De aantrekkingskracht van film noir wordt voor mij helemaal bepaald door de vorm. Ik hou van de belichting, de contrasten, de sfeer en het tijdsbeeld van de jaren veertig. Hoe betoverend de buitenkant is, zo rot is de binnenkant. Het universum van film noir wordt bevolkt door gangsters, fatale vrouwen en dolende zielen die met hun cynische mensbeeld hun noodlot tegemoet gaan. Is de esthetiek van de film noir voor mij als de zang van de sirene? Ik ben daar nog niet uit. Voorlopig zal ik nog heel wat bladeren door de fotoboeken Film Noir en Bogart.

Auteur James Ursini schreef samen met duizendpoot Alain Silver een boek over de klassieke Amerikaanse film noir (1941-1958). Het bevat hoofdzakelijk zwart-wit foto’s en alle teksten zijn wit op zwart. Een zwart boek dus. “One of the best introduces to the subject. Crime has never looked so good”, schreef The London Times.

Een tweede uitgave van Taschen waarin een (korte) tekst van James Ursini is opgenomen, is een handzaam fotoboekje over Humphrey Bogart in de serie movie icons. Ook hier weer veel fraaie foto’s in zwart-wit en enkele in kleur. De inleiding begint met een reflectie op de icoon: “For centuries religious icons symbolized ideal virtues, such as purity, holiness, and devotion. In the modern age, a secular world has replaced the idols of old with celebrities and called them “icons”. Humphrey Bogart is such an icon.”

Into the shadows [ taschen.com ]

George Hurrell kwam aan het einde van de jaren twintig naar Hollywood. Hij werd daar als fotograaf geïntroduceerd door Pancho Barnes en zijn eerste opdracht was een fotosessie van acteur Ramon Novarro. Deze was enthousiast over zijn foto’s en liet ze zien aan Norma Shearer. Vervolgens vroeg zij Hurrell voor promotiefoto’s bij de film The Divorcee (1930), waarop ze haar nieuwe imago als vrijgevochten vrouw aan het grote publiek wilde presenteren. Haar man, de filmproducent Irving Thalberg, was zo onder de indruk dat hij George Hurrell een contract aanbood en hem tot hoofd portretfotografie maakte van de MGM Studio’s.

In 1932 verliet hij de afdeling portretfotografie van MGM alweer en begon hij een eigen studio aan 8706 Sunset Boulevard. Tot 1938 fotografeerde George Hurrell vrijwel iedere filmster die bij MGM onder contract stond: Dorothy Jordan, Myrna Loy, Robert Montgomery, Jean Harlow, Joan Crawford, Clark Gable, Rosalind Russell, Marion Davies, Jeanette MacDonald, Anna May Wong, Carole Lombard én Norma Shearer.

Aan het begin van de jaren veertig verhuisde hij naar Warner Brothers en fotografeerde daar o.a. Bette Davis, Ann Sheridan, Errol Flynn, Olivia de Havilland, Ida Lupino, Alexis Smith, Humphrey Bogart en James Cagney. Nog later verhuisde hij weer naar Columbia Pictures waar zijn foto’s gebruikt werden om de carrière van Rita Hayworth op te starten.

Biografie van George Hurrell [ georgehurrell.com ]