Voor vele reizigers uit het noorden was de ‘Grand Tour’ een eerste lijfelijke kennismaking met overblijfselen van de klassieke wereld en de idealen die zo vaak – zij het abstract – werden bezongen. Het voornaamste doel van de reis waren de Italiaanse kunststeden, maar ook andere bestemmingen in Zuid- en Midden-Europa waren populair. Het was in de eerste plaats een studiereis, maar ook het ‘wandern’ – het doelloos en flanerend rondzwerven – was een doel. En er ontstond een heuse souvenir-business, waar bijvoorbeeld vedutisti als Panini en Canaletto hun faam mee konden maken. De omgeving werkte inspirerend.
 
Velen kropen in de pen om de reisindrukken in de details te beschrijven. Het reizen zelf werd een doel op zich. Europa werd overspannen met transnationale routes en reiswegen en de vreemdeling werd een toerist. Alle wegen leiden naar Rome verzamelt vele getuigenissen van kunstenaars, schrijvers, politici en filosofen als Erasmus, Brueghel, Chateaubriand, Stendhal, Balzac, Dumas of Freud. Vele aspecten van de reis worden behandeld: de voorbereiding, de haltes, de herbergen, de soms moeilijke omstandigheden en verrassende manieren van verplaatsen. Wat de schrijvers vertellen wordt in verband gebracht met schilderijen van kunstenaars als Jean-Honore Fragonard, Joseph Vernet, Jan Both, Michael Sweerts, Salomon Van Ruysdael, Nicolas Tournier en Jacques Volaire, maar ook met allerhande voorwerpen die reizigers nodig hadden of tegenkwamen.
 
Bron: zvab.com

Viviano Codazzi was essentially a painter of architecture, and the figures are always by others. In Naples his principal collaborator for the figures was Gargiulo. After relocating to Rome following the revolt of Masaniello in 1647, he collaborated with painters from the circle of Dutch painters active in Rome, known as Bamboccianti, especially Michelangelo Cerquozzi and Jan Miel. (…) Most of his paintings are medium-sized paintings of architecture, either ruins, ideal architecture, or capricci.
 
Bron: en.wikipedia.org

In painting, a capriccio means especially an architectural fantasy, placing together buildings, archaeological remains and other architectural elements in fictional and often fantastical combinations, perhaps with staffage of figures. It fits under the more general term of landscape painting. It may also be used of other types of work with an element of fantasy. This genre was perfected by Marco Ricci but its best-known proponent was the artist Giovanni Paolo Pannini. This style was extended in the 1740s by Canaletto in his etched vedute ideale, and works by Piranesi and his imitators.
 
Bron: en.wikipedia.org