Categorie archief: schilderkunst

Sir Anthony in Londen [ 1 ]

Van Dyck and Britain – Tate Gallery London t/m 17 mei 2009

Sir Anthony en Sir Alma zijn naar mijn weten de enige twee schilders uit de Lage Landen die het in tot Sir hebben geschopt (beter gezegd: die in Engeland tot Sir geslagen zijn). Ze worden meer als Engelse schilders gezien dan als schilders uit Vlaanderen en Friesland die beiden in Antwerpen hun artistieke vorming hebben gehad.

Van Dyck 1633
Sir Anthony van Dyck zelfportret uit 1633
Is Anthony van Dyck a British artist? The question may seem obtuse since he was born in the southern Netherlands and trained in Antwerp. On the other hand – and much to some people’s surprise – the New Dictionary of National Biography recently allocated him the second longest entry for a British artist after Turner, and therefore ahead of Hogarth, Gainsborough and Reynolds. Such rankings and classifications may appear faintly absurd, but they mask a serious issue, even though it may seem more important to consider where an artist worked, and for whom, rather than how he or she may fit into the traditional scheme of a national school.
Bron: tate.org.uk

Sir Anthony van Dyck (1599-1641) was born and trained in the great art centre of Antwerp. He made a brief visit to London in 1620-21 before returning in 1632 to King Charles I’s court. Intensely ambitious and hugely productive, he re-invented portrait-painting in Britain, retaining his pre-eminence until his premature death at the age of 42. Working in a period of intense political ferment during the run-up to the British Civil War, van Dyck portrayed many of the leading characters of the period. His iconic portraits of King Charles I have shaped our view of the Stuart monarchy, while the compositions he used influenced many future generations of British painters ( Bron: tate.org.uk )

Bekijk deze tentoonstelling online

zusje

Vermeer’s dame met de weegschaal tijdelijk terug in Nederland
Rijksmuseum Amsterdam, 11 maart t/m 1 juni 2009

De dame met de weegschaal is een beetje het deftige zusje van de melkmeid. Aanvankelijk hingen ze samen in het huis van een Amsterdamse koopman. Daarna werden de schilderijen geveild en ‘de zusjes’ van elkaar gescheiden. Rond 1800 verdween de dame met de weegschaal voorgoed uit Nederland en kwam vanaf 1942 definitief in The National Gallery of Art in Washington te hangen. De Amerikanen laten ‘hun Vermeer’ nooit meer gaan. Nou ja, voor een uitzondering mag ze dan wel weer even naar haar geboorteland terug, net als in 1996 tijdens de grote overzichtstentoonstelling van Johannes Vermeer in het Mauritshuis. De beste ‘in depth’ informatie over dit schilderij staat volgens mij op Jonathan Janson‘s onvolprezen essentialvermeer.com

Johannes Vermeer
dame met de weegschaal, c. 1662-1665
Het Rijksmuseum is er trots op dat het zo„n belangrijk doek van de kunstenaar kan tonen temidden van de vier meesterwerken van Vermeer uit de eigen collectie. Samen met ‘De melkmeid‘ van Vermeer hing het schilderij eind 17de eeuw vijf jaar lang in het woonhuis van de Amsterdamse koopman Rooleeuw op de Nieuwendijk. Het is nu voor het eerst na 300 jaar dat de werken weer herenigd worden. Het schilderij is afkomstig uit de National Gallery of Art in Washington en wordt zelden door dat museum uitgeleend.
 
Bron: rijksmuseum.nl

dame met de weegschaal [ National Gallery of Art in Washington ]

de taal van verf

schilder Henk Helmantel over traagheid

In Trouw van het afgelopen weekeind stond voor mij een zeer boeiend gesprek met de Groningse schilder Henk Helmantel over traagheid als deugd. Helmantel woont in een Middeleeuwse boerderij (de Weem ten Noorden van Groningen) en werkt (wanneer hij niet gestoord wordt) als een monnik aan zijn stillevens. Naast het lezenswaardige artikel vond ik op de website van Trouw deze video over Henk Helmantel nog als bonus.

“Wie de deugd van de traagheid beoefent, schenkt aandacht
aan het verloop van de tijd.”

Erik Oger (filosoof)

Henk Helmantel in zijn atelier
Henk Helmantel werkt aan een boekstilleven
“Een geslaagd schilderij
dwingt je ernaar te kijken.
Daar ben ik van overtuigd,
ik geloof in de taal van verf.”

Henk Helmantel (schilder)

De beste momenten in zijn werk, zegt de schilder, ontstaan als hij het zelf niet in de gaten heeft. „Dat is het goede moment van inspiratie. Dat ontstaat niet als je krampachtig bezig bent. Dan wordt het een soort moeten. Vergelijk het maar met een dominee: die moet preken zonder dat hij prekerig wordt. Of kijk naar topsporters: de winnaar komt zelden verkrampt over de eindstreep. Je presteert het best als het je fluitend afgaat. En het publiek ziet dat ook. Een geslaagd schilderij dwingt je ernaar te kijken. Daar ben ik van overtuigd, ik geloof in de taal van verf.“
 
Bron: trouw.nl

Ik geloof in de taal van verf [ trouw.nl ] | helmantel.nl