Categorie archief: schilderkunst

zwart gat uit 1915

Zaterdag toonde ik hier twee schilderijen om het verschil tussen het idealisme en realisme in de negentiende eeuwse schilderkunst duidelijk te maken. Tussen beide schilderijen, één uit de romantische school van B.C.Koekkoek uit 1831 en één van de impressionist Claude Monet uit 1874, zit een verschil van 43 jaar. Wat er in 43 jaar kan gebeuren. Maken we vanaf 1874 weer zo’n sprong dan belanden we in het jaar 1917.

MalevichDe schilderkunst was twee jaar daarvoor al begraven door Kazimir Malevich met zijn zwarte vierkant. Dada provoceerde vanaf 1916 met anti-kunst of maakte van de kunst een intellectueel spel met de werkelijkheid. De afgelopen 90 jaar is er wezenlijk niets nieuws meer gebeurd in de schilderkunst.

Van de middeleeuwse miniaturen van de gebroeders van Limburg tot Malevich heeft de schilderkunst zich ontwikkeld, daarna verdween ze in een zwart gat of herontdekte ze zichzelf weer als een eindeloze reis van het oog door de zichtbare wereld.

Dossier Malevitsj

BigBrotherHaus

Twee jaar geleden zag ik in het museum Haus Esters in Krefeld schilderijen van de Amerikaanse schilder Eric Fischl (1948). Het was een speciaal project waarbij Fischl 2000 foto’s maakte van een groepje acteurs dat drie dagen de beroemde Mies van der Rohe-villa in Krefeld bewoonde als een soort Big Brother Haus. In Amerika bewerkte Fischl de foto’s met de computer en maakte aan de hand van die bewerkingen een serie van twaalf grote doeken. Het nieuwste werk van Fischl borduurt duidelijk voort op naakten in een interieur met jaloezieën.

Eric Fischl

Für sein Krefeld Project hat der amerikanische Maler Eric Fischl (geb. 1948 in New York City) das Krefelder Museum Haus Esters temporär in eine bewohnte Villa zurückverwandelt. Er engagierte zwei deutsche Schauspieler, die im Frühjahr 2002 drei Tage lang die Bewohner des Hauses spielten, und machte im Verlauf dieser Tage ca. 2000 Fotografien. Aus dieser umfangreichen Dokumentation, die Fotografien am Computer digital nachbearbeitend, gestaltete der Künstler eine Serie von zwölf großformatigen Gemälden.
Dabei werden wir zu Zeugen eines Dramas zwischen Mann und Frau. Ein Drama nicht im herkömmlichen Sinn: Es gibt keinen Höhepunkt, keine Auflösung des Konflikts. Was sich in den Bildern des Krefeld Project abspielt, ist von untergründiger Natur, etwas, das Mann und Frau unentwegt beschäftigt, sie aneinander fesselt. Die Protagonisten bewegen sich in dem gehobenen Ambiente so selbstverständlich, wie es einer langen Gewohnheit entspricht. Vielleicht ist es Gewohnheit, daß sich das Paar in diesem Haus am Wochenende trifft. Jede Spur von Arbeit bleibt ausgeblendet, es sei denn als etwas, das den eleganten Lebensstil erst ermöglicht. Wir wissen nicht, ob es sich um ein Ehepaar handelt, ob es womöglich eine geheime Beziehung ist, die hier ihren Lauf nimmt; aber wir ahnen, daß die Stationen des Dramas aus einer Gewohnheit entspringen, die viele Jahre umfaßt.(…)
 
lees verder …

Michael Borremans

In het novembernummer van Metropolis M staat een interview met de Belgische kunstenaar Michael Borremans. Deze 42-jarige schilder heeft het schilderen duidelijk in zijn vingers en citeert nostalgische beelden die hij in een intrigerende context plaatst. Formeel is zijn werk verwant aan dat van Marcel van Eeden. Voor beiden is het fotografische citaat en het ambachtelijke medium waarin het citaat wordt uitgevoerd een constante factor.

Borremans
Wat doe je het liefst, tekenen of schilderen?
Michaël Borremans: „Ik doe het allebei graag, maar tekenen is voor mij iets heel normaals, iets dat ik elke dag doe. Met schilderen heb ik een meer gepassioneerde relatie. Dat gaat over aantrekken en afstoten, met veel moeilijke momenten. Het gebeurt wel dat ik slechte tekeningen maak, maar bij het schilderen gebeurt dat vaker. Schilderkunst is een ongrijpbaar medium. Daarin ligt ook de uitdaging: het is iets dat zich moeilijk laat bedwingen als je het op een goede manier wilt doen. Als je het teveel bedwingt, maak je oninteressante schilderijen. Er zijn kunstenaars die wel acht uur per dag schilderen en toch maken zij middelmatig werk, niet meer dan grote kleurboeken. Ik werk alleen op de momenten dat ik voel dat ik scherp sta, een beetje zoals een sporter. Maar je moet er wel naartoe werken, en het moet vaak mislukken voordat je er bent.„
 
lees verder in Metropolis M

Galeries met werk van Michaël Borremans:
Zeno-X galerie | galerie David Zwirner