Pieter Pander, een geboren Fries die woont en werkt in Franeker, is een succesvol schilder. Zijn fabelachtige techniek en ingetogen kleurgebruik maken zijn werk erg geliefd. De hoofdthema’s in zijn werk zijn mensen en dieren, die hij op virtuoze wijze weet te verbeelden. Zijn portretten van dieren zijn gevoelig en ontroerend in een natuurlijke pose geschilderd, waarbij bepaalde partijen slechts met een enkele lijn gesuggereerd worden. Zijn portretten van oude mensen zijn mooie observaties, waarin de kwetsbaarheid van de ouderdom wordt weergegeven.

Bron: Scheringa Museum voor Realisme

Drents Museum | Scheringa Museum voor Realisme

Kees Verwey koos voor het niemandsland tussen de traditie en het modernisme, een positie waarin ik mijzelf ook graag plaats. Ik ben de laatste dagen weer gedoken in de catalogus Kunst is spiegeling die ik kocht bij de tentoonstelling Van de edele en vrije schilderkunst in het Haags Gemeentemuseum in 1990. Zeventien jaar geleden zag ik voor het eerst de grote atelierstukken waarmee Verwey aan het einde van zijn leven definitief doorbrak. Deze maakten grote indruk op mij. Ik zag daar een zuivere vertegenwoordiger van de Hollandse traditie in gesprek met het modernisme van de twintigste eeuw. In diezelfde tijd las ik het boek De Kunst van het Kijken van Svetlana Alperts waarin ze die Hollandse traditie in het vizier neemt. Ik besefte toen hoezeer mijn eigen identiteit met deze traditie verweven is. Voor avontuur hoef ik net als Verwey eigenlijk de deur niet uit, aan kijken heb ik genoeg. Godfried Bomans heeft die houding bij Verwey eens beschreven:

Het is bekend dat Verwey Haarlem, en liefst zijn atelier, nauwelijks uitkomt. Toch is hij zeer goed op de hoogte van alle stromingen binnen de hedendaagse kunst. Hij vertaalt die naar zijn eigen idioom maar weet ook dat hij niet kan loskomen van de Hollandse schilderstraditie, met haar nadruk op stillevens en landschappen en het technische meesterschap van Rembrandt en Vermeer. Binnen die traditie blijkt Verwey een grootmeester te zijn, die opvalt door zijn fabelachtige techniek en de consequente aandacht voor zijn eigen universum.
 
Naast het oeuvre van Verwey zal de tentoonstelling ook werk van tijdgenoten bevatten, zoals dat van Witsen, Nanninga en Ouborg. Aangezien literatuur altijd een belangrijke inspiratiebron is geweest voor de schilder (zo maakte hij als eerbetoon aan Stijldichter Antony Kok in een jaar tijd dertig portretten van hem) schenkt het museum ook aandacht aan de grote literatoren die Verwey bewonderde, waaronder Lodewijk van Deyssel, Adriaan Roland Holst en Harry Mulisch.
 
Bron: gemeentemuseum.nl

keesverwey.com

Twintig jaar geleden heb ik in het examenjaar van de kunstacademie een poging gedaan de Hay Wain van John Constable te kopieren. Ik had een bruinige reproductie en met wat verschillende okers kwam ik een heel eind, vond ik. Co Westerik die gastdocent was, vond dat ik er onmiddellijk weer mee moest stoppen. (Beloof het me!) Wat oude rotzooi van de zolder halen en dat schilderen, daar leer je veel meer van, meende hij. ‘Maar dat heb ik ook gedaan!’ dacht ik. Ik heb zijn advies daarna letterlijk opgevolgd en ben geinspireerd door het werk én de zolder van Kees Verwey oude rotzooi gaan schilderen. De kopie van de Hay Wain vormde voor mij wel het begin van een persoonlijke traditie van meesters kopieren en landschappen schilderen. Achteraf verbaast het me dat ik in 1987 voor een schilderij van Constable heb gekozen. Ik kijk nu veel liever naar zijn voorbeelden: Hobbema, Ruysdael en De Koninck.

Meindert Hobbema is in de leer geweest bij landschapsschilder Jacob van Ruisdael. Diens invloed is duidelijk te bespeuren in Hobbema’s stijl en onderwerpskeus. Hoewel de watermolen op dit schilderij door beide schilders is geportretteerd, raakte vooral Hobbema erg aan hem verknocht.

Meindert Hobbema, watermolen

Hij schilderde en tekende hem zo’n 40 keer! Hobbema’s schilderijen zijn vaak iets kleurrijker en levendiger dan die van zijn leermeester. Bij Van Ruisdael overheersen de donkere kleuren. Hobbema liet de zon meer toe in zijn schilderijen.

Bron: rijksmuseum.nl