Categorie archief: schilderkunst

Late Pre-Raffaeliet

Frank Cowper 1877-1958

De Pre-Raffaelieten waren een stel Victoriaanse schilders die teruggrepen naar de schilderkunst van voor Raffael. Dus alles wat na Raffael (en vooral Titiaan) kwam, werd gezien als verval van de idealen van de Renaissancekunst. De nadruk legden ze op de sierlijke tekening en de heldere kleuren en de thematiek was meestal religieus en symbolistisch. Zoals ook de salonschilderkunst uitlopers had in de 20ste eeuw, overleefde een enkele pre-Raffaeliet de 19e eeuw. Een daarvan was Frank Cowper die zijn carriere begon rond de eeuwwisseling en tot in de jaren ’50 bleef schilderen toen het modernisme hem allang had doodverklaard.

Cowper
Vanity, 1907
Royal Academy of Arts, London

Vanity is een van zijn vroege en meest gereproduceerde schilderijen. De weergaloze techniek, klassieke pose en treffende verwaandheid van deze ijdele dame, maken dit tot een prachtig schilderij.

Frank Cowper

Melktijd

Anton Mauve in Oosterbeek

Zondag bezocht ik de tentoonstelling Magie van de Veluwezoom waar ik onderstaand schilderij van Anton Mauve zag. Het schilderij hangt nog even in kasteel Doorwerth (Museum Veluwezoom) maar is eigendom van Kunsthandel Simonis & Buunk. Tijdens de wintersalon Met Verve is het van 30 november tot en met 16 december in Ede te zien en kan er voor € 82.000 van eigenaar gewisseld worden.

Anton Mauve, Melktijd, 1862-1864
olie op doek 51,4 x 82 cm

Jammer dat ik dat geld niet heb, ben het nu aan het naschilderen van een reproductie…

schilders in Oosterbeek

Franse Passie

Courbet, Daubigny, Monet: Franse schilderkunst in Nederlands bezit
Centraal Museum Utrecht, 11 november 2006 t/m 11 maart 2007

Gisteren besteedde ik aandacht aan de tentoonstelling Van Corot tot Cézanne twee jaar geleden in het Haags Gemeentemuseum. Helaas heb ik deze toen moeten missen. Maar gelukkig is er nu weer een tentoonstelling van negentiende eeuwse Franse schilders in het Centraal Museum Utrecht: Franse Passie. Deze draait nog tot 11 maart 2007, maar ik kan hem beter maar gelijk gaan zien.

Daubigny
Daubigny, l’Ile d’amour, 1852
bruikleen Van Baaren collectie

Veel nieuws toont deze tentoonstelling overigens niet, want het zijn allemaal werken uit Nederlands bezit. Het grootste deel van de getoonde schilderijen komt uit de Van Baaren collectie(zie kader). Maar alleen al voor bovenstaande Daubigny die permanent in het Centraal Museum hangt, heb ik een reisje Utrecht over.

Rond 1830 trokken de eerste kunstenaars naar de landelijke gebieden rond Parijs om in de open lucht te gaan schilderen. In „Franse Passie„ zijn werken te zien van bijvoorbeeld Charles Daubigny en Theodore Rousseau. Meerdere kunstenaars schilderden vanaf de jaren zestig niet langer het geïdealiseerde landschap, zoals het aan de academies werd onderwezen, maar gaven een „impressie„ van de natuur. Daarnaast zijn er in „Franse Passie„ werken te zien van de meer klassieke „salon- en genreschilderkunst„, met kunstenaars als Bouguereau en Bonvin. Modernistische ontwikkelingen in de Franse schilderkunst zijn te zien in de werken van o.a. Monet, Signac, Gauguin, Cézanne, Sisley en anderen. „Franse Passie„ toont ca. 120 schilderijen van 55 kunstenaars uit de periode ca. 1830 tot 1900.
 
Bron: centraalmuseum.nl

Van Baaren collectie
Josephina Francisca van Baaren (1890-1959) en haar broer Lambertus Hendricus van Baaren (1888-1964) verzamelden tussen 1925 en 1964 ongeveer 420 kunstvoorwerpen, bestemd voor hun woonhuis aan de Utrechtse Oudegracht. Rond de 120 schilderijen in hun collectie zijn van Franse meesters. Sinds 1980 beheert het Centraal Museum de Van Baaren Collectie, die vooral wat betreft de Franse negentiende-eeuwse schilderkunst een belangrijke aanvulling op de collectie vormt. Veel meer Nederlandse privé-collectioneurs hebben werk van Franse meesters aangekocht in de negentiende en vroeg twintigste eeuw. Ze zijn zo van grote betekenis geweest voor de aanwezigheid van Franse schilderkunst in Nederlandse musea. Een groot aantal van deze werken is te zien in Franse Passie.

Iets over de restyling van centraalmuseum.nl
Op 6 oktober heeft de website van het Centraal Museum Utrecht een restyling ondergaan. Musea met moderne kunst in hun collectie volgen vrijwel allemaal een soort anti-design en dat leidt tot een zekere inteelt. In elk marktsegment is dat eigenlijk onvermijdelijk, maar bij veel websites over hedendaagse kunst treedt het wel erg storend op de voorgrond: moedwillige doorbreking van tekstblokken door kaders of lijnen, vaak harde kleuren of een opzettelijke pixellook. Ook de typografie is vaak bewust elementair gehouden. Het ‘no-nonsense design’ van de website van het Stedelijk Museum Amsterdam is zo helder en transparant dat het design zich prettig op de achtergrond houdt, maar op de website van het Centraal Museum Utrecht dringt het design zich teveel op.