berliner Antrittsrede sich rühmte, „ein neues Blatt in der Geschichte der Philosophie aufgeschlagen haben“ will.
Bron: de.wikipedia.org