de Hermitage aan de Amstel en morgennacht is er het Witte Nacht Festival
Precies vier jaar geleden kwam ik met René terug in Nederland van een bezoek aan de Hermitage in Sint Petersburg. Het was twee dagen voor de langste dag van het jaar. In de kortste nacht die daar bijhoort, wordt in Sint Petersburg traditioneel ‘de bjeliki notsje’ gevierd, de Witte Nacht. In Sint Petersburg zijn de nachten half juni inderdaad ‘wit’, de zon gaat pas na middernacht onder om een paar uur later weer te verschijnen. En in de tussentijd wordt de hemel niet echt donker, omdat de zon zich net achter de horizon verbergt. Morgennacht 20/21 juni is het de laatste nacht van het voorjaar en dan wordt in de Hermitage Amsterdam het Witte Nacht Festival gehouden en het museum zal dan de hele nacht open blijven. Maar eerst nog moet koningin Beatrix vandaag het museum openen en president Medvedev zal daar zelf bij aanwezig zijn, vooral om de Nederlands-Russische (lees: Gasunie-Gazprom) betrekkingen warm te houden en het gas sneller te laten stromen.
Toen dit filmpje geschoten werd, waren de meeste ruimten nog niet ingericht
De eerste tentoonstelling die in de nieuwe Hermitage Amsterdam gehouden wordt, gaat over het Russische hof. Alexander Sukorov heeft in de Hermitage in Sint Petersburg een schitterende film gemaakt, waarin de tijd van de tsaren herleeft. De film Russian Arch bestaat uit één lange shot, waarbij de camera kriskras door het gigantische museum annex theater dwaalt om tenslotte uit te komen in een grote balzaal waar het complete hof van Nicolaas II zich verzameld heeft. Tijdens een gala zie je dan meer kostuums voorbij komen dan in de Hermitage getoond kunnen worden. In de museumwinkel zal de DVD van deze film ongetwijfeld hoog opgestapeld liggen.
De Hermitage Amsterdam viert de opening groots op de laatste dag van het voorjaar met het Witte Nacht Festival, waarop het museum 31 uur lang aaneen geopend is voor het publiek. De hele dag, avond én nacht van 20/21 juni vinden tal van feestelijke activiteiten en concerten plaats in het gebouw, in de binnentuin en langs de Amstel.
Bron: hermitage.nl
Броненосец Потёмкин (1925) van Sergij Eisenstein is samen met Triumph des Willens (1935) van Leni Riefenstahl de beste propagandafilm ooit gemaakt. Manipulatief gefilmd en gemonteerd met de ijzeren hand van een dictator achter die van de regisseur. In het sociaal realisme zijn er nauwelijks individuen te zien. De revolutionairen in matrozenpakken treden op als één ondeelbare eenheid, als de golven die tegen de kade beuken en in het begin van de film de revolutie verbeelden. De leider van de opstand Vakoelinsjoek is de enige die als persoon duidelijk naar voren treedt en als martelaar een eigen gezicht mag hebben. De bewening van zijn ontzielde lichaam door de vrouwen van Odessa is rechtstreeks geciteerd uit het Evangelie. De martelaar Vakoelinsjoek verwijst niet alleen terug naar Christus maar moet ook als een ‘voorafbeelding’ van kameraad Stalin worden gezien. Een imposante snor moet dat nog eens benadrukken. “Allen voor één, één voor allen.” klinkt het onder de bewoners van Odessa die massaal en bombastisch rouwen om hun martelaar Vakoelinsjoek. Dan slaat het volksverdriet om in volkswoede. De vuist van het socialisme wordt samengebald en de massa kolkt langs de kaden en bij de trappen omhoog, ongeordender als in Triumph des Willens, maar even vastberaden… Ondanks de communistische smet die deze film aankleeft, wordt Pantserkruiser Potjomkin door veel filmcritici nog altijd gezien als de beste film ooit gemaakt.
