Categorie archief: Orthodoxie

hartje winter

Vanavond speelt Het Toneelhuis in de Bourla Schouwburg, Antwerpen
Winterverblijf van Lotte van den Berg
In Siberiëen Mongoliëis het „s winters te koud om de kerk te verwarmen. De missen worden dan ook in de schuur opgedragen, terwijl de metten van het breviergebed in de keuken plaats vinden. Tussen de gebeden door wordt er in de pap geroerd, eeuwenoude gezangen worden op plastic stoelen ten gehore gebracht. De monniken zitten op een rij naast de straalkachel. Een jonge non uit Irkutsk zingt vals. Stuk voor stuk taferelen die laten zien dat „geloven„ hier vanzelfsprekend is en hoe dan ook zijn vorm krijgt in het dagelijks leven. Lotte van den Berg laat in deze voorstelling mensen zien die hopen te geloven, die een poging doen vorm te geven aan iets wat ze eigenlijk niet begrijpen door een gebed te zeggen, een lied te zingen. Mensen die met onvoorwaardelijke overgave stuntelen.
 
Bron: toneelhuis.be
Ik heb ontzettend lang gezocht.
Ik ben overal geweest.
Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat de zoeker zoekt,
maar dat hij wordt gevonden.
winterlandschap
Lotte van den Berg liet zich inspireren door haar reis naar Siberiëen Mongolië
Daarom, dames en heren,
om deze man, om Christus,
daarom alleen
heb ik dit stuk gezocht.

Jozef van den Berg op 14 september 1989
in De Singel, Antwerpen

‘Ik zal het u proberen uit te leggen. Ik heb ontzettend lang gezocht. Ik ben overal geweest. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat de zoeker zoekt, maar dat hij wordt gevonden. Daarom, dames en heren, om deze man, om Christus, daarom alleen heb ik dit stuk gezocht. En ik stap uit het vak. Voor mij is het voorbij. Ik zeg u allen goedendag.’
 
Met deze legendarische woorden hief Jozef van den Berg op 14 september 1989 in De Singel zijn eigen theaterwerk op. Genoeg gewacht, zo heette de voorstelling die hij zou opvoeren. In plaats daarvan ensceneerde hij zijn eigen geloofsbelijdenis. Onder begeleiding van een weifelend applaus ruilde hij definitief het voetlicht in om zich te wijden aan een verlichting van een hogere orde. Het zijn ook de woorden waarmee Lotte van den Bergs Winterverblijf opent.
 
Bron: Danielle de Regt in De Standaard

Vanaf 4 januari 2008 gaat Winterverblijf op tournee
vr 04/01/08 Hamburg, Kampnagel, Hamburg
za 05/01/08 Hamburg, Kampnagel, Hamburg
zo 06/01/08 Hamburg, Kampnagel, Hamburg
wo 09/01/08 De Warande, Turnhout
za 12/01/08 Stadsschouwburg, Amsterdam
zo 13/01/08 Rotterdamse Schouwburg, Rotterdam
vr 18/01/08 Vooruit, Gent
za 19/01/08 Vooruit, Gent
wo 23/01/08 Toneelschuur, Haarlem
vr 25/01/08 Theater De Veste, Delft
ma 28/01/08 Koninklijke Schouwburg, Den Haag
wo 30/01/08 30CC / Stadsschouwburg, Leuven, Leuven
vr 01/02/08 Stadsschouwburg, Groningen
wo 13/02/08 KVS, Brussel

Winterverblijf weblog | Winterverblijf in de pers

death to the world

Bij Gabriël hoorde ik Lamentation van Monk John Marler
en ik herontdekte Death to the World, the Last True Rebellion

Ik heb mij altijd meer aangetrokken gevoeld tot de hippies dan tot de punks. Maar wanneer ik te lang kijk naar foto’s met bloemenkinderen, verandert flowerpower voor mij in een oppervlakkig en leeg fenomeen met holle kreten. ‘Love and peace! far out man!’ Veerig jaar te laat voel ik dan een drang om die zeepbel eens flink door te prikken. De Velvet Underground deed dat al in 1967 met het beroemde album met de banaan. Die plaat werd een voorbeeld voor het antwoord op de counterculture van de sixties dat in de tweede helft van de jaren zeventig eindelijk een naam kreeg: punk

Death to the WorldIk vond en vind punk negatief: een agressief middel om de bloemen en de vlinders van de hippies mee af te bijten. Onder de kleurrijke en zoete voorstellingen van de flowerpower kwamen donkere, rauwe beelden tevoorschijn die volgens de punks meer met de werkelijkheid te maken hadden dan de roze wolk van de hippies. In zekere zin hebben ze gelijk: Onze wereld is in verval al vegen we dat het liefst onder het vloerkleed. Maar in tijden van crisis of oorlog wordt het duidelijk: we gaan tenonder en niet eens zo langzaam.

In de punk- en de grungescene wordt de rauwe werkelijkheid vaak gekoesterd. Maar wanneer afbraak en verval een doel worden, wordt punk een geïnstitutionaliseerd nihilisme of een oppervlakkige lifestyle. Toch blijven waarheidszoekers overal en zoeken zij het licht juist in de duisternis en het leven in het verval. John Marler (ex-gitarist van de punkrockbands Sleep en Paxton Quiggly) heeft het licht gevonden in de Oosterse Orthodoxie. Met gelijkgestemde zielen maakte hij in de jaren negentig Death to the World een gekopieerde knipselkrant in harde contrasten met grungy zwartwit beelden van heiligen met verweerde blikken zoals op iconen.

