En die tekst, die ik had bedacht, eigenlijk mijn laatste troef, luidde als volgt: “Beste Jongeman! Nu heb jij mij zoveel gevraagd… Mag ik jou nu eens iets vragen? Waarom zie jij steeds maar niet dat Ik niet komen kán, omdat Ik er al ben!?” Ik schreef het woordje ‘Ik’ toen inderdaad met een hoofdletter waardoor ik God dus heel diep van binnen, bijna onbewust in mijn stuk en in mijn leven toeliet. En terwijl ik dat zo in mijn kleedkamer tussen alle kostuums en spiegels plechtig, op briefpapier, zat te schrijven, legde God ineens, op dat moment, als het ware uit het niets, Zijn hand op mijn hart, waardoor ik werkelijk door de Liefde die Hij mij gaf, ervoer, dat ik een vraag op schreef, die Hij mij Persoonlijk stelde. En zo heeft Hij Zich aan mij uitgelegd.
 
Bron: theaterschriftlucifer.nl

Theatermaker, poppenspeler en acteur Jozef van den Berg werd in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw bekend met indringende, sprookjesachtige voorstellingen voor kinderen en volwassenen, waarin hij met humor maar zonder enige ironie grote levensvragen aansneed. Hoofdpersonage van deze voorstellingen was de Jongeman, een zoekende figuur die dicht bij Van den Berg zelf stond. Gaandeweg raakten zijn werk en zijn eigen zoektocht meer en meer verweven. Op 14 september 1989 stond hij voor het laatst op de planken.
 
Getroffen door een sterke spirituele ervaring, bekeerde hij zich tot de orthodoxe kerk en besloot hij zich terug te trekken om zijn leven aan God te wijden. Tweeëntwintig jaar later beschrijft hij op uitnodiging van Theater Schrift Lucifer aan zijn vriend en geloofsgenoot Johannes van den Heuvel de ontwikkeling die hij met zijn theaterwerk doormaakte, tot aan de overtuiging dat hij zijn uiteindelijke voorstelling„ niet moest spelen, maar moest leven.
 
Bron: theaterschriftlucifer.nl

Het levenseinde van Johannes de Doper
Koning Herodes hoorde over Hem, want zijn naam was bekend geworden, en ze zeiden: „Johannes de Doper is uit de doden opgewekt. Daarom zijn die krachten in Hem werkzaam.„ Maar anderen zeiden: „Het is Elia„, en weer anderen: „Het is een profeet als andere profeten.„ Toen Herodes dat hoorde, zei hij: „Die Johannes, die ik heb laten onthoofden, is uit de doden opgewekt.„ Want zelf had Herodes Johannes laten arresteren en in de gevangenis laten zetten vanwege Herodias, de vrouw van zijn broer Filippus, omdat hij haar getrouwd had. Want Johannes had tegen Herodes gezegd: „Het is u niet geoorloofd de vrouw van uw broer te bezitten.„ Herodias was daarom op hem gebeten en wilde hem uit de weg ruimen, maar ze had daartoe niet de macht. Want Herodes had ontzag voor Johannes, in het besef dat deze een rechtvaardige en heilige man was, en hij nam hem in bescherming. Als hij naar hem luisterde, raakte hij steeds in verlegenheid, en toch hoorde hij hem graag.
 
Er kwam een gunstige dag toen Herodes op zijn verjaardag een feestmaal gaf voor zijn hofhouding, de legerleiding en de hoge heren van Galilea. De dochter van hem en Herodias kwam binnen en met haar dans deed ze Herodes en zijn gasten een groot genoegen. De koning zei tegen het meisje: „Vraag me wat je maar wilt, ik zal het je geven.„ En hij deed er zelfs een eed op: „Wat je me ook vraagt, ik zal het je geven, al was het de helft van mijn koninkrijk.„Ze ging weg en zei tegen haar moeder: „Wat moet ik vragen?„ Die zei: „Het hoofd van Johannes de Doper.„ Haastig ging ze recht op de koning af en vroeg: „Ik wil dat u mij terstond op een schotel het hoofd van Johannes de Doper geeft.„ De koning werd bedroefd, maar vanwege zijn eed en omwille van zijn gasten wilde hij het haar niet weigeren. Meteen stuurde de koning iemand van zijn lijfwacht en gaf het bevel om het hoofd van Johannes te brengen. Die ging weg en onthoofdde hem in de gevangenis. Hij bracht zijn hoofd op een schotel en gaf het aan het meisje, en het meisje gaf het aan haar moeder. Toen zijn leerlingen het hoorden, kwamen ze zijn lijk halen en legden het in een graf.
 
Bron: Marcus 6: 14-30