Op het werk van Klee is geen eenvoudig stempel te drukken. Surrealisme, kubisme, abstractie zijn termen die op zijn kunst van toepassing kunnen zijn. Zijn werk is vaak humoristisch. Hij gebruikt vaak verwijzingen naar dromen, muziek, poëzie en mythologie.
 
De vader van Paul Klee was Hans Klee een musicus die zong, piano, orgel en viool speelde. Zijn moeder, Ida Frick was zangeres. Paul Klee had één zuster, Mathilde Klee, geboren in 1876. Paul Klee groeide op in Bern, Zwitserland, maar had net als zijn vader de Duitse nationaliteit. Hij speelde zeer goed viool, maar koos – ondanks weerstand van zijn ouders – voor de schilderkunst.
 
In 1898 liet hij zich inschrijven bij de kunstacademie in München, maar werd afgewezen. Hij begon daarom met privé-lessen bij Heinrich Knirr. In 1900 ging Klee alsnog naar de kunstacademie, waar hij veel spijbelde en weinig leerde. Hij kreeg onder andere les van de symbolist Franz von Stuck. In de zomer van 1901 verlaat hij München en ondernam een reis naar Rome, Napels en Florence. De vroegchristelijke en byzantijnse kunst maakten daar veel indruk op hem. Daarna keerde hij terug naar zijn ouders in Bern, en ontwikkelde zich verder als autodidact.
 
In 1911 ontmoette hij August Macke, Wassily Kandinsky en Franz Marc. Hij liet zich beïnvloeden door etnografische (primitieve) kunst, door kindertekeningen (zie ook: Karel Appel) en tekeningen van geestelijk gestoorden. In de tweede en laatste tentoonstelling van Der Blaue Reiter in 1912 was Klee met 17 werken vertegenwoordigd. Hij maakte daar kennis met werk van Braque, Picasso en Malevich. Hij bracht een bezoek aan Robert Delauney in Parijs, die kleur het belangrijkste element in de schilderkunst vond.
 
Tijdens een reis van 14 dagen door Tunis in 1914 met Macke en Louis Moilliet kwam er een doorbraak in het kleurgebruik van Klee. Hij ging steeds kleurrijker schilderen, en maakte ook een stap in de richting van het abstracte. Na de reis naar Tunis ontplooide Klee zich ten volle. Zijn werk werd abstracter, met een geraffineerd gebruik van kleur. Zijn thema’s zijn zeer veelzijdig, landschappen, sterk vereenvoudigde portretten, dieren (de beroemde goudvis), mythologie, geheimzinnige machines. Klee gebruikt veel combinaties van abstracte en figuratieve vormen.
 
Paul Klee experimenteerde veel. Met aquarel op ondergronden van textiel, met combinaties van olieverf en aquarel, met spuittechniek, en met allerlei papieren of textiele ondergronden. Eigenlijk werkte hij vrijwel nooit met een conventionele schildertechniek zoals olieverf op doek. De meeste werken van Klee zijn op klein formaat gemaakt. [ Bron ]
 
paulkleezentrum.ch

Blake groeide op in een warm en onconventioneel middenstands- gezin in Londen. Zijn vader James was van Ierse afkomst en heette eigenlijk O’Neill. De jonge William was een obstinate jongen; hij ging niet naar school en ontving zijn opleiding grotendeels van zijn moeder. Hij las alles wat los en vast zat, waaronder Shakespeare, Milton, Ben Jonson en de bijbel en deed ook de nodige kennis op van Frans, Italiaans, Latijn, Grieks en Hebreeuws. Als spoedig werd zijn artistieke talent herkend en aangemoedigd. Ook bleek hij een mystieke inslag te hebben en zag visioenen, waardoor hij zich in zijn latere leven ook zou laten leiden.

Op veertienjarige leeftijd ging hij in de leer bij de graveur James Basire. Deze liet hem schetsen en tekeningen maken van Westminster Abbey en andere oude kerken in Londen. In die tijd onderging hij de invloed van de gotiek. Toen hij 21 was, werd hij toegelaten tot de Royal Academy. Hij wilde echter meer zijn dan alleen graveur en verzette zich bovendien tegen de heersende conventionele kunstopvattingen. Na zijn huwelijk met Catherine Boucher in 1782, wist hij op aandringen en met steun van enkele vrienden een eerste publicatie te laten verschijnen: Poetical sketches (1783).
 
Hoewel zijn mystieke inslag leidde tot met veel symboliek beladen en vaak duister werk, waarin hij een eigen mythologie ontwikkelde, verscheen in 1789 zijn Songs of Innocence met eenvoudige lyrische gedichten. In 1794 werd hier in een heruitgave Songs of Experience aan toegevoegd. Dit laatste werk werd nooit apart uitgegeven maar altijd als eenheid met het eerdere, onder de titel Songs of Innocence and of Experience showing the Two Contrary States of the Human Soul.
 
Zijn belangrijkste prozawerk, met gravures, The Marriage of Heaven and Hell ontstond in 1790. In dit werk uit zich zijn verlangen naar vrijheid. De erin opgenomen Proverbs of Hell bevatten een beknopte weergave van zijn levens- en kunstbeschouwing; zijn revolutionaire ideeën verwoordde hij in The French Revolution (1791), America (1793) en Visions of the Daughters of Albion (1793). In zijn latere werken als Milton (1804-1808) en Jerusalem (1804-1820) maakte zijn wanhoop plaats voor een filosofie waarin de redding wordt gezien in liefde en vergeving. In zijn werk blijkt zijn opvatting dat de verbeelding belangrijker is dan de rede.
 
Blake plaatste vraagtekens bij alle heersende waarden van zijn tijd, op het gebied van kunst, relgie en filosofie. Zijn poëzie loopt vooruit op de grote veranderingen die zouden komen: het loslaten van de conventies van de 18e eeuw. Zijn moeilijke mystieke gedichten worden weinig gelezen. Wellicht kon hij in de werken geen goede uitdrukkingsvorm vinden voor zijn ideeën. In de kortere gedichten weet hij zich echter volkomen open te stellen voor de lezer. William Blake stierf in 1827 en werd begraven op Bunhill Fields in Londen.
 
Bron: nl.wikipedia.org

“Wat Abraham deed was werkelijk uniek. Er zijn andere voorbeelden van opofferingen (die hiermee verbonden lijken). Brutus die zijn twee zoons ter dood bracht (omdat ze de wet hadden gebroken). Brutus tragische beslissing was begrijpelijk, want de keus was tussen twee universele gegevens: (de staat of de familie). Maar wat Abraham bereid was te doen (op bevel van God, slechts door hem zelf te horen) gaat voorbij elk begrip. Er was geen enkel universeel gegeven wat zijn handeling zou kunnen vergeven. Dit is vergelijkbaar met de rol van de kunstenaar.”
 
“De mensen staan voor mijn schilderijen en huilen omdat ze dezelfde religieuze ervaring hebben als ik toen ik het schilderde. En als je slechts geraakt wordt door de kleurverhoudingen dan mis je dit aspect.”

 
“Er zijn kunstenaars die alles willen vertellen maar ik voel dat het slimmer is om weinig te zeggen. Mijn schilderijen zijn soms aangeduid als facade, en inderdaad, het zijn facades.”
 
[citaten van Mark Rothko, vertaald door Fons Heijnsbroek]