Death to the World Banner

What do we mean by: “Death to the World”?

“The world is the general name for all passions. When we wish to call the passions by a common name, we call them the world. But when we wish to distinguish them by their special names, we call them passions. The passions are the following: love of riches, desire for possessions, bodily pleasures from which comes sexual passion, love of honor gives rise to envy, lust for power, arrogance and pride of position, the craving to adorn oneself with luxurious clothing and vain ornaments, the itch for human glory which is a source of rancor and resentment, and physical fear. Where these passions cease to be active, there the world is dead….

Someone has said of the Saints that while alive they were dead; for though living in the flesh, they did not live for the flesh. See for which of these passions you are alive. Then you will know how far you are alive to the world, and how far you are dead to it.”

St. Isaac the Syrian, 7th Century

When John Marler arrived at the St. Herman monastery in Platina, California, he was only 19, but he was already in a state of advanced world-weariness. A disenchanted ex-guitarist for hard-core bands Sleep and Paxton Quiggly, he was hoping that the monk’s life would grant him a modicum of relief from the nihilism and despair of the alternative rock scene. Four years later, Father John, as he’s sometimes called, has become an inspiration to a surprisingly growing number of young people eager to embrace the mystical theology of –are you ready? — Eastern Orthodoxy.
 
Youth of the Apocalypse and the Last True RebellionAs Frederica Mathewes-Green reports in Regeneration Quarterly (Winter 1997), Marler and two other punks-turned-monks at St Herman’s — Mother Neonilla and Father Damascene — are reaching out to disaffected teens in ways hitherto unexplored by Orthodox Christianity: a zine, alternative music, a Web site, and a chain of coffeehouses. The zine, Death to the World, has reached more than 50,000 readers, mostly punks who “feel out of place in this world,”says Father Damascene. “We try to open up to them the beauty of God’s creation,” he adds, “and invite them to put to death ‘the passions,’ which is what we mean by ‘the world.’. . . Selfish passions can then be redirected into love for God.” What’s most remarkable about these monks is that they’re tapping the heart of contemporary youth culture even though they have little or no contact with its commercial manifestations. Two of the St. Herman Brotherhood’s three California monasteries have no electricity, phones, or running water. And Father John lives in a monastery on an island off Alaska and communicates only by mail.
Punk rock has always been
a semi-monastic movement, with its distinctive reject-the-world garb and ritualistic mortifications of the flesh.
On another level, however, the leap from punk to monk should not be that startling. Punk rock has always been a semi-monastic movement, with its distinctive reject-the-world garb and ritualistic mortifications of the flesh. The one thing punk has always insisted upon, from the very beginning, is passion. It didn’t matter much whether it was the passionate nihilism of the Sex Pistols or the passionate idealism of the Clash as long as it was fervent and deeply felt. It’s no accident that the hard-core wing of the punk movement gave birth early on to the “straight-edge”ethos, in which followers swear to abstain from drugs, drink, and meat.
 
Bron: Death to the world [ ctlibrary.com ]

Death to the World [ official website ] | A Punk’s Progress

eeuwige gedachtenis !

gisteren hebben we Archimandriet Pachom in Sint Hubert begraven

In aanwezigheid van Zijne Eminentie aartsbisschop Gabriël van Komana, vader Boris Chapchal van de parochie, een zevental parochiepriesters uit Nederland, vader Peter Sonntag uit Duitsland, moeder Maria, vader Matthew Arnold en de zusters van het klooster Geboorte van de Moeder Gods in Asten, monnik Patrick, verschillende diakenen en lectors, de parochianen en een groot aantal orthodoxe gelovigen en belangstellenden is gisteren vader Pachom vanuit ‘zijn’ klooster in het Barabantse Sint Hubert (bij Mill) begraven. Eeuwige gedachtenis!

begrafenis vader Pachom
Vader Pachom stichtte het klooster van de Heilige Profeet Elias nadat hij als novice door half Europa gezworven had. Het hippiedom bracht hem niet de geestelijke bevrediging die hij er dacht te vinden. De Russisch-Orthodoxe Kerk bracht die wéll. „Vader Pachom voelde als kind al een bijzondere aantrekkingskracht van het geloof”, weet vader Serafim. „Hij kon zoveel tijd in de kerk doorbrengen, dat zijn moeder zich soms wel afvroeg of dat nog wel allemaal goed was. En dat in die tijd, haha.”
begrafenis vader Pachom
Vader Pachom kreeg toestemming om een klooster te stichten. Als geboren en getogen Brabander was hij dolgelukkig met een boerderij die hij in Sint Hubert vond. De erfenis van zijn zojuist overleden ouders stelde hém in staat het pand te verbouwen. Tien jaar later, in 1982, werd de kleine kerkgemeenschap een officiële parochie.
 
Bron: sthubert.nu
opdracht van vader Pachom
opdracht van vader Pachom in zijn prekenboek, uitgegeven bij zijn 25-jarig priesterjubileum in november 1999

orthodoxekerk.org