Op Paaszaterdag half twaalf ‘s avonds vangt de Paasnachtdienst in alle rust aan met het zachtjes zingen van de canon van Stille Zaterdag, waarvan de laatste negende ode luidt: “Ween niet over Mij o Moeder, nu gij in het graf ziet Uw Zoon Die gij in uw schoot, zonder smet ontvangen hebt. Want ik sta op, en verheerlijk Mij, om als God zonder einde allen in heerlijkheid te verhogen, die u met geloof en liefde steeds verheerlijken“. Na het zingen van deze negende ode wordt in stilte en zonder enig ceremonieel de platsjenitsa uit het midden van de kerk naar het altaar gebracht, waarop het de hele paastijd zal liggen en waarop dan ook de Liturgie wordt gevierd. De platsjenitsa is een grote liggende icoon van de graflegging, vaak prachtig versierd met geborduurde doeken rondom. Deze platsjenitsa heeft vanaf Goede Vrijdag midden in de kerk gelegen als het graf van Christus. Alle diensten zijn ook rond de platsjenitsa gevierd. En alle gelovigen leggen er gedurende deze dagen bloemen op zoals bij het graf van een geliefde. Met deze bloemen wordt dan met Pasen de kerk versierd.
 
Bron: www.ruskerk.nl

Lucas Sturkenboom werd over de drempel getrokken door de oeroude tradities en de mystiek van het orthodoxe geloof. “De orthodoxe kerk kent een heel positief mensbeeld. Je ben heilig ook al gedraag je je niet altijd zo.” Nora Berta, vroeger ook katholiek wilde ‘terug naar de bron’. In haar parochie miste ze warmte en betrokkenheid. “In het Westen zijn de theologie en het praktische gebed enorm uit elkaar gegroeid. Maar in de orthodoxe kerk worden leer en beleving van het geloof juist sterk verbonden.”