Eind jaren zestig, begin jaren zeventig stuurden onze oude buren ieder jaar wanneer ze in Spanje met vakantie waren, een envelop die volgeplakt was met bijzondere postzegels. Meestal waren het zegels van 1 pta of minder. Ik had geen flauw benul hoeveel dat was, maar voor mij was het vrijwel onbetaalbaar. De enveloppen heb ik ook altijd bewaard. Het is voor mij nu meer een “recuerdo de mi juventud” dan een “recuerdo filatélico de España”.

In de jaren zestig en zeventig gaf de Spaanse post jaarlijks een serie postzegels uit met daarop Spaanse kastelen. Ook op bovenstaande envelop zit links een postzegel uit een van die series. Het gaf mij als kind de indruk dat Spanje ergens in de Middeleeuwen lag. Het moest een rotsachtig land zijn boordevol kastelen.

De Spaanse postzegelverzamelaar Luis Miguel Andrés Eixarch heeft een uitgebreide blog waar hij zijn liefde voor de Spaanse postzegels en de geschiedenis van zijn land met ons wil delen. Alle postzegels uit de emissies Castillos de España zijn als collectors item uitgegeven op postkaarten met een afbeelding van het kasteel en een eerstedagstempel.

Castillos de España [ lossellosdeluismi.wordpress.com ]

Spektakelfilms uit de jaren vijftig en zestig duren meestal drie uur of meer, zijn voorzien van kamerbrede muziek (van Dimitri Tiomkin of Miklós Rózsa), duizenden figuranten en indrukwekkende decors. Deze combinatie staat tegenwoordig voor ouderwets. Op de Nederlandse televisie worden epische films van vijftig en zestig jaar oud niet meer uitgezonden. In Vlaanderen en Engeland gelukkig nog wel.

Zo nam ik in augustus op BBC 2 een spektakelstuk van Anthony Mann op. El Cid (1961) is een bombastische Hollywoodfilm. Voor velen ouwe troep. Maar niet voor Martin Scorcese. Hij noemde deze film “one of the greatest epic films ever made” en was in 1993 een van de initiatiefnemers voor de restauratie van El Cid. Als je van spektakelfilms in supercinemascope, panoramische opnamen en schallend koper houdt, dan is deze film om je vingers bij af te likken. Het acteerwerk is tamelijk houterig maar de close ups van Sophia Loren mogen er natuurlijk zijn. Ze verdiende tweehonderdduizend dollar met haar rol als Jimena, destijds een fortuin.

Nadat Miklós Rózsa voor Ben Hur (1959) een oscar voor de beste filmmuziek had gewonnen, mocht hij ook de score voor El Cid componeren. Dat zou hem ditmaal geen oscar, maar wel twee nominaties voor een oscar opleveren.

Rodrigo Dí­az de Vivar (1040- 1099) was een Spaanse ridder, beter bekend onder zijn bijnaam El Cid Campeador (Heer Kampioen) of kortweg El Cid. Een Kampioen was in de middeleeuwen iemand die in een persoonlijk (man tegen man) gevecht van de beste ridders won. ‘Cid‘ is de Spaanse verbastering van sayyid (Arabisch voor ‘heer’). Beide titels getuigen van respect van zowel Moorse als christelijke kant. El Cid is dan ook een bekende Spaanse nationale held en de belichaming van ridderlijkheid en deugd.

Bron: nl.wikipedia.org

Spaans spektakelstuk [ 1 ] | El Cid [ imdb.com ] | filmrecensies

In 1908 werd het Ottomaanse Rijk door de Jonge Turken hervormd tot een constitutionele monarchie. Na de Balkanoorlogen en de Eerste Wereldoorlog werd sultan Mehmet VI afgezet en opgevolgd door Mustafa Kemal Atatürk als eerste president van het moderne Turkije, dat nu een westers land geworden was. Maar vóór de hervormingen van Atatürk waren Turkije en de gebieden op de Balkan en in het Midden-Oosten die door de Ottomanen bezet gehouden werden, nog volledig islamitisch. Overal binnen het Rijk werden het Arabische alfabet en de islamitische jaartelling gebruikt. Toen in 1863 de eerste postzegel van het Ottomaanse Rijk verscheen, leek deze van een andere planeet te komen. Alleen aan de halve maan was te zien, dat het een Ottomaanse postzegel moest zijn.

Anders dan in Europese en Amerikaanse landen werd het staatshoofd, in dit geval de sultan, niet afgebeeld. Er was immers een verbod op het afbeelden van levende wezens. Na 1908 verandert dit. Dan zien we ook postzegels met sultan Mehmet V, bijvoorbeeld naast het kaartje van de Dardanellen waar de Ottomanen in 1915 de invasie van de geallieerden een halt hadden toegeroepen. De sultan had op dat moment feitelijk weinig macht meer. De grote triomfator van de Slag om Gallipoli was niet de sultan maar een soldaat: Mustafa Kemal. Het afbeelden van zijn gelaat was bepaald niet verboden. Tot op de dag van vandaag verschijnt “de vader van alle Turken” nog altijd op Turkse postzegels.

The Ottoman Empire began issuing stamps in 1863, when the Empire was still more or less in control of vast areas including modern Tunisia, Libya, Egypt; the red sea coast of Arabia as far south as Yemen, including the holy cities of Mecca and Medina; some of what are now the Persian Gulf states, and of course Palestine; Syria and several provinces to the east which became known as Iraq.
 
In the Mediterrean, the Empire held a number of important islands, including Crete, Cyprus, and Rhodes. In southeastern Europe the empire stretched nearly to Budapest, ruling what is now Bosnia, Serbia, Macedonia, Albania, and large portions of what is now northern Greece and southern Bulgaria.
 
Bulgaria itself, as well as Romania (then much smaller than its modern boundaries) had recently accepted de facto independence, although they were still nominally under the suzerainty of the Empire. The Ottoman Sultan was also considered to be the caliph, that is, the spiritual head of the Islamic faith throughout the world, although this was not in general recognized by the Shia.
 
Bron: dailykos.com