Op Paaszaterdag half twaalf ‘s avonds vangt de Paasnachtdienst in alle rust aan met het zachtjes zingen van de canon van Stille Zaterdag, waarvan de laatste negende ode luidt: “Ween niet over Mij o Moeder, nu gij in het graf ziet Uw Zoon Die gij in uw schoot, zonder smet ontvangen hebt. Want ik sta op, en verheerlijk Mij, om als God zonder einde allen in heerlijkheid te verhogen, die u met geloof en liefde steeds verheerlijken“. Na het zingen van deze negende ode wordt in stilte en zonder enig ceremonieel de platsjenitsa uit het midden van de kerk naar het altaar gebracht, waarop het de hele paastijd zal liggen en waarop dan ook de Liturgie wordt gevierd. De platsjenitsa is een grote liggende icoon van de graflegging, vaak prachtig versierd met geborduurde doeken rondom. Deze platsjenitsa heeft vanaf Goede Vrijdag midden in de kerk gelegen als het graf van Christus. Alle diensten zijn ook rond de platsjenitsa gevierd. En alle gelovigen leggen er gedurende deze dagen bloemen op zoals bij het graf van een geliefde. Met deze bloemen wordt dan met Pasen de kerk versierd.
 
Bron: www.ruskerk.nl

On Great and Holy Friday Christ died on the Cross. He gave up His spirit with the words: “It is finished” (John 19:30). These words are better understood when rendered: “It is consummated.” He had accomplished the work for which His heavenly Father had sent Him into the world. He became a man in the fullest sense of the word. He accepted the baptism of repentance from John in the Jordan River. He assumed the whole human condition, experiencing all its alienation, agony, and suffering, concluding with the lowly death on the Cross. He perfectly fulfilled the prophecy of Isaiah:

Two events shape the liturgy of Great and Holy Thursday: the Last Supper of Christ with His disciples, and the betrayal of Judas. The meaning of both is in love. The Last Supper is the ultimate revelation of God’s redeeming love for man, of love as the very essence of salvation. And the betrayal of Judas reveals that sin, death and self-destruction are also due to love, but to deviated and distorted love, love directed at that which does not deserve love. Here is the mystery of this unique day, and its liturgy, where light and darkness, joy and sorrow are so strangely mixed, challenges us with the choice on which depends the eternal destiny of each one of us. “Now before the feast of the Passover, when Jesus knew that His hour was come… having loved His own which were in the world, He loved them unto the end…” (John 13:1). To understand the meaning of the Last Supper we must see it as the very end of the great movement of Divine Love which began with the creation of the world and is now to be consummated in the death and resurrection of Christ.
 
Bron: ocafs.oca.org