“Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, ieder ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen manier” is de eerste beroemd geworden zin uit Tolstoi’s Anna Karenina. Zoals de lezers van Het Vaderland in 1889 het lot van hun tragische heldin Eline Vere volgden, zo waren de lezers van Ruskii Vestnik (“Russische Boodschapper”) tien jaar eerder al bezig met de tragiek van Anna Karenina.
Als kind van deze tijd ken ik mijn klassiekers vaak van de film. Volgens de lezer is die film vaak een verkrachting van het boek. En volgens de filmliefhebber is het vaak gewoon een slechte film. Anna Karenina is al tig keer verfilmd. De eerste verfilming was al in het tsaristische Rusland, in 1914 door Vladimir Gardin. De meest klassieke verfilming is echter de Hollywoodversie uit 1935 met Greta Garbo en Fredric March. Deze moet ik beslist nog eens zien. Want de versie uit 1997 die wij zondagavond zagen, vindt geen hoge waardering. Voor mij bleef er toch genoeg te snoepen van de zorgvuldige Russische setting, omlijst door Tsjaikovski’s greatest hits.
beginzin uit Anna Karenina
verfilmingen van Anna Karenina
Russische producties
1914 verfilming van Vladimir Gardin
1953 verfilming van Tatyana Lukashevich
1967 verfilming van Alexander Zarkhi
2005 miniserie van Sergei Solovyov.
Amerikaanse producties
1915 verfilming met Deense actrice Betty Nansen.
1927 verfilming onder de titel Love, met Greta Garbo en onder regie van Edmund Goulding. (Deze versie verschilde sterk van de roman en had twee verschillende einden, waaronder een “happy end” voor het Amerikaanse publiek.)
1935 verfilming met Greta Garbo en Fredric March onder regie van Clarence Brown.
1948 verfilming met Vivien Leigh en regie van Julien Duvivier.
1985 televisiefilm met Jacqueline Bisset en Christopher Reeve, geregisseerd door Simon Langton.
1997 eerste Amerikaansie versie die op locatie in Rusland gefilmd is, met Sophie Marceau, geregisseerd door Bernard RoseEngelse producties
1977 tiendelige, Britse miniserie geregisseerd door Basil Coleman.
2000 vierdelige, Britse bewerking voor de televisie door David Blair.Bron: wikipedia
In 1990 maakte het toen 17-jarige Russische pianowonder Nikolai Lugansky een opzienbarend debuut als invaller voor Maria João Pires. Inmiddels wordt Lugansky wereldwijd gezien als een fenomeen van uitzonderlijke klasse. Hij beschikt over enorme technische gaven, maar maakt geen show van zijn virtuositeit. Hij musiceert open en eerlijk maar ook met kracht, raffinement en verdieping. In oktober 2006 speelde Lugansky met Het Gelders Orkest op indrukwekkende wijze het „Tweede pianoconcert„ van Rachmaninov. Ditmaal keert hij terug naar Arnhem met werk van Schumann, Prokofjev en pianogenie Liszt.
