Categorie archief: schilderkunst

andere wereld

Douglas Walker is een kunstenaar uit Toronto
Walker
Douglas Walker was born in Brockville, Ontario and is currently living and working in Toronto, Ontario. He received an Associate degree at the Ontario College of Art in 1981. He has exhibited his work in numerous public, non-profit and commercial galleries including the Art Gallery of Ontario, Museum of Canadian Contemporary Art, Kitchener Waterloo Art Gallery, Mendel Art Gallery, Art Gallery of Nova Scotia and the Institute of Contemporary Art in London. Most notably Douglas’s work has been collected by the Art Gallery of Ontario, Mendel Art Gallery and Canadian Museum of Contemporary Photography. He has received awards from the Canada Council for the Arts and the Ontario Arts Council. His most recent body of work is influenced by Delft porcelain Chinese Landscapes, botanical illustrations, and architectural drawings. These crackled, blue and white paintings were displayed at Pulse Miami and AAF Contemporary Art Fair in 2005 and were featured in several Canadian national newspapers and magazines. Doug introduced this new series with exhibitions at the Jennifer Kostuik Gallery in Vancouver and the Birch Libralato Gallery in Toronto.
 
douglaswalker.ca
Walker

over Douglas Walker

Tweede van der Helst

Schuttersmaaltijd uit 1648 weer hersteld

Het is een schande dat we Rembrandt en Bartholomeus van der Helst allemaal van naam kennen. En dat we de laatste vooral kennen van die twee straten in Amsterdam.

‘Na mijn dood word ik op de scholen tien jaar vrijwillig gelezen
en daarna nog eens tien jaar verplicht.
Dan noemen ze een straat naar me.
En dan ben ik helemaal vergeten.
Niemand weet toch meer wie Tweede van der Helst was?’

(Gerard Reve, In gesprek, 1983)

Gisteren werd zijn schuttersmaaltijd die op 25 juni door een notoire schilderijenvernieler ‘behandeld’ werd, weer in oude luister gepresenteerd. Een indrukwekkend schilderij, waar de museumbezoeker bij het bewonderen van de Nachtwacht vaak met de rug naar toe staat. Soms wordt er wel eens neerbuigend gedaan over de verbluffende virtuositeit van Van der Helst die vergeleken bij de geniale Rembrandt nogal gelikt zou zijn.

Van der Helst
Slagschaduw op Nachtwacht (1642)
en op Schuttersmaaltijd (1648)

Kijken we bijvoorbeeld eens naar de slagschaduw bij Rembrandt en bij Van der Helst. Voor een dergelijk effect moet je toch een aardig potje kunnen schilderen, aan beide meesters dus wel besteed. Ze voeren het inderdaad perfect uit, zo onstoffelijk als een schaduw maar kan zijn. Wie is er hier nu gelikter?

Bartholomeus van der Helst was een van de belangrijkste Noordnederlandse portretschilders van de zeventiende eeuw. Hij was het, die vanaf het begin van de jaren veertig de stijl van de Amsterdamse portretschilderkunst bepaalde. Tot aan zijn dood in 1670 zou hij een van de meest gevraagde portrettisten van het Amsterdamse patriciaat blijven. Tientallen deftige dames en heren, kinderen en families, schutterscompagnieën en bestuurders werden door hem in een portret vereeuwigd. Al in de zestiende eeuw lieten de machtige regenten en rijke kooplieden van Amsterdam zich veelvuldig portretteren. Met de sterke economische groei in de Gouden Eeuw werd de vraag naar portretten en andere schilderijen alleen nog maar groter en vele kunstenaars vestigden zich daarom in de wereldstad. Zo verhuisde Rembrandt in 1631 vanuit Leiden naar het welvarende Amsterdam. Vanaf het midden van de jaren dertig had ook de uit Haarlem afkomstige Van der Helst zijn eigen atelier in deze stad.
 
lees verder
Van der Helst
Schuttersmaaltijd ter viering van
de Vrede van Münster, 1648

just another one

bezocht: tenstoonstelling Philip Akkerman, 25 jaar zelfportretten
De Hallen in Haarlem, nog tot 19 november

Beu van de abstracte schilderkunst zocht Philip Akkerman begin jaren ’80 weer aansluiting bij de schilderkunstige traditie en begon wars van alle trends met het schilderen van zelfportretten. En hield dat vol tot op de dag van vandaag. Met als resultaat een oeuvre van tot nu toe ruim 2400 zelfportretten. Daarvan zijn er 2314 in een lijvig fullcolor boek verschenen en de overige portretten die hij het afgelopen jaar (10 januari-28 augustus 2006) schilderde, zijn te zien in De Hallen in Haarlem. Gisteren bezocht ik deze tentoonstelling die nog tot 19 november te zien is.

Akkerman boek 2314
pagina uit het boek 2314, zelfportretten van Philip Akkerman 1981-2005

Wanneer ik door het boek 2314 blader, dan moet ik denken aan mijn eerste sessies met Photoshop tien jaar geleden, hoe ik het ene na het andere filter met een oh! en ah! opentrok. Iedereen die wel eens met de filters van Photoshop geklungeld heeft, weet dat dit meestal al binnen vijf minuten gaat vervelen. Het is daarom een oneerbiedige vergelijking, want Philip Akkerman is na 25 jaar varieren op een thema nog steeds niet verveeld geraakt van just another one. Hij is de eerste om toe te geven dat zijn werk ook zwakke plekken heeft, maar in zijn konsekwentheid blijft het ijzersterk: een goed of slecht schilderij bestaat in zijn visie niet. Het zijn allemaal variaties die er mogen zijn. Middelpuntzoekend in het onderwerp maar stylistisch gezien middelpuntvliedend. Misschien is hij daarom wel meer dan zijn generatiegenoot Rob Scholte, dé post-modernistsische schilder van Nederland. Het is alsof hij niet alleen door de brillen wil kijken die we uit het verleden kennen, maar ook door de brillen die nog gaan komen. Voor Philip Akkerman is de schilderkunst nog niet afgelopen. In zijn bescheidenheid heeft hij waarschijnlijk onbedoeld een uniek monument tot stand gebracht in de Nederlandse schilderkunst