Categorie archief: Italië

achttiende eeuwse meesters [ 1 ]

Pompeo Batoni (1708-1787) en zijn Engelse klanten in Rome

Pompeo BatoniDe Grand Tour was er niet alleen voor kunstenaars. In de achttiende eeuw was de reis naar Italiëvoor welgestelden een verplicht nummer geworden voor de culturele vorming. Voor je toenmalige CV was het net zo belangrijk als tegenwoordig een post-universitaire opleiding in de Verenigde Staten. Rond het midden van de achttiende eeuw kwamen er steeds meer Engelsen naar Italiëen daarbij was Rome meestal het hoofddoel van hun reis. Ze waren kapitaalkrachtig en voor de Romeinse portretschilders vormden ze een ideale klantenkring. Halverwege de achttiende eeuw was Pompeo Batoni (1708-1787) de beste portretschilder van Rome. In de gedistantieerde voornaamheid die hij zijn opdrachtgevers laat uitstralen, doen zijn verfijnde portretten mij denken aan die van zijn zestiende eeuwse voorganger Agnolo Bronzino. Omdat hij zo goed was, portretteerde hij voornamelijk vooraanstaande Engelsen. Samen met de ontelbare portretten van Joshua Reynolds, die van 1749 tot 1752 ook in Rome verbleef, biedt zijn oeuvre een representatief beeld van de Engelse jetset uit de tweede helft van de achttiende eeuw. Twee jaar geleden was er in de National Gallery in Londen een grote overzichtstentoonstelling van zijn werk.

Batoni
Pompeo Batoni
portret van Richard Miles, ca.1760
Pompeo Batoni (1708-1787) was one of the most esteemed artists of the age. Rather like the Mario Testino or Lord Litchfield of his day, everyone who was anyone wanted Batoni to do his portrait. He captured them at the culmination of a long journey to Rome, displaying the learning, clothes, and fineries they had acquired on their trip. The poses and props in the portraits provide us with good insights about who these men were. Sir Humphry Morice reclines below in beautiful scenery. Batoni had already used this landscape for another painting about the Roman gods Diana and Cupid. Displaying him in this learned context was almost as essential as including fine portraits of his dogs. ( … ) While travel has changed beyond recognition since the Grand Tour, it did leave a lasting legacy. The works of art and the tastes young men brought back have influenced collections of art throughout Britain, including the National Gallery.
 
Bron: nationalgallery.org.uk
Batoni
details uit een portret van Richard Miles of Nackington Miles wijst op de kaart de naam ‘Grisoni’ aan, een Zwitsers kanton dat hij bezocht op weg naar Rome
the Grand Tour
At its height, from around 1660 – 1820, the Grand Tour was considered to be the best way to complete a gentleman’s education. After leaving school or university, young noblemen from northern Europe left for France to start the tour. After acquiring a coach in Calais, they would ride on to Paris, their first major stop. From there they would head south to Italy or Spain, carting all their possessions and servants with them. Their most popular destinations were the great towns and cities of the Renaissance, along with the remains of ancient Roman and Greek civilisation. Their souvenirs were rather more durable than holiday snaps, replica Eiffel Towers or t-shirts – they filled crates with paintings, sculptures and fine clothes. Travel was somewhat more of an ordeal than today (even accounting for the worst airport queues and hold-ups). However rich these young men were, there was no hot shower after a day on the road, no credit card to get them out of a tight spot, and no mobile phone to ring people for help. Furthermore transport was slow. Instead of taking a 12 month trip, some went away for many years. Most went for at least two, spending months in essential spots along the way. The plan was to set young noblemen up to manage their estates, furnish their houses and prepare for conversation in polite society. But did the Grand Tour turn them into gentlemen? Sometimes a taste for vice got in the way.
 
Bron: nationalgallery.org.uk

pijnlijk aandenken

replica Dom van Milaan opeens erg in trek

Wat de Italiaanse premier Silvio Berlusconi afgelopen zondag overkwam, wens je niemand toe. Een tik met een hamer tegen je neus moet milder zijn dan een schaalmodel van de Dom van Milaan in je smoel gedrukt krijgen. Dit gothische bouwwerk met zijn tientallen pinakeltjes is in miniatuurformaat een soort spijkerbed en snijwerktuig inéén. Sinds afgelopen zondag is de verkoop van het souvenir gestegen en lijkt het een nationaal martelwerktuig geworden. Het stadsbestuur van Milaan moet maar eens met de kunstenaar Christo gaan praten. Dan hoeft het souvenir ook niet meer uitgepakt te worden. Wel zo veilig, ook voor kinderen.

Dom van Milaan
Dom van Milaan en replica
Na de aanval op Silvio Berlusconi zondag is een run ontstaan op replica’s van de Dom van Milaan, het soort voorwerp dat de premier van Italiëin zijn gezicht kreeg gegooid. „De verkopen zijn beslist omhooggegaan”, zegt ene Mario die een souvenirkraam heeft op het plein voor de Dom van de hoofdstad van Lombardije. „De mensen kopen het absoluut als souvenir van de gebeurtenis; het lijkt een van de populairste kerstcadeaus te zijn”. Ook niet–Italianen doen mee aan de hype. „Het zal een kerstcadeau zijn”, aldus de Braziliaanse toerist Manuel Magalhaes. Replica’s van de gotische kerk zijn er in verschillende materialen. Marmeren versies kosten 10 euro; een plastic dom krijg je al voor 5. Het is nog onduidelijk welk merk Massimo Tartaglia naar Berlusconi gooide. Het zal een exemplaar met puntige randjes zijn geweest, gelet op de verwondingen die de premier opliep.
 
Bron: refdag.nl

Goethe’s Grand Tour [ 4 ]

aan het lezen in Reis door Italië (1786-1788) van Johann Wolfgang Goethe
Goethe over Andrea Mantegna

Chiesa degli EremitaniIn september 1786 reist Goethe van Karlsbad naar Venetië. Op 26 september komt hij aan in Padua waar hij de Chiesa degli Eremitani (Kluizenaarskerk) bezoekt. Goethe moet weinig hebben van kerkelijke kunst, maar is zo in de ban van de antieken dat hij de fresco’s van Andrea Mantegna met episodes uit het leven van de heilige Jacobus en de heilige Christoffel niet wil overslaan. Hij bewondert vooral de architectonische helderheid en gedetaileerdheid van deze muurschilderingen. Wanneer Goethe de schilderingen aanschouwt, zijn deze al 330 jaar oud maar nog steeds in goede staat. Op 11 maart 1944 slaat het noodlot toe en wordt de Ovetari kapel waarin Mantgena‘s fresco’s zich bevinden, door geallieerde bombardementen vrijwel volledig verwoest. Het duurt daarna 59 jaar (!) om aan de hand van duizenden overgebleven stukjes de fresco’s te reconstrueren. In het Mantegnajaar 2006 was in het museum van de Chiesa degli Eremitani een tentoonstelling ingericht over deze reconstructie

In der Kirche der Eremitaner habe ich Gemälde von Mantegna gesehen, einem der älteren Maler, vor denen ich erstaunt bin. Was in diesen Bildern für eine scharfe, sichere Gegenwart dasteht! Von dieser ganz wahren, nicht etwa scheinbaren, effektlügenden, bloß zur Einbildungskraft sprechenden, sondern derben, reinen, lichten, ausführlichen, gewissenhaften, zarten, umschriebenen Gegenwart, die zugleich etwas Strenges, Emsiges, Mühsames hatte, gingen die folgenden Maler aus, wie ich an Bildern von Tizian bemerkte, und nun konnte die Lebhaftigkeit ihres Genies, die Energie ihrer Natur, erleuchtet von dem Geiste ihrer Vorfahren, auferbaut durch ihre Kraft, immer höher und höher steigen, sich von der Erde heben und himmlische, aber wahre Gestalten hervorbringen. So entwickelte sich die Kunst nach der barbarischen Zeit.
 
Bron: gutenberg.spiegel.de
Mantegna
Jacobus op weg naar zijn excecutie 1455
zo (maar dan in kleur) heeft Goethe het in 1786 gezien. Het werd in 1944 verwoest tijdens een bombardement van de geallieerden
Was in diesen Bildern
für eine scharfe, sichere
Gegenwart dasteht!

J.W. von Goethe [ Italienische Reise ]

One of the greatest losses due to the Second World War was without doubt the destruction of the Ovetari Chapel at the Eremitani. finished by 1455 by Mantegna together. initially, with Giovanni d’Alemagna, Antonio Vivarini and Nicolo Pizolo, the latter having created the terracotta altar. The scenes depicting the Assumption of the Blessed Virgin and the martyrdom of Saint Christopher and the transportation of his body have survived, as they were removed before the war. In fact the cycle narrated the stories of Saint James and Saint Christopher, accompanied by the images of Saints and Church Fathers: the twenty-year-old Mantegna showed himself to be a mature, profound interpreter of the new Rennaissance culture which he interpreted in a entirely Paduan manner. ( Bron: hotel-padova.com )

the Mantegna Project [ italica.rai.it ] | andreamantegna2006.it