de heilige Efrem de Syriër (4e eeuw) en de heilige Isaak de Syriër (7e eeuw)
Syrië is de bakermat van het christendom. Damascus is de stad waar Paulus na zijn bekering verbleef. De havenstad Antiochië (nu Antakya in Hatay, Turkije) is de eerste plaats waar de volgelingen van Jezus “christenen” werden genoemd. En Simeon de pilaarheilige uit Qalat Semaan was een monnik die leefde op een pilaar in de Syrische woestijn.
Kort na de dood van Mohammed, veroverden de Arabieren grote delen van het Byzantijnse Rijk. In het jaar 635 werd Damascus veroverd en tot hoofdstad gemaakt van het kalifaat. De dynastie van de Omajjaden zetelde hier tot het jaar 750. Deze werd opgevolgd door de Abbassiden. Damascus verloor zijn positie als hoofdstad en het centrum van het kalifaat kwam te liggen in het huidige Irak. Achtereenvolgens werden tot hoofdstad gepromoveerd: Koefa, Bagdad, Samarra en Ar-Raqqah. Met IS zijn wij dus weer helemaal terug in de vroege middeleeuwen.
Twee bekende heiligen uit het vroege christendom zijn Efrem de Syriër (4e eeuw) en Isaac de Syriër [ orthodoxwiki.org ] (7e eeuw) die beide leefden voordat de Arabieren Syrië veroverden en het land overwegend islamitisch werd.

Moge het een getuigschrift zijn voor hen die na mij komen;
Bidt dag en nacht, uw hele leven door.
Zoals een ploeger ploegt, dag in dag uit.
Een ploeger, zijn werk is eerzaam en bewonderenswaardig;
Wees niet zoals luie mensen in wier velden doornen groeien.
Bidt constant, want hij die het gebed liefheeft,
Zal hulp vinden in beide werelden.
Efrem de Syriër
Er is nog een tweede heilige bekend onder de naam Isaac de Syriër. Hij leefde in de zesde eeuw en stierf in 550. Vaak wordt hij Isaac van Spoleto genoemd.
Efrem de Syriër [ nl.wikipedia.org ] | Isaak van Nineveh [ nl.wikipedia.org ]

Met de slogan “VPRO is een inhoudsmaat” profileert de VPRO zich als de omroep van en voor intellectuelen en kunstenaars. Ondanks de enorme diversiteit van dit segment van de samenleving, is er in deze groep toch grote eensgezindheid tegenover het christendom. De Vrijzinnige Protestantse Radio Omroep begon ooit in het vrijzinnige topje van de protestantse zuil, maar is al zeker een halve eeuw ontkerstend. Vrijzinnig protestantisme vond het uiteindelijk in de linkse en progressieve idealen van 1968, die sindsdien tot het ongeschreven catechismus van de VPRO lijken te behoren. Natuurlijk, de omroep is meegegaan met zijn tijd. Het bloot waarmee de VPRO een halve eeuw geleden afscheid nam van de jaren vijftig, hoeft nu niet meer. Maar het kritische ondervragen van de westerse maatschappij is gebleven. Evenals de belangstelling voor wetenschap en kunst. 